รอยยิ้มของเทพีผู้ภักดี

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับหน้าจอสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขา... ประกายแสงสีทองทอประกายระยิบระยับ สะท้อนเข้ากับม่านตาที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นของคริส ชายหนุ่มยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลักแห่งความตาย กลิ่นอายความกดดันระดับมหาเทพแผ่ซ่านออกไปโดยรอบจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น เศษซากของเหล่านักฆ่าระดับท็อปที่เคยทะนงตัวว่าไร้เทียมทาน บัดนี้ได้นอนกองรวมกันอยู่แทบเท้า กลายเป็นเพียงฝุ่นผงธุลีที่แม้แต่ลมหายใจยังไม่กล้าพัดผ่าน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามจะดังขึ้นทำลายความเงียบ ลูเซียน่าก้าวเดินผ่านซากความพินาศเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองร่างไร้วิญญาณของพวกที่บังอาจส่งเสียงขู่คำรามใส่เจ้านายของเธอก่อนหน้านี้อย่างสมเพชเวทนา ในมือของนักรบสาวถือดาบยาวที่ยังมีหยดเลือดสีแดงฉานไหลรินลงสู่พื้นหินทีละหยด เกิดเป็นเสียงก้องกังวานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ที่แอบซ่อนมองเหตุการณ์อยู่ "พวกสวะที่ไร้ค่า... คิดจะมาเทียบชั้นกับท่านคริส ช่างเป็นความโง่เขลาที่แม้แต่ความตายก็ยังไม่อาจชำระล้างได้จริงๆ นะครับ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย เธอก้มลงมองเศษซากอาวุธระดับตำนานของพวกนักฆ่าที่แตกละเอียดคามือของคริสเมื่อครู่ ก่อนจะใช้ปลายรองเท้าบูทเขี่ยมันออกไปให้พ้นทางด้วยความรังเกียจ ท่าทางของเธองดงามและเย่อหยิ่งราวกับพญาหงส์ที่กำลังเหยียบย่ำฝูงกา คริสไม่ได้หันกลับมามอง เเขาเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมสีดำสนิทของตนเองอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบทอดมองออกไปยังเบื้องหน้า ท้องฟ้าเหนือชั้นดันเจี้ยนที่ลึกล้ำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด บ่งบอกว่าชั้นถัดไปกำลังต้อนรับพวกเขากลับสู่สนามรบที่แท้จริง "จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ลูเซียน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ไร้ซึ่งความตื่นเต้น ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงการปัดแมลงวันตัวหนึ่งเท่านั้น ลูเซียน่ารีบก้าวเข้าไปใกล้ คุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม แต่ในขณะเดียวกัน แววตากลับเปล่งประกายความเทิดทูนบูชาจนแทบจะล้นปรี่ เธอมองเงาสะท้อนของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำใดมาเปรียบเปรยได้ "เรียบร้อยดีทุกตัวค่ะ... เอ่อ หมายถึง เรียบร้อยดีครับ นายท่าน" ลูเซียน่าเกือบหลุดสำนวนคุ้นเคย แต่เธอก็รีบปรับน้ำเสียงให้มีความสุขุมและสุภาพตามแบบฉบับที่คริสโปรดปรานทันที "ไม่มีหนอนแมลงตัวไหนรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ทุกเศษซากถูกกวาดล้างจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม เพื่อไม่ให้เป็นการระคายเคืองสายตาของท่านครับ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย "ท่านคริสช่าง... งดงามและทรงพลังเหลือเกินค่ะ... อ่า ขออภัยครับ ท่านทรงพลังจนข้าพเจ้าแทบจะหยุดหายใจ ทุกย่างก้าวที่ท่านกวาดล้างพวกมัน ทำให้ข้าพเจ้ายิ่งมั่นใจว่า การที่ข้าพเจ้าเลือกติดตามท่าน มาสู่ดันเจี้ยนล้านชั้นแห่งนี้ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า" น้ำเสียงของลูเซียน่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความปีติยินดี ความภักดีที่เธอมอบให้คริสนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความศรัทธาอันบริสุทธิ์ที่ถูกหล่อหลอมผ่านความตายและความพินาศนับครั้งไม่ถ้วน สำหรับเธอแล้ว คริสคือท้องฟ้า คือแผ่นดิน และคือจุดศูนย์กลางของจักรวาลทั้งมวล คริสหันกลับมามองหญิงสาวที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่เขามาตลอดเส้นทางอันยาวนาน มุมปากของจอมเวทหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น "เธอทำได้ดีมาก ลูเซียน่า ความภักดีของเธอ... ฉันรับรู้ได้เสมอ" คำพูดเพียงไม่กี่คำจากปากของคริส ทำให้หัวใจของนักรบสาวเต้นรัวระรัว เธอก้มศีลงแนบชิดกับหลังมือของชายหนุ่มอย่างเทิดทูน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้โลกอันโหดร้ายใบนี้มีความหมาย ทว่า บรรยากาศแห่งความเงียบสงบและภักดีนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานพลันดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ชั้นดันเจี้ยนที่ควรจะสงบกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังพยายามพังกำแพงมิติเข้ามา หน้าจอระบบสีทองที่ลอยอยู่กลางอากาศเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ "ภัยพิบัติบรรพกาล" กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดปัจจุบัน] [ประตูมิติชั้นที่ 8 เปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต... ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวเข้ามา] คริสหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ลูเซียน่าดีดตัวลุกขึ้นยืนในเสี้ยววินาที ดาบในมือถูกกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างของเธอเพื่อปกป้องนายเหนือหัวทันที เบื้องหน้าของพวกเขา มิติอากาศฉีกขาดออกเป็นทางยาว เสียงคำรามกึกก้องที่สะั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังทะลักออกมา พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ก้าวข้ามความมืดมิดออกมาอย่างเชื่องช้า... เงาร่างนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป แต่มันคือผู้ที่ถือครองกุญแจแห่งการทำลายล้างที่แท้จริง ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาที่คริสจากความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นในหัวของทุกคน "เจอตัวจนได้... ราชาไร้พ่ายผู้จองหอง" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ