กับดักของขุนนางมืด

ไอสังหารสีดำสนิทที่แผ่พุ่งออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบหลังโรงเตี๊ยม ไม่ได้ทำให้คริสแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ปล่อยให้ความกดดันระดับที่สามารถบดขยี้อัศวินชั้นสูงให้แหลกสลายกลายเป็นเพียงสายลมเย็นที่พัดผ่านชายเสื้อของเขาเท่านั้น "เธอยังมีชีวิตอยู่งั้นรึ..." คริสพึมพำกับความว่างเปล่า ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทอันบิดเบี้ยวที่คุ้นเคย ฟึ่บ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอ ใบมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายบริเวณลำคอของคริสอย่างไร้ความปรานี มันคืองานลอบสังหารที่ไร้ที่ติ ไร้เสียง และไร้ซึ่งความลังเล ทว่า... มันเร็วเกินไปสำหรับโลกใบนี้ ซู่ว์! ก่อนที่คมดาบจะทันได้สัมผัสแม้แต่เส้นผมของคริส ร่างของลูเซียน่าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างฉับพลัน ดาบใหญ่ประจำกายถูกชักออกจากฝักด้วยมือเดียว ประกายแสงสีแดงฉานวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ตัดผ่านความว่างเปล่าด้วยวิถีดาบที่ทั้งงดงามและดุดัน เคร้ง! ประกายไฟจากการปะทะกันสว่างวาบไปทั่วตรอก แรงกระแทกจากการปะทะทำให้กำแพงหินรอบด้านแตกร้าวเป็นรอยกว้าง นักฆ่าเงาที่พุ่งเข้ามาซัดเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาภายใต้หน้ากากเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มันไม่คาดคิดเลยว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเป้าหมาย จะมีความเร็วและพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ "แมลงวันน่ารำคาญ..." ลูเซียน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาคู่นคมจ้องมองไปยังเงาสะท้อนของนักฆ่าราวกับเสือสาวที่กำลังจ้องเหยื่อ "กล้าดียังไงถึงคิดจะใช้มือสกปรกของแกแตะต้องท่านคริส" "ถอยไปซะ ลูเซียน่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง คริสเดินก้าวผ่านร่างของนักรบสาวมาอย่างใจเย็น มือทั้งสองข้างยังคงซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม นักฆ่าเงายัดเยียดพลังเวททั้งหมดลงในสองมือ ก่อเกิดเป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬที่อัดแน่นไปด้วยจิตสังหาร "รับความโกรธเกรี้ยวของท่านเคานต์ไปซะ!" มันคำรามลั่น ปล่อยคลื่นพลังมืดพุ่งเข้าใส่คริสในระยะประชิด หวังจะฉีกร่างเป้าหมายให้เป็นชิ้นๆ ในพริบตาเดียว คริสไม่แม้แต่จะหลบ หรือยกมือขึ้นร่ายเวทป้องกัน เขายืนรับการโจมตีนั้นตรงๆ ตูーム! แรงระเบิดสนั่นหวั่นไหวกลุ่มควันหนาทึบพวยพุ่งปกคลุมไปทั่วบริเวณ เศษหินและฝุ่นละอองกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง นักฆ่าเงายืนหอบหายใจถี่กระชั้น รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากาก เมื่อคิดว่าเป้าหมายคงแหลกสลายกลายเป็นธุลีไปแล้ว ทว่า... เมื่อควันจางลง รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างในทันที คริสยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าไม่มีแม้แต่รอยขาด ฝ่ามือข้างขวาของเขายื่นออกไปข้างหน้าอย่างไร้ความพยายาม และสิ่งที่ตรึงรอยยิ้มของนักฆ่าให้อยู่กับที่ ก็คือกลุ่มก้อนพลังมืดมหาศาลเมื่อครู่ ถูกบีบอัดและสลายหายไปในอุ้งมือของชายหนุ่มราวกับเป็นเพียงฟองอากาศ "นี่นะหรือ... ฝีมือของขุนนางแห่งเมืองหลวงที่ส่งมา" คริสปัดมือเบาๆ ราวกับปัดหยาดฝุ่นละออง "ช่างน่าสมเพชเสียจริง" "เป็นไปไม่ได้! เวทมนตร์ของข้า... ถูกทำลายด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ!" นักฆ่าเงากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยถึงขีดสุด มันพยายามจะหันหลังหนี แต่ทว่า... ขาทั้งสองข้างกลับขยับไม่ได้ดั่งใจ "ข้าอนุญาตให้แกขยับแล้วหรือยัง?" สิ้นเสียงของคริส แรงโน้มถ่วงนับร้อยเท่าก็กดทับลงบนร่างของนักฆ่าเงาทันที โครม! ร่างทั้งร่างกระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียด เลือดสีแดงฉานทะลักออกจากปากของนักฆ่า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเจ็บปวดทรมานที่ไม่อาจบรรยาย ลูเซียน่าก้าวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายดาบกดทับลงบนแผ่นอกของนักฆ่าคนนั้นเบาๆ "บอกเจ้านายของแกไปซะ... ว่าอย่าได้ส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนแถวนี้อีก มิฉะนั้น ข้าจะเดินทางไปเด็ดหัวมันด้วยมือของตัวเอง" นักฆ่าเงากัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ก่อนที่ร่างกายจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองสีดำหายไปตามกฎของระบบ ทิ้งไว้เพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น คริสก้มลงหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาสีรัตติกาลกวาดสายตาผ่านตัวหนังสืออย่างรวดเร็ว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอันตราย "ดูเหมือนว่า... ขุนนางพวกนั้นจะยังไม่เข้าใจสินะว่า ใครคือผู้ที่กุมกฎเกณฑ์ที่แท้จริงของโลกใบนี้" คริสเอ่ยเสียงเรียบ ลูเซียน่าเก็บดาบเข้าฝัก เดินเข้ามาเคียงข้าง "ให้ข้าไปกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากเลยไหมคะ... ท่านคริส" "ยังไม่จำเป็น..." คริสส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะโยนจดหมายทิ้งลงบนพื้น ไฟสีฟ้าครามลุกท่วมเผาไหม้กระดาษจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้มากนัก... เราก็แค่เปิดดันเจี้ยนชั้นที่ลึกขึ้น เพื่อต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ก็เท่านั้นเอง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังเดินออกจากตรอกมืด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากทางเข้า พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างวาบขึ้นล้อมรอบพื้นที่แห่งนี้ไว้ทั้งหมด "จับกุมตัวพวกมันไว้! ข้อหาสังหารขุนนางชั้นสูง!" เสียงตะโกนก้องด้วยความฮึกเหิมของหัวหน้ากองอัศวินหลวงดังขึ้น พร้อมกับคมดาบหลายสิบล้อมกรอบเข้ามา คริสหยุดชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาไม่ได้หันกลับไปมองกลุ่มอัศวินที่กำลังเข้ามาล้อม ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นแตะเบาๆ ที่แหวนเงินเรียบง่ายบนนิ้วนาง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับหน้าจอสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ