การลงทัณฑ์ผู้ไร้สัจจะ

"พวกแกกล้าดีอย่างไร ถึงเอ่ยปากขับไล่ตระกูลเวนเดลออกจากหอการค้าดารา?" เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงหินอ่อนสีขาวนวลของสมาคมการค้าเซทรัล ใบหน้าของกิลด์มาสเตอร์มาร์คัสบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ดวงตาคู่เล็กหรี่มองชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างดูแคลน สภาผู้บริหารทั้งเจ็ดคนนั่งเรียงรายอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง ทุกคนส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาพร้อมกัน ราวกับกำลังชมการแสดงตลกที่ไร้สาระที่สุดในรอบปี "คุณมาร์คัส โปรดใช้วิจารณญาณให้ดีเสียก่อนนะครับ" คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา เขายืนกอดอกโดยมีลูเซียน่ายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ดาบศักดิ์สิทธิ์ในฝักข้างกายของเธอยังคงเปล่งประกายแสงสีเงินจางๆ ขู่ขวัญผู้คนที่คิดจะเข้ามาใกล้ "วิจารณญาณงั้นเรอะไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" มาร์คัสแค่น "แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่นักผจญภัยแรงค์ S ที่บังเอิญเคลียร์ดันเจี้ยนชั้นลึกได้ แล้วจะมาทำตัวกร่างสั่งปิดบัญชีของสมาคมเราได้งั้นรึ? หอการค้าแห่งนี้ผูกขาดเศรษฐกิจของอาณาจักรมาสามร้อยปี มีเครือข่ายการค้าครอบคลุมไปถึงชั้นที่หนึ่งล้าน! การที่พวกแกกล้าประกาศคว่ำบาตรเรา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไปกระทบหินผา!" เสียงหัวเราะของเหล่าผู้บริหารดังประสานเสียงขึ้นอีกระลอก หลายคนส่ายหัวด้วยความสมเพช "เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย" หนึ่งในผู้บริหารสวมแว่นทองเหลืองพูดขึ้นพลางหมุนแหวนเพชรบนนิ้ว "คิดว่ามีเงินติดตัวสักก้อนสองก้อนแล้วจะสั่นคลอนรากฐานของพวกเราได้หรือไง? มาร์คัส จัดการอายัดบัญชีของมันให้หมด แล้วโยนพวกมันออกไปให้พ้นทางซะ" คริสไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย มุมปากของเขากลับยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย "รากฐานงั้นเหรอครับ..." คริสพึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปหยิบบัตรสีดำสนิทที่สลักลวดลายเวทมนตร์โบราณออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "พวกคุณคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายแท้จริงของสมาคมการค้าเซทรัลแห่งนี้" ทันทีที่บัตรสีดำปรากฏแก่สายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของมาร์คัสและเหล่าผู้บริหารก็แข็งค้าง บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบกริบลงในพริบตาเดียว เสียงลมหายใจของทุกคนสะดุดกึก ดวงตาทุกคู่เบิกโพงด้วยความตื่นตะลึง "น... นั่นมัน..." มาร์คัสหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพลายเต็มหน้าผาก มือของเขาเริ่มสั่นเทาเมื่อเพ่งมองสัญลักษณ์บนบัตร "บัตรอภิสิทธิ์ราชา... บัตรของประธานผู้ก่อตั้งสมาคมเมื่อสามร้อยปีก่อน! เป็นไปไม่ได้! มันควรจะสูญหายไปพร้อมกับมหาสงครามเวทมนตร์แล้วนี่!" ลูเซียน่าก้าวเท้าออกมากึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองเหล่าผู้บริหารที่ตอนนี้ใบซีดเผือดราวกับศพไร้ "พวกท่านตาบอดกันหมดแล้วหรือไง? ถึงได้กล้าเห่าหอนใส่ผู้เป็นนายของข้า" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนพวกมันแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คริสเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินดัง ก้อง กังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ในเมื่อพวกคุณรักความมั่งคั่งนี้มากนัก งั้นผมจะสงเคราะห์ให้พวกคุณได้รู้ซึ้งถึงความยากจนข้นแค้นในชั่วพริบตาเดียว" คริสเสียบบัตรสีดำลงในช่องรับสัญญาณเวทมนตร์กลางโต๊ะประชุมทันที! *วิ้งงงงงง—!* แสงสีครามเข้มระเบิดออก1ระรอกใหญ่ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางห้อง แสดงผลสถานะทางการเงินทั้งหมดของสมาคมการค้าเซทรัล ตัวเลขจำนวนมหาศาลที่เคยเป็นความภาคภูมิใจกำลังลดฮวบลงด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงระบบแจ้งเตือนดังระรัว* [ตรวจพบคำสั่งผู้ถือหุ้นใหญ่: ถอนทุนสำรองทั้งหมด 100%] [ดำเนินการโอนย้ายทรัพย์สิน: อสังหาริมทรัพย์ คลังสินค้า เรือเหิม และเส้นทางการค้าทวีป] [สถานะสมาคมการค้าเซทรัล: ล้มละลายอย่างสมบูรณ์] "อ๊ากกกกก!" มาร์คัสกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นตัวเลขในบัญชีหลักของสมาคมกลายเป็นศูนย์ในพริบตา ทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้านเหรียญทองถูกกวาดเรียบอย่างไร้เยื่อใย ไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐหรือปูนให้เป็นเจ้าของ ผู้บริหารคนอื่นๆ ต่างล้มฟุบลงจากเก้าอี้ บางคนถึงกับเป็นลมหมดสติไปคาที่ บางคนคลานเข้ามาที่พื้นพยายามจะคว้าชายเสื้อของคริส แต่กลับถูกลูเซียน่าใช้ปลายดาบกดตรึงไว้กับพื้นจนขยับเขើบไม่ได้ "ท่านคริส! ได้โปรด... ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถอะครับ!" มาร์คัสทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น น้ำตาและน้ำมูกไหลนองหน้าด้วยความสิ้นหวัง "พวกเราสำนึกผิดแล้ว! ขอร้องล่ะ... ถอนคำสั่งเมื่อครู่เถอะ!" คริสปรายตามองชายที่เคยเย่อหยิ่งราวกับมองมดปลวก น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง "สัจจะและเกียรติยศคือสิ่งที่พวกคุณเหยียบย่ำมันก่อน... ดังนั้น การลงทัณฑ์นี้จึงสมควรแก่เหตุแล้ว" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องโถงหินอ่อนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของบุคคลลึกลับในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ผู้มาใหม่เดินตรงเข้ามาหาคริสพร้อมโค้งคำนับอย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนจะยื่นเอกสารตราประทับสีทองแผ่นหนึ่งให้ "ท่านคริสครับ... ทุกอย่างตามที่ท่านสั่งการไว้ได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว..." บุคคลลึกลับกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "และตอนนี้... *บุคคลนั้น* ได้เดินทางมาถึงหน้าตึกของสมาคมแล้วครับ" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการฟาดฟันความโลภในบทนี้นะครับ