มังกรบรรพกาลผู้พิทักษ์

แรงกดดันระดับมหาศาลบดขยี้บรรยากาศจนออกซิเจนในอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็ง ความร้อนระอุที่แผดเผาออกมาจากผนังหินรอบด้านไม่ได้ทำให้เหงื่อสักหยดไหลรินจากร่างของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ามหาวิหารหินสีดำสนิท ดันเจี้ยนล้านชั้นชั้นที่ห้าแสน—เขตแดนต้องห้ามที่แม้แต่กิลด์ระดับแนวหน้าของโลกยังต้องสั่นสะท้อนเมื่อได้ยินชื่อ แต่วินาทีนี้ มันกำลังสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตเพียงสองตน “นายท่านครับ กลิ่นอายนั้น... เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ” ลูเซียน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความตื่นเต้นระคนดุร้าย มือเรียวบางกระชับดาบยาวในมือแน่นจนข้อต่องอขาว โลหิตจากอสูรชั้นก่อนหน้ายังคงหยดติ๋งลงบนพื้นหิน ส่งเสียงกระทบดังติ๊ก... ติ๊ก... ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด คริสไม่ตอบคำชายหนุ่มผู้เป็นศูนย์กลางของความน่าสะพรึงกลัวทั้งหมด ดวงตาสีรัตติกาลของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มองทะลุผ่านม่านหมอกสีชาดเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานดิบเถื่อนที่กำลังคำรามก้องอยู่ใต้พื้นพิภพ ครืนนน—! พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับโลกใบนี้กำลังกรีดร้อง เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นจากเพดานถ้ำสูงเสียดฟ้า ก่อนที่เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าจะระเบิดขึ้น ทะลุทะลวงแก้วหูจนสติแทบหลุดลอย ตึง! ตึง! ตึง! เงาร่างมหึมาสีนิลกาฬปรากฏขึ้นจากความมืดมิด ดวงตาสีทองอร่ามขนาดเท่ารถบรรทุกจ้องมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยความดูแคลน ร่างกายของมันปกคลุมด้วยเกล็ดหนาเตอะที่สะท้อนแสงประกายไฟ ปีกสีดำมหาสมุทรแผ่สยายออกจนบังแสงสว่างทั้งหมดในโถงถ้ำ มังกรบรรพกาลผู้พิทักษ์—สิ่งมีชีวิตระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้เพื่อขวางกั้นเส้นทางสู่ชั้นกลางของดันเจี้ยน *[มนุษย์ตัวจ้อย... บังอาจนักที่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตกักขังแห่งนี้ เจ้าปรารถนาความตายหรืออย่างไร?]* เสียงก้องกังวานดังสะท้อนในจิตสำนึก แรงจิตกดดันของมันทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้เล่นเลเวลเก้าสิบล้มลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้นได้ทันที ทว่า คริสกลับเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ “เสียงดังน่ารำคาญเสียจริง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาอย่างไร้ความเกรงกลัว ราวกับเขากำลังวิจารณ์เสียงเห่าของสุนัขข้างถนน มากกว่าจะเผชิญหน้ากับมังกรบรรพกาลผู้ครองอาณาจักรใต้พิภพ มังกรโบราณชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีทองเบิกกว้างด้วยความฉงนและโกรธเกรี้ยว มันไม่เคยพบเจอมนุษย์คนใดที่กล้าแสดงท่าทีเย่อหยิ่งเช่นนี้ต่อหน้ามันมาก่อนในรอบหมื่นปี *[เจ้าสารเลว! ข้าจะบดขยี้ร่างของเจ้าให้แหลกเป็นจุล!]* เปลวเพลิงสีฟ้าครามพวยพุ่งออกจากปากของมังกรยักษ์ อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนหินรอบข้างเริ่มหลอมละลายกลายเป็นลาวาในพริบตา คลื่นความร้อนพุ่งตรงมายังคริสด้วยความเร็วเหนือเสียง หมายจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี “นายท่าน! ให้ข้า—” ลูเซียน่าก้าวเท้าออกไปด้านหน้า พร้อมยกดาบขึ้นเตรียมปลดปล่อยทักษะสูงสุด “ถอยไป ลูเซียน่า” คำพูดสั้นๆ เพียงสามคำจากชายหนุ่ม หยุดยั้งฝีเท้าของหญิงสาวได้อย่างเด็ดขาด เธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยอมลดดาบลงอย่างว่าง่าย แล้วถอยกลับไปยืนเคียงข้างด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อเขานั้นไร้ขีดจำกัด ยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก คริสยกมือซ้ายขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะกันกลางอากาศ ไร้ซึ่งร่ายคาถา ไร้ซึ่งกระบวนท่าอันอลังการ มีเพียงออร่าสีดำทมิฬที่แผ่ขยายออกรอบตัวจนกลืนกินแสงไฟทั้งหมดในรัศมีร้อยเมตร “แกคิดว่าพลังที่สั่งสมมานับหมื่นปี... ยิ่งใหญ่พอที่จะต้านทานกฎของฉันได้งั้นหรือ?” สิ้นเสียงกระซิบอันเย็นเยียบ คลื่นพลังเวทมหาศาลก็ระเบิดออกราวกับซูเปอร์โนวา มิติรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดรอยแยกสีดำสนิท แรงโน้มถ่วงนับล้านตันถูกกดทับลงบนร่างของมังกรบรรพกาลในพริบตาเดียว! ตูม————! เปลวเพลิงสีฟ้าครามที่กำลังพุ่งเข้ามาถูกความมืดกลืนกินหายไปอย่างไร้ร่องรอย แรงกดดันระดับพระเจ้าแผ่ซ่ายจนมังกรยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับทรุดฮวบลงกระแทกพื้น หินรอบด้านระเบิดกระจาย เสียงกระดูกของสัตว์ประหลาดระดับตำนานลั่นดังเอี๊ยด ภายใต้การกดทับของพลังที่ไม่อาจจินตนาการได้ *[อาร์กกก—! บ้าน่า! พลังบ้าอะไรกันนี่?!]* มังกรโบราณกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาสีทองฉายแววหวาดกลัวสุดขีดเป็นครั้งแรกในชีวิต มันพยายามจะขยับปีกเพื่อบินหนี แต่ทว่า... ร่างกายของมันกลับถูกตรึงไว้กับพื้น ราวกับถูกตอกด้วยตะปูแห่งกาลเวลา คริสก้าวเดินเข้าไปช้าๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง ทุกย่างก้าวที่เขาเดินผ่าน พลังเวทจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนอากาศรอบตัวแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ “ในเมื่อไม่อยากหลับต่อดีๆ งั้นก็จงกลายเป็นบันไดให้ฉันก้าวขึ้นไปซะเถอะ” คริสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหัวมังกรยักษ์ที่กำลังนอนหายใจรวยริน ดวงตาสสีรัตติกาลมองลงมาด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง เขาไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมา มีเพียงปลายนิ้วชี้ที่เรืองแสงสีม่วงเข้มจรดลงบนกึ่งกลางหน้าผากของสัตว์ประหลาดบรรพกาล มังกรโบราณตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด มันพยายามเอ่ยคำขอร้องอ้อนวอน แต่ลำคอของมันกลับถูกบีบอัดด้วยพลังงานที่มองไม่เห็นจนส่งเสียงไม่ออก เปรี๊ยะ... เปรี้ยะ... ฉ่า! รอยร้าวสีดำแผ่ขยายไปทั่วร่างของมังกรยักษ์ในพริบตา ก่อนที่ร่างมหึมาจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองนับล้านชิ้นลอยหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงแก่นพลังงานระดับ SSS และไอเทมระดับตำนานที่หล่นลงบนพื้นเสียงดัง *เคร้ง* ลูเซียน่าปรบมือเบาๆ รอยยิ้มภาคภูมิใจประดับอยู่บนใบหน้าสวยคม “งดงามมากครับนายท่าน สมเป็นท่านคริสจริงๆ” คริสสลัดมือเบาๆ เพื่อปัดเศษฝุ่นออก ก่อนจะหันหลังกลับไปยังเส้นทางเบื้องหน้าซึ่งเปิดออกสู่ชั้นกลางของดันเจี้ยนอย่างเป็นทางการ ทว่า ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเตรียมจะเดินผ่านประตูหินโบราณ ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบผู้บุกรุกภาระผูกพันระดับสูงกำลังเจาะระบบเข้ามาในพื้นที่ชั้นที่ 500,000] [คำเตือน: บุคคลปริมาณมากกำลังใช้ "กุญแจมิติบรรพกาล" เพื่อข้ามชั้นและดักซุ่มโจมตีท่านจากด้านหลัง!] [รายชื่อผู้บุกรุก: กิลด์ "ราชันย์อัสนี" นำโดยผู้เล่นอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์ และ... หญิงสาวผู้เป็นอดีตคู่หมั้นที่ท่านเพิ่งประกาศถอนหมั้นไป] คริสหยุดชะงักฝีเท้า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่แฝงไปด้วยความอำมหิต ขณะที่ลูเซียน่าหันกลับไปมองด้านหลังด้วยแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการฟาดฟันความโลภในบทนี้นะครับ