สยบมังกรด้วยมือเปล่า

เปลวเพลิงสีทมิฬที่แผดเผาผืนปฐพีในชั้นที่หนึ่งล้านของดันเจี้ยน ไม่ได้สร้างความระคายผิวให้กับคริสแม้แต่น้อย เสียงคำรามของ "อัคนีทมิฬ การ์กอน" มังกรบรรพกาลผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ สะท้อนก้องไปทั่วหุบเหวหินผา แรงกดดันจากร่างมหึมาที่สูงตระหง่านนับร้อยเมตรแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกเป็นจุล เหล่าผู้กล้าและนักผจญภัยระดับท็อปของโลกที่แอบซ่อนมองอยู่ไกลๆ ต่างพากันตัวสั่นเทา ลมหายใจสะดุดด้วยความหวาดกลัวจนแทบไม่กล้าส่งเสียง แต่สำหรับคริสแล้ว... มันก็เป็นเพียงแค่เสียงคำรามของกิ้งก่าตัวหนึ่งเท่านั้นเองครับ "ท่านคริส..." ลูเซียน่าเอ่ยเรียกเบาๆ ดวงตาคู่สวยของเธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความเทิดทูนและศรัทธายิ่งชีพ ดาบในมือของเธอยังคงสะอาดปราศจากคราบเลือด เพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าอาจหาญพอจะเข้ามาใกล้เจ้านายของเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว "รอก่อน ลูเซียน่า..." คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา ทว่าทรงพลังจนกดทับบรรยากาศรอบตัวให้ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหันไปสบตากับอสูรกายยักษ์ที่กำลังพ่นลมหายใจเป็นไฟบรรัลกัลป์ใส่เขา มังกรการ์กอนชะงักกึก เปลวเพลิงที่ปะทุอยู่ลำคอพลاناتมอดดับลงในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบของสิ่งมีชีวิตระดับบรรพกาลกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง มันมองเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาคู่นั้น—เงาของมัจจุราชผู้ไร้พ่าย ผู้ซึ่งสามารถลบมันให้หายไปจากสารบบของจักรวาลนี้ได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *ตึง!* จิตสังหารสีดำสนิททะยานพุ่งออกจากร่างของคริสราวกับเสาเพลิงที่พุ่งทะลุชั้นบรรยากาศ แรงกดดันมหาศาลนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่การสังหาร แต่มันคือการ "กดขี่" ศักดิ์ศรีทั้งหมดของราชันแห่งมังกรให้แหลกสลายคาเท้า *โครมคราม!* พื้นดินรอบกายของการ์กอนทรุดฮวบลึกลงไปหลายสิบเมตร แรงโน้มถ่วงรอบตัวมันเพิ่มขึ้นเป็นล้านเท่า ร่างมหึมาที่เคยผยองกลับต้องสั่นสะเทือน ปีกสีดำสนิทลู่ลู่แนบลำตัว ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มันพยายามจะคำรามเพื่อขัดขืน แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดไว้แน่น แปะ... แปะ... หยาดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลรินจากเกล็ดมังกรหนาเตอะ มันคือความกลัว... ความกลัวที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกรมานับล้านปี—ความกลัวต่อผู้ที่อยู่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ทั้งหมดทั้งมวล "แกอยากจะสู้ต่อ หรือจะเลือกก้มหัวลงแล้วกลายเป็นสัตว์รับใช้ของฉัน?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของหุบเหว มิติรอบตัวคริสบิดเบี้ยวเล็กน้อยตามแรงอำนาจเวทที่เอ่อล้นออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด การ์กอนส่งเสียงครางฮือในลำคอ ร่างกายที่ใหญ่โตสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ มันก้มหัวลงต่ำจนหน้าผากแนบติดกับพื้นดินที่แตกละเอียด เป็นการประกาศยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้ามนุษย์ผู้มีนามว่าคริส ลูเซียน่ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ หญิงสาวก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างชายหนุ่มอย่างมั่นคง สายตาคมปลาบกวาดมองไปยังทิศทางที่พวกนักผจญภัยขี้ขลาดแอบซ่อนอยู่ เพื่อส่งสัญญาณเตือนให้พวกมันรู้ว่า จุดจบของคนที่คิดจะต่อกรกับเจ้านายของเธอนั้นเป็นเช่นไร ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงกังวานที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของคริส *[ยินดีด้วย! ท่านได้ทำการสยบ "อัคนีทมิฬ การ์กอน" สำเร็จ สถานะเปลี่ยนเป็น: สัตว์เลี้ยงในพันธะสัญญา]* คริสปรายตามองหน้าต่างระบบเล็กน้อย ก่อนจะเก็บมือกลับเข้ากระเป๋าเสื้อคลุมอย่างไม่แยแสราวกับว่าการสยบมังกรบรรพกาลเป็นเพียงแค่การเดินไปซื้อกาแฟยามบ่าย ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น... รอยแยกสีม่วงเข้มขนาดใหญ่ฉีกกระชากมิติเหนือหัวของพวกเขาออกเป็นสองท่างกลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือน กลิ่นอายความชั่วร้ายที่เก่าแก่ยิ่งกว่าดันเจี้ยนชั้นไหนๆ แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสวมเกราะสีเงินยวงผู้ถือเคียวมหึมา ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกพร้อมเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบคลั่ง... "ไม่นึกเลยว่า... เจ้าหนูมนุษย์ผู้โง่เขลา จะกล้าอาจหาญมาแย่งของเล่นของข้าถึงที่นี่..." หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการฟาดฟันความโลภในบทนี้นะครับ