การประชุมลับของเหล่าเทพ

"มันโตเร็วเกินไป... เร็วเสียจนสมการทั้งหมดที่ข้าบรรจงสร้างขึ้นกำลังจะพังทลาย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้องกังวานจากห้วงหุบเหวแห่งกาลเวลา ดังสะท้อนก้องกวาดผ่านมหานครแห่งศิลาสีขาวบริสุทธิ์ เบื้องล่างของบัลลังก์ทองคำคือความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด ทว่าภาพที่ฉายชัดอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าของมหาเทพแห่งระบบกลับเป็นภาพของมนุษย์ผู้หนึ่ง—มนุษย์ผู้เหยียบย่ำกฏเกณฑ์ของดันเจี้ยนล้านชั้นราวกับมันเป็นเพียงสนามเด็กเล่น คริส... ชื่อนี้กลายเป็นหนามยอกอกที่เหล่าทวยเทพผู้ปกครองสวรรค์ชั้นฟ้าไม่สามารถมองข้ามได้อีกต่อไป การประชุมลับถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนในห้วงมิติปิดตาย ไร้ซึ่งเสียงกระซิบกระซาบ ไร้ซึ่งลมหายใจของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ มีเพียงเหล่าอภิมหาเทพเจ็ดองค์ที่กุมชะตากรรมของจักรวาลแห่งนี้ นั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมที่ทำจากเศษเสี้ยวของดวงดาวที่แตกดับ "พวกท่านยังนิ่งเฉยกันอยู่ได้อย่างไร?" มหาเทพแห่งสงครามผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่กำยำ นัยน์ตาสدสีเพลิงลุกโชนด้วยโทสะ ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนมิติลั่นเปรี๊ยะ "มันกวาดล้างชั้นที่ห้าแสนไปในเวลาไม่ถึงชั่วโมง! ด้วยพลังเวทมนตร์ที่ข้าไม่เคยแม้แต่จะสัมผัสได้ในตำราโบราณ! ถ้าปล่อยให้มันขึ้นมาถึงชั้นที่หนึ่งล้าน... บัลลังก์ของเราได้กลายเป็นที่เขี่ยบุหรี่ของมันแน่!" "ใจเย็นก่อนสหายข้า" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้านดังมาจากมหาเทพแห่งการล่อลวง นางแย้มรอยยิ้มพราย ดวงตาคู่งามหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ความแข็งแกร่งระดับนั้นย่อมมีจุดอ่อน ความโลภ อำนาจ หรือแม้แต่... สตรีข้างกายมัน เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามนุษย์ชื่อลูเซียน่าผู้นั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อมันขนาดไหน" "จุดอ่อน?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นจากมุมมืด มหาเทพแห่งความตายปรากฏกายขึ้นจากกลุ่มหมอกสีดำทมิฬ ใบหน้าภายใต้ฮู้ดซ่อนรอยยิ้มหยัน "ข้าส่งกองทัพโครงกระดูกนิรันดร์ไปต้อนรับมันถึงชั้นที่แปดแสน ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? มันไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง ข้าเห็นเพียงอัศวินสาวของมันชักดาบออกมาก드ฟาเดียว... กองทัพของข้าสลายกลายเป็นธุลีในพริบตา พวกเจ้ายังกล้าพูดถึงคำว่า 'จุดอ่อน' กับสัตว์ประหลาดคู่นี้อีกหรือ?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ไม่มีเทพองค์ใดกล้าเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก ความจริงอันโหดร้ายกำลังตบหน้าพวกมันอย่างจัง มนุษย์ผู้ต่ำต้อยที่ระบบเคยกำหนดให้เป็นเพียง 'ตัวเบี้ย' ในเกมการล่า กลับฉีกกระชากกระดานทิ้ง และตอนนี้มันกำลังเดินตรงมายังจุดสูงสุดด้วยฝ่าเท้าที่เปื้อนเลือดของเหล่ามอนสเตอร์ระดับบอสที่เคยไร้พ่าย ในขณะเดียวกัน ณ ดันเจี้ยนชั้นที่แปดแสนหหมื่นห้าพัน... บรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนอากาศกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง คริสยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าประตูหันทิศยักษ์ที่สลักลวดลายโบราณ แสงสีฟ้าครามจากคถาในมือสะท้อนกับดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ร่างกายของเขายังคงผ่อนคลาย ราวกับว่าการยืนอยู่ท่ามกลางจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในดันเจี้ยนเป็นเพียงการเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ด้านหลังของเขาไม่ไกลนัก ลูเซียน่ายืนถือดาบยาวคู่ใจที่ปลายดาบยังคงหยดด้วยเลือดสีดำสนิทของอสูรระดับตำนานที่เพิ่งถูกกำจัด ชุดเกราะสีเงินยวงของเธอย้อมไปด้วยรอยเลือด แต่แววตาที่มองแผ่นหลังของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความเทิดทูนและภักดีอย่างล้นพ้น ราวกับเขานั้นคือศาสดาองค์เดียวที่เธอพร้อมจะพลีชีพถวาย "นายท่านครับ" เสียงของลูเซียน่าเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทำลายความเงียบ "ข้ารู้สึกได้ถึง... สายตาที่จ้องมองมาจากเบื้องบน พวกมันเริ่มตื่นกลัวแล้ว" คริสไม่หันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองบานประตูยักษ์ที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกเองช้าๆ เสียงกลไกโบราณดังครูดคราดบาดหู ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "ปล่อยให้พวกมันมองไปเถอะ ลูเซียน่า" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงห้วงมิติรอบด้าน "มดปลวกที่นั่งอยู่บนบัลลังก์จอมปลอม คิดว่าการสร้างกฎเกณฑ์จะทำให้พวกมันปลอดภัยจากความจริงที่ว่า... อำนาจที่แท้จริงไม่ได้เป็นของพวกมันตั้งแต่แรก" เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลระดับที่สามารถบดขยี้ทวีปให้แหลกสลายได้ในพริบตาพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างไร้การควบคุม คลื่นพลังงานสีทองอร่ามพุ่งทะยานผ่านเพดานดันเจี้ยนทะลุขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศของโลกภายนอก ราวกับเสาเพลิงที่ประกาศกร้าวให้ทวยเทพทั้งมวลได้ประจักษ์ ในห้องประชุมลับของเหล่าทวยเทพ พื้นดินใต้บัลลังก์ทองคำเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีทองปรากฏขึ้นบนผนังห้องสลักศิลา มหาเทพแห่งระบบเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของมันซีดเผือดลงในเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังพุ่งตรงมาจากเบื้องล่าง—พลังงานที่ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อพิพากษา "มัน... มันรู้ตัวแล้ว!" มหาเทพแห่งสงครามตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในรอบหลายล้านปี ก่อนที่เทพองค์ใดจะทันได้ขยับตัว ประตูมิติขนาดมหัศจรรย์ก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล กลางห้องประชุมลับที่ควรจะเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดในจักรวาล ปรากฏร่างของเงาสองร่างก้าวผ่านม่านมิติเข้ามาอย่างช้าๆ คริสเดินนำหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ด้านหลังคือลูเซียน่าที่ยกย่องรอยยิ้มเยือกเย็นจับใจ ดวงตาสีฟ้าคมกริบของเธอกวาดมองเหล่ามหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ราวกับพวกมันเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า คริสหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์สูงสุด เขากวาดสายตามองมหาเทพแห่งระบบที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่บนบัลลังก์ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "พวกเจ้า... เรียกประชุมกันสนุกดีนี่ครับ" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการฟาดฟันความโลภในบทนี้นะครับ