เสียงกRาซจากเทพแห่งความตาย

ความกดอากาศในชั้นที่ 450 ดิ่งฮวบลงจนถึงขีดสุด ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบหายไปจากปอด เมฆหมอกสีดำทะมัยม้วนตัวเข้าหากันใจกลางห้องโถงกว้าง แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษซากหินลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ กลิ่นอายความตายอันเข้มข้นแผ่ซ่านเสียดแทงผิวหนังจนเกิดอาการแสบร้อน "นึกไม่ถึงเลยว่า... มดปลวกที่ข้าเลี้ยงไว้ จะถูกกำจัดด้วยฝีมือของมนุษย์ชั้นต่ำเช่นเจ้า... จอมเวทแห่งดันเจี้ยน" เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรกเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่เสียงพูดคุย แต่มันคือคลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณที่สั่นประสาทสัมผัสของสิ่งมีชีวิตให้แหลกสลาย แรงกดดันระดับบอสโซนปรากฏชัดเจนจนแม้แต่ผู้เล่นระดับท็อปของโลกยังต้องทรุดลงไปกองกับพื้น ทว่า... สำหรับคริสแล้ว มันเป็นเพียงเสียงรบกวนที่น่ารำคาญใจยิ่งกว่าเสียงแมลงหวี่ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดมองตรงไปยังจุดศูนย์กลางของความมืดมิดที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่าง เงาสะท้อนในดวงตาของเขาว่างเปล่าและเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ "เทพแห่งความตาย" ตามคำขู่ แต่เป็นเพียงก้อนฝุ่นที่รอเวลาถูกปัดกวาด เคียงข้างกันนั้น ลูเซียน่ากระชับดาบยาวในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ออร่าสีเงินยวงแผ่พุ่งออกมาปกป้องแผ่นหลังของเจ้านาย เธอย่างเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาดุดันจ้องมองไปยังเงาทมิฬที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างออกมาจากม่านหมอก "บัง.อาจ... เจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาพูดคุยกับนายท่านของข้า" เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งเอ่ยขึ้น พร้อมกับจิตสังหารที่พวยพุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน ร่างของบอสประจำโซน—"ทานาทอส ผู้กลืนกินวิญญาณ"—ปรากฏเด่นชัด มันสวมเกราะสีดำสนิทที่หลอมจากกระดูกของสิ่งมีชีวิตโบราณ ในมือถือเคียวเล่มมหึมาที่หยาดหยดด้วยหยดเลือดสีดำทมิฬ ดวงตาสสีแดงฉานใต้หมวกเหล็กจ้องเขม็งมาที่คริสด้วยความโกรธเกรี้ยวและเหยียดหยาม "บังชาญ... ช่างเป็นมนุษย์ที่ไร้ซึ่งความเจียมตัว" ทานาทอสแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของมันบาดลึกเข้าในโสตประสาท "ข้าคือผู้ปกครองที่แท้จริงแห่งชั้นนี้ วิญญาณของพวกเจ้าจะต้องถูกทรมานในกองเพลิงแห่งความมืดไปชั่วกัปชั่วกัลป์... จงคุกเข่าลงซะ!" สิ้นเสียงคำราม แรงโน้มถ่วงนับร้อยเท่าก็ทาบทับลงมาจากเบื้องบน พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของคริสแตกร้าวและยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ทว่า... คริสกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงราวกับยอดเขาที่ไม่เคยสั่นคลอนต่อพายุร้าย คริสค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ในอากาศเพียงครั้งเดียว *เปรี้ยง!* คลื่นความกดดันทั้งหมดที่ทานาทอสปลดปล่อยออกมา แตกสลายหายไปในพริบตา ราวกับฟองสบู่ที่ถูกจิ้มด้วยเข็ม ร่างมหึมาของบอสผู้ยิ่งใหญ่ชะงักกึก ดวงตาสสีแดงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "เป็นไปได้ยังไง..." ทานาทอสพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มันสัมผัสได้ถึงพลังที่อยู่เหนือขอบเขตของระบบดันเจี้ยน พลังที่ไม่อาจประเมินค่าได้ "เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าความตายงั้นหรือ?" คริสเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างถึงที่สุด "ในสายตาของข้า สิ่งที่เจ้าถือครองอยู่... มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของปาินีย์ที่น่าสมเพชเท่านั้น" ชั่วพริบตาเดียว ร่างของคริสก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ "ท่านนายท่าน!" ลูเซียน่าอุทานเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาวโรจน์ด้วยความเทิดทูน เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของละครฉากนี้ *ฉับ!* เสียงตัดผ่านอากาศดังสนั่นหวั่นไหว ทานาทอสไม่ทันแม้แต่จะยกเคียวขึ้นมาป้องกัน ร่างในชุดเกราะกระดูกมหึมาแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาสสีแดงฉานฉายแววตื่นตระหนกถึงขีดสุด ก่อนที่รอยตัดเรียบเนียนจะปรากฏขึ้นกลางลำตัว และร่างของบอสระดับตำนานก็แยกออกเป็นสองส่วนอย่างช้าๆ เลือดสีดำพวยพุ่งราวน้ำพุ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน พลังอำนาจอันไร้เทียมทานถูกแสดงออกมาเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แต่มันเพียงพอที่จะทำให้โลกทั้งใบต้องสั่นสะเทือน คริsก้าวเดินผ่านร่างที่ไร้ลมหายใจของทานาทอสไปอย่างไม่แยแส สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้า เบื้องหลังม่านหมอกสีดำที่หนาทึบยิ่งกว่าเดิม ปรากฏประตูบานยักษ์สลักลวดลายโบราณที่ส่องแสงสีทองอร่าม—ประตูสู่ชั้นที่ 451 ที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดในประวัติศาสตร์ก้าวไปถึง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสลงบนบานประตู เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบงันมานานก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบภายนอก" ชั้นที่ 451 ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด... และกำลังมี "บางสิ่ง" กำลังพังประตูฝั่งนั้นเข้ามาหาท่าน] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดันเจี้ยนล้านชั้นนี้ด้วยกันนะครับ