ไอเทมระดับพระเจ้า

เสียงคำรามทุ้มต่ำของระบบดังสนั่นสะเทือนไปทั่วโสตประสาท คลื่นความกดอากาศระดับสูงระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ขยายออก [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบภายนอก" ชั้นที่ 451 ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด... และกำลังมี "บางสิ่ง" กำลังพังประตูฝั่งนั้นเข้ามาหาท่าน] เบื้องหน้าของคริส ประตูเหล็กกล้าโบราณสลักอักขระเวทมนตร์โบราณที่หนากว่าสเมตรกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีม่วงเข้มราวกับใยแมงมุมแผ่ขยายออกทุกวินาที แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงพอจะทำให้ผู้เล่นทั่วไปเลือดทะลักออกจากทวารทั้งห้าได้ทันที ทว่าชายหนุ่มกลับยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาสสีนิลคู่คมกริบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่สะท้อนอยู่ในนั้น "นายท่าน..." เสียงของลูเซียน่าดังขึ้นเบาๆ แต่มั่นคง เธอขยับกายเข้ามาประชิดเบื้องหลัง ก้าวเท้าซ้ายเหลื่อมไปข้างหลังเล็กน้อยในท่าเตรียมพร้อมรบ มือเรียวบางกระชับด้ามดาบอัศวินแห่งแสงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายตามกรอบหน้าสวยคม แต่แววตาของเธอกลับเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยความภักดีอย่างไร้เงื่อนไข "พลังงานฝั่งนั้นผิดปกติอย่างมาก... ดูเหมือนมันไม่ใช่แค่สัตว์อสูรชั้นที่ 451 ธรรมดาแล้วครับ" "รู้แล้วครับ" คริสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้มองที่ประตู แต่กวาดมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นอากาศ *เปรี้ยง!* เสียงโลหะหนาหนักฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว ประตูโบราณพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดจากการพังทลายซัดเอาฝุ่นควันและเศษซากหินกระจายไปทั่วทิศทาง ทว่า ก่อนที่ฝุ่นควันเหล่านั้นจะจางลง ไอทมิฬมหาศาลก็ทะลักทะลายออกมาพร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงบนบ่าของสิ่งมีชีวิตทุกตัวในรัศมีสิบกิโลเมตร เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตสวมเกราะเหล็กสีดำสนิท ปีกสีดำขนาดใหญ่กางออกจนบังรัศมีแสงไฟทั้งหมดในห้องโถง มันคือ 'แม่ทัพสวรรค์ตกสวรรค์ บัลโรก' บอสลับที่ระบบซ่อนเอาไว้เพื่อกวาดล้างผู้เล่นที่ไม่เจียมตัว "มนุษย์... เจ้าบังอาจอาจหาญรบกวนการหลับใหลของข้าในเขตหวงห้าม..." เสียงทุ้มต่ำดังก้องกังวานในหัวของทั้งสอง ราวกับเสียงคำรามของฟ้าผ่า "จงชดใช้ด้วยวิญญาณของพวกเจ้าเสีย!" ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่คริสราวกับจะกลืนกิน ทว่าสิ่งที่มันได้รับกลับไม่ใช่ความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น คริสเพียงแค่ปรายตามองมันด้วยหางตา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่บังAจมาขวางทางเดิน "เสียงดังน่ารำคาญเสียจริงครับ" คริสพึมพำเบาๆ สิ้นคำพูดนั้น นิ้วเรียวยาวของคริสก็แตะลงบนอากาศเบื้องหน้า หน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดเมื่อครู่พลันปลดล็อกออกด้วยเสียงดังกริ๊กลั่น [ปลดล็อกสำเร็จ: คลังสมบัติโบราณยุคบรรพกาล] [ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครองไอเทมระดับพระเจ้า: "มหาสาส์นแห่งการพิพากษา - ทวินันท์ (Twining Judgment)"] พริบตา ภายในห้องโถงที่มืดมิดพลันสว่างวาบด้วยแสงสีทองเจิดจ้าจนแสบตา อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น พลังเวทมนตร์มหาศาลทะลักออกมาจากรอยแยกมิติราวกับเขื่อนแตก อาวุธโบราณรูปร่างแปลกตาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือคถาขนาดย่อมที่สลักจากกระดูกมังกรโบราณ พันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งแสงสว่างและเปลวเพลิงทมิฬ ทันทีที่มันตกลงมาอยู่ในมือของคริส พลังเวทมนตร์ทั่วทั้งดันเจี้ยนก็พากันไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือนระบบ: พลังเวทมนตร์ของผู้เล่น 'คริส' เพิ่มขึ้นทวีคูณ 10,000%!] [สถานะ: "เทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง" ทำงานชั่วคราว] บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที แรงกดดันที่บัลโรกปล่อยออกมาเมื่อครู่ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดด้วยรัศมีพลังเวทที่เหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด แม่ทัพสวรรค์ที่เคยผยองพقถึงกับชะงักกึก ดวงตาสสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายมหึมาสั่นเทิ้มด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่กรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง "อะ... อะไรกัน!? พลังนี่มันคืออะไรกันวะ!" บัลโรกคำรามลั่นด้วยความหวาดกลัว มันถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว คริสไม่แม้แต่จะชายตามองความตื่นตระหนกนั้น เขายกคถาในมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังถือขนนกน้ำหนักเบา "ในเมื่อเจ้าอยากได้วิญญาณนัก..." คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ก็จงเอาวิญญาณของเจ้า ไปประดับไว้ใต้เท้าของข้าเสียเถอะครับ" *ตูมมมมม!* ลำแสงสีทองผสมทมิฬขนาดเท่าเสาเรือนพุ่งทะยานออกจากปลายคถา พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของบัลโรกด้วยความเร็วจนมองตามไม่ทัน แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากมิติรอบด้านจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท เสียงกรีดร้องโหยหวนของแม่ทัพสวรรค์ดังสนั่นอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะถูกกลืนกินและสลายหายไปกลายเป็นละอองแสงสีทองโดยไม่เหลือแม้แต่เศษซาก ฝุ่นควันและไอเวทสงบลงอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วชั้นที่ 451 อีกครั้ง ลูเซียน่ายืนนิ่งค้าง เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและศรัทธายิ่งกว่าครั้งไหนๆ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความเร่าร้อน เจ้านายของเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา... เขาคือผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้อย่างแท้จริง ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ ขัดจังหวะความเงียบสงบนั้นทันที [แจ้งเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้เล่นอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์โลก "กิลด์ราชันย์โลหิต" พร้อมกำลังพล 500 นาย กำลังพังประตูมิติชั้นที่ 450 เข้ามาเพื่อแย่งชิงไอเทมระดับพระเจ้า!] [เสียงประกาศจากหัวหน้ากิลด์ราชันย์โลหิต: "ไอ้สวะที่ซ่อนตัวอยู่ในดันเจี้ยน... คายไอเทมนั้นออกมาแล้วคลานมาซะ! ไม่งั้นกูจะเผาชั้นนี้ให้เป็นจุล!"] คริสหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขายังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์เบื้องล่าง พร้อมกับแรงระเบิดลูกแรกที่กระแทกเข้ามาที่ประตูทางเข้าชั้น 450 อย่างบ้าคลั่ง ลูเซียน่ากระชับดาบในมือแน่นขึ้น แววตาฉายแววสังหารคมกริบ เธอก้าวขึ้นมาขนาบข้างคริสทันที พร้อมเอמהด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นายท่าน... ให้ฉันไปจัดการพวกเศษสวะพวกนี้เองดีไหมครับ?" คริสยกมือขึ้นห้ามเบาๆ สายตาของเขามองตรงไปยังความมืดเบื้องล่างที่พวกมันกำลังวิ่งเข้ามา "ไม่ต้องหรอกครับ ลูเซียน่า..." คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังอำนาจจนน่าขนลุก "ในเมื่อพวกมันอยากตายที่นี่นัก... เราก็แค่เปิดประตูต้อนรับพวกมัน ให้สมกับความโง่เขลาของพวกมันหน่อยก็แล้วกันครับ" ปลายนิ้วของคริสแตะลงบนหน้าต่างระบบควบคุมดันเจี้ยน พร้อมกับที่รหัสผ่านลับถูกใส่ลงไป... [ยืนยันคำสั่ง: เปิดระบบ "กับดักมรณะมิติวิปริต" ทั่วทั้งชั้นที่ 450-451] [กำลังนับถอยหลังการทำงาน: 3... 2... 1...] ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับพลังอำนาจที่ไร้ขีดจำกัดนี้นะครับ