ดันเจี้ยนลับที่ถูกลืม

"เจ้าจะเปิดมันจริงๆ หรือครับ คริส?" น้ำเสียงของลูเซียน่าราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว มือขวาของเธอวางทาบอยู่บนด้ามดาบสลักลวดลายวิจิตรตระการตา ดวงตาคู่สวยดุจเหยี่ยวเบนไปมองเบื้องหน้า—ซากประตูหินมหึมาที่จมอยู่ใต้ดินลึกนับพันเมตร สถานที่ที่ถูกขนานนามว่าเป็น 'ดันเจี้ยนล้านชั้น' ซึ่งคนทั้งโลกต่างพากันสาปแช่งและหวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเฉียดกายเข้าใกล้ คริสไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขายืนนิ่งสงบดั่งมหาสมุทรในคืนไร้จมูกลม แววตาของเขาจ้องมองไปยังรอยแยกสีเลือดบนหน้าต่างระบบที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานเหล่านั้นยังคงเต้นเร่าเหมือนมีชีวิต ราวกับกำลังล้อเลียนความหยิ่งผยองของมนุษย์ที่พยายามท้าทายกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ "คำเตือนจากระบบน่ะหรือ?" คริสเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยอำนาจกดทับจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาฉับพลัน "มันไม่ได้บอกให้ข้าหยุดหรอก ลูเซียน่า แต่มันกำลังบอกให้ข้า 'รีบ' เข้าไปต่างหาก" เขายื่นมือขวาออกไป นิ้วเรียวยาวสัมผัสกับพื้นผิวเย็นเยียบของประตูหิน ไม่มีการร่ายเวท ไม่มีการเตรียมการใดๆ มีเพียงกระแสมานาเข้มข้นที่ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่รอยแยกของประตูราวกับน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส *ครืนนน...* พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนรุนแรงจนฝุ่นผงที่เกาะกินมานานนับพันปีร่วงหล่นลงมาจากเพดานถ้ำ เสียงครวญครางของหินผาที่บดขยี้เข้าหากันดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของปีศาจที่ถูกปลุกจากนิทรา ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น คริสกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ดูเหมือนว่าที่นี่จะรอคอยการมาเยือนของข้ามานานเหลือเกิน" "หากใครก็ตามที่อยู่ข้างในกล้าขวางทางท่าน..." ลูเซียน่าก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง ร่างของเธอแผ่รังสีแห่งการสังหารที่รุนแรงจนเงาของเธอที่ทอดลงบนผนังถ้ำดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ "ข้าจะฝังพวกมันไว้ที่ชั้นแรกของดันเจี้ยนนี้เองครับ" "ไม่ต้องถึงมือเจ้าหรอก" คริสละมือจากประตู บานประตูหินขนาดมหึมาค่อยๆ แยกตัวออกช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งรากราวกับปากของอสูรกายร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "วันนี้ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่า สิ่งที่ถูกซ่อนไว้หลังประตูนี่ คือสมบัติ หรือสุสานของพวกที่คิดว่าตนเองฉลาดนักหนากันแน่" ก้าวแรกที่คริสย่างเข้าไปในดันเจี้ยน บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความร้อนระอุจากมานาที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็งกระแทกเข้าใส่ร่างของทั้งคู่ กลิ่นอายโบราณที่สาบสูญอบอวลอยู่ในอากาศ ลูเซียน่ากระชับดาบในมือแน่น ดวงตาของเธอตวัดมองไปรอบทิศทางด้วยสัญชาตญาณของยอดนักรบ "ท่านคริส... มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว" "หึ มาเร็วดีนี่" ไม่ทันขาดคำ เงาร่างนับร้อยที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินก็พุ่งตัวออกมาพร้อมกับอาวุธครบมือ พวกมันคือเหล่านักผจญภัยที่เคยประกาศกร้าวว่าจะปกป้องทางเข้าดันเจี้ยนนี้ไม่ให้ใครรุกล้ำ แต่ละคนมีระดับพลังที่เรียกได้ว่าเป็นแนวหน้าของกิลด์ระดับโลก ทว่าในสายตาของคริส พวกมันไม่ต่างอะไรกับฝูงแมลงที่บินเข้ามาหาเปลวไฟ "เจ้าพวกชั้นต่ำ" ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนกร้าว "แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้าแตะต้องประตูมิติ! ที่นี่คือเขตหวงห้ามของพวกเรากิลด์มังกรเหล็ก! ถอยไปเสียก่อนที่ข้าจะทำให้แกไม่ได้เห็นตะวันอีกแม้แต่เสี้ยววินาที!" คริสไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมอง เขาทำเพียงแค่หยิบเหรียญทองสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วดีดมันขึ้นไปในอากาศเบาๆ เหรียญนั้นหมุนวนท่ามกลางความมืด ก่อนที่เขาจะตบมือเบาๆ ครั้งหนึ่ง *เพียะ!* เพียงแค่เสียงปรบมือ แรงดันมหาศาลก็กดทับลงมาบนร่างของนักผจญภัยกลุ่มนั้นจนเข่าของทุกคนทรุดฮวบลงกับพื้นหิน พวกมันดิ้นรนอย่างทุรนทุราย อาวุธในมือแตกกระจายกลายเป็นผุยผง หน้าต่างระบบของพวกมันเด้งขึ้นมาเตือนถึง 'สถานะผู้บุกรุก' ที่ถูกทำลายโดยสมบูรณ์ "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของพวกเจ้าไว้ให้ดี" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่พวกเจ้าพยายามปกป้อง... เป็นเพียงแค่สนามเด็กเล่นของข้า" ลูเซียน่าก้าวเดินข้ามร่างที่หมดสภาพของพวกมันไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าคริสที่กำลังจ้องมองลงไปยังโถงทางเดินชั้นที่หนึ่ง ซึ่งบัดนี้เริ่มเปล่งแสงสีม่วงประหลาดออกมา แต่แล้ว จู่ๆ แสงนั้นก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงของมนุษย์... ที่คริสรู้จักดีเสียยิ่งกว่าใคร "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชายข้า" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด แสงไฟวับแวมเผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากคริสทุกระเบียดนิ้ว ทว่าดวงตาข้างซ้ายของเขากลับเป็นสีแดงฉานเหมือนกับรอยแยกบนระบบที่คริสเพิ่งเห็น คริสชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับปรากฏร่องรอยของความตระหนกที่หายากยิ่งนัก เขาขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าลูเซียน่ากลับเป็นฝ่ายที่กระชับดาบไว้มั่นแล้วประกาศกร้าว "นั่นไม่ใช่เขา ท่านคริส... นั่นคือภาพสะท้อนที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของท่าน!" คำพูดของลูเซียน่ายังไม่ทันขาดคำ ร่างจำลองนั้นก็ยกมือขึ้น และในวินาทีถัดมา ผนังดันเจี้ยนทั้งสองด้านก็เลื่อนปิดตายขังพวกเขาไว้ภายใน พร้อมกับหน้าต่างระบบสีเลือดที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าคริสอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่คำเตือนอีกต่อไป... มันคือคำสั่ง [ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย: จงสังหารตัวตนที่เป็นความผิดพลาดของเจ้าเสีย หรือไม่... เจ้าก็จะเป็นเพียงเศษซากในคุกแห่งนี้ตลอดกาล] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้จอมเวทไร้นามนะครับ