มอนสเตอร์ระดับบอสที่กลายเป็นฝุ่น

"เสียงก้องกังวานของเจ้าเมื่อครู่ ช่างน่าฟังดีเสียจริง... แต่ไม่ทราบว่า กระดูกของเจ้าจะยังคงส่งเสียงได้ไพเราะแบบนี้อยู่หรือเปล่า หลังจากที่ข้าบดขยี้มันจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง?" ความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างมหึมาของ 'กอร์กอน' ผู้พิทักษ์ชั้นแรกแห่งดันเจี้ยนล้านชั้น ร่างกายของมันสูงใหญ่ราวกับภูเขา กลิ่นอายความตายและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงกว้างที่สลักด้วยอักขระโบราณ คำประกาศิตจากระบบยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย คริสยืนไขว่ห้างอยู่บนแท่นหินสีดำสนิท ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังอสุรกายตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่บอสผู้คุมกฎแห่งความตาย แต่เป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่น่ารำคาญใจเท่านั้น "ท่านคริส..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเบาๆ ลูเซียน่าก้าวเท้าออกมายืนขนาบข้าง มือเรียวบางจรดอยู่บนด้ามดาบคาตานะที่สลักลวดลายวิจิตร ดวงตาคู่สวยกวาดมองผู้พิทักษ์ระดับบอสด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "ให้ข้าเป็นคนจัดการเศษสวะตัวนี้เองดีกว่าไหมครับ... เอ่อ ไม่สิ สำหรับเจ้านี่ แค่ดาบเดียวของข้าก็คงมากเกินไปด้วยซ้ำ" "ไม่ต้องหรอก ลูเซียน่า" คริสยกมือขึ้นปราม น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่ทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ เจ้าถอยไปยืนดูเงียบๆ ก็พอ" "รับทราบครับ เจ้านายของข้า" ลูเซียน่าโค้งศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย นางถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างว่าง่าย แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปยังกอร์กอน ราวกับกำลังรอคอยดูฉากที่เหยื่อผู้โง่เขลาถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ "ฮ Hahahaha! เจ้ามนุษย์จอมอวดดี! สามห่าว!" เสียงคำรามของกอร์กอนสั่นสะเทือนไปทั่วผนังดันเจี้ยน แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นทางยาว "พวกแกเป็นเพียงความผิดพลาดที่ระบบต้องการกำจัด! จงคุกเข่าลงและร้องขอความตายซะ!" กอร์กอนเงมืออันมหึมาขึ้น หมายจะทุบลงมาบดขยี้ร่างของคริสให้แหลกคาเท้า พลังเวทสีดำทมิฬรวมตัวกันที่กำปั้นจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดเล็ก อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยความรุนแรง มันมั่นใจว่าการโจมตีนี้จะทำให้มนุษย์ผู้หยิ่งผยองตรงหน้ากลายเป็นเนื้อบดในพริบตา ทว่า... คริสไม่ได้ขยับเขยื้อnเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองการโจมตีที่กำลังพุ่งเข้ามา นิ้วมือเรียวยาวขยับวาดกลางอากาศเบาๆ ราวกับกำลังเขียนตัวอักษรบนผืนผ้าใบ รัศมีสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขากลบ "ช่างน่ารำคาญเสียจริง" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคริส แต่มันกลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในจิตใจของทุกคนในที่นั้น *เปรี้ยง!* คาถาบทเดียวถูกปลดปล่อยออกไปอย่างไร้ซุ้มเสียงเวทมนตร์อลังการ ไม่มีวงเวทย์ซับซ้อน ไม่มีบทสวดร่ายยาวเหยียด มีเพียงแค่ "เส้นแสงสีขาวบริสุทธิ์" เส้นเดียวที่พุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วยิ่งกว่าแสง เส้นแสงนั้นตัดผ่านกำปั้นอันมหึมาของกอร์กอนในชั่วพริบตา เวลาภายในห้องโถงคล้ายจะหยุดเดินไปชั่วขณะ กอร์กอนชะงักค้างในท่าโจมตี ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มันก้มลงมองแขนข้างที่ใช้โจมตี ก่อนจะพบว่า... ตั้งแต่หัวไหล่ลงไปจนถึงปลายนิ้ว ได้สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองไปเสียแล้ว "อะ... อะไรกัน...?" เสียงของอสุรกายผู้พิทักษ์สั่นเครือ ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในเสี้ยววินาที "นี่มัน... พลังบ้าอะไรกันวะเนี่ย!?" "ข้าบอกแล้วว่าเจ้าเป็นแค่ฝุ่นละออง" คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือของเขาลดลงข้างลำตัว "และฝุ่น... ก็ควรกลับไปอยู่บนพื้นดิน" *ฟุบ...* ร่างมหึมาของกอร์กอนระเบิดออกเป็นผุยผงสีทองกระจายไปทั่วห้องโถง ไม่เหลือแม้แต่เศษซากกระดูกหรือไอเทมดรอปใดๆ ทั้งสิ้น ผู้พิทักษ์ชั้นแรกที่ถูกขนานนามว่าไร้เทียมทาน ถูกกำจัดให้หายไปจากโลกนี้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว โดยที่คริสแทบจะไม่ต้องขยับตัวด้วยซ้ำ ลูเซียน่ายิ้มกริ่ม นางปรบมือเบาๆ สองครั้งด้วยความชื่นชม "งดงามมากครับท่านคริส สมIแล้วที่เป็นนายเหนือหัวของข้า" คริสไม่ตอบรับคำเยินยอ เขายังคงยืนนิ่ง สายตาทอดมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าที่ทอดยาวออกไปสู่ชั้นที่สองของดันเจี้ยน ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ประตูหินบานใหญ่ยักษ์ที่ปิดตายอยู่จะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงเครื่องจักรโบราณที่ดังครั่นครื้น ทว่า... สิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังประตูนั้น กลับไม่ใช่ทางเดินสู่ชั้นต่อไปอย่างที่ควรจะเป็น แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—เสียงแจ้งเตือนที่เต็มไปด้วยความผิดปกติและความหวาดกลัว [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก... รหัสผ่านนิรภัยถูกถอดถอน... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบดันเจี้ยนของคุณใน...] หน้าจอสีแดงเข้มปรากฏขึ้นตรงหน้าคริส พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่กำลังวิ่งลดลงอย่างรวดเร็ว และเงาร่างของใครบางคนก็ก้าวเดินพ้นกลุ่มควันสีดำออกมาจากประตูบานนั้น... เงาร่างที่ทำให้ลูเซียน่าถึงกับชักดาบออกจากฝักด้วยความระแวดระวังทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมเวทไร้นามเสมอนะครับ