ไฟที่เริ่มคุกรุ่น

กลิ่นอายฝุ่นปูนและไอร้อนจากเครื่องจักรในไซต์งานช่วงดึกสงัด ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องพักชั่วคราวน่าอึดอัดเท่ากับระยะห่างระหว่างคนสองคนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ ณ ตอนนี้ รินรดาถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับยู่ยี่จากการทำงานตลอดทั้งวันกำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็ยังคงความดื้อรั้นเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ขณะที่คินน์ก้าวเข้ามาประชิดด้วยท่าทีคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อตึง1แน่นและรอยสักเลือนรางที่ต้นแขน เขากดน้ำหนักลงบนฝ่ามือข้างหนึ่งที่ค้ำยันโต๊ะไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ "คุณถอยไปนะ คินน์" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่พยายามกดให้มั่นคงที่สุด "เราคุยกันรู้เรื่องแล้ว งานของฉันผ่านการตรวจสอบตามมาตรฐาน ไม่มีเหตุผลที่คุณจะต้องมา..." "มาตรฐานเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังใกล้จนลมหายใจอุ่นจัดรดอยู่บริเวณข้างแก้ม "คุณเอามาตรฐานกระดาษออฟฟิศมาวัดหน้างานจริงเนี่ยนะ รินรดา? คุณไม่รู้หรอกว่าใต้คอนกรีตพวกนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง... และไอ้ธมันมันกำลังรอจังหวะจะเล่นงานคุณอยู่" "ฉันดูแลตัวเองได้!" เธอตวาดกลับ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ไม่ต้องให้ผู้รับเหมาดิบเถื่อนอย่างคุณมาสั่งสอน!" คำว่า 'ดิบเถื่อน' ไม่ได้ทำให้คินน์โกรธเคือง ตรงกันข้าม... มันกลับจุดประกายบางอย่างในแววตาสีเข้มคู่นั้นให้ลุกโชนขึ้นราวกับเปลวไฟที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิง มุมปากหยักหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอันตรายและเย้ายวนในคราเดียวกัน "อยากรู้ไหมล่ะ ว่าคนดิบเถื่อนอย่างผมเขาสอนคนดื้อรั้นยังไง" ชั่วพริบตาเดียวที่ร่างสูงโน้มลงมา ปิดกั้นทุกช่องทางหนี ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล รินรดาสะค้านเฮือก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการทักทายเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย คินน์รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน สัมผัสดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงความเร่าร้อนทำให้สมองของรินรดากลายเป็นสีขาวโพลน ความโกรธขืนและความถือดีที่เคยมีสลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสความวูบวาบที่วิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้เธอต้องตอบสนองและจมดิ่งไปกับวังวนอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน รินรด้ารู้สึกราวกับร่างกายกำลังหลอมละลาย ปลายเล็บที่เคยจิกเกร็งบนลาดไหล่กว้างเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวเมื่อเข่าของเธอเริ่มอ่อนแรง สัมผัสจากมือสากหนาที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ผิวเนื้อทุกตารางนิชร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความตึงเครียดที่สะสมมาหลายวันพังทลายลงในสัมผัสนี้ เหลือเพียงความต้องการอันดิบเถื่อนที่ทั้งสองฝ่ายต่างโหยหาโดยไม่รู้ตัว คินน์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวซบอยู่กับแผงอกของเขา ดวงตาคมกริบก้มมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าอย่างเบามืออย่างที่เจ้าตัวไม่เคยทำกับใครมาก่อน "ทีหลัง..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมหู ทำเอาขนลุกเกรียว "ถ้ายังดื้อกับผมอีก... ผมจะไม่หยุดแค่จูบแน่" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอאэาคำพูดเจ็บแสบมาโต้กลับเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะความเงียบ ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลจากภายนอกที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงทันที "คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ! ไซต์งานโซน B... โครงสร้างเหล็กเกิดทรุดตัวลงมาตอนตีสองครึ่ง มีคนติดอยู่ข้างใต้ครับ!" คินน์ชะงัก แววตาที่พึงพอใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดดุดันในเสี้ยววินาที เขาดึงร่างของรินรดาให้ออกห่างเพียงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือจากข้อมือของเธออย่างเด็ดขาด รินรดายังไม่ทันได้ตั้งสติกับเหตุการณ์ตรงหน้า ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดผางด้วยฝีมือของลูกน้องคนสนิทของคินน์ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่ข่าวโครงสร้างทรุดตัว... แต่เป็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านหลังลูกน้องของคินน์—ธาม คู่แข่งตัวฉกาจที่ถือซองเอกสารลับบางอย่างในมือ พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะความรักความใคร่ของพวกคุณสินะครับ แต่เสียใจด้วย... งานนี้คุณรินรดาคงต้องรับผิดชอบเต็มๆ เพราะเอกสารอนุมัติวัสดุตัวนี้ มันเพิ่งถูกเซ็นชื่อโดย 'คุณดีไซเนอร์คนสวย' เมื่อตอนหัวค่ำนี่เอง..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ