ภายใต้แรงกดดัน

กลิ่นอายความชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือจางบนร่างของรินรดา ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานชั่วคราวแคบ ๆ ใต้ถุนไซต์งาน เสียงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความอึดอัดดังขึ้นติดต่อกันเป็นรอบที่สาม แต่เจ้าของร่างบางยังคงพยายามบังคับมือตัวเองให้ไม่สั่น ขณะลากเส้นแบบแปลนโครงสร้างบนหน้าจอแท็บเล็ตต่อท่ามกลางสายตาคู่คมที่จ้องมองมาจากมุมห้องอย่างไร้ความปรานี คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลยตลอดสองชั่วโมงเต็ม ร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนปูดโปนและรอยสักเลือนรางที่โผล่พ้นสาบเสื้อ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กโยกเยก แสงไฟนีออนสีนวลสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรามที่ขบเข้าหากันแน่น ทุกครั้งที่รอยดินสอในมือเธอขยับผิดองศาเล็กน้อย เสียงแค่นหัวเราะต่ำในลำคอของเขาก็จะดังขึ้น ราวกับเสือร้ายกำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อที่ดิ้นรนอย่างไร้ทางหนี "ถ้าเส้นสายมันยังเบี้ยวและขาดน้ำหนักเหมือนความตั้งใจของเธอ งานนี้คงพับเสื่อกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้ามาแล้วล่ะคุณดีไซเนอร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่าที่สั่นคลอนตามน้ำหนักของเขา รินรดาชะงักมือที่กำลังถือสไตลัส เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ถ้าคุณคินน์ว่างมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปตรวจความเรียบร้อยของเหล็กเสริมคานด้านนอกล่ะคะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำลงท้ายเดิมออกไปตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นประกายตาพึงพอใจบางอย่างวับวามขึ้นในดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเอนหลังหนี ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างให้ตื่นขึ้นในบรรยากาศที่ตึงเครียด "ผมชอบเวลาที่คุณพยายามทำเป็นเก่ง ทั้งที่มือคุณมันสั่นจนแทบจะถือปากกาไม่ไหวอยู่แล้ว" คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย มือหนาเอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือเรียวที่ถือแท็บเล็ตอยู่ แรงกดจากฝ่ามืออุ่นจัดทำให้เธอสะท้านเฮือก ผิวเนื้อที่สัมผัสกันส่งกระแสความร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อต รินรดาพยายามดึงมือออกแต่ไร้ผล แรงบิดข้อมือของวิศวกรเถื่อนคนนี้หนักแน่นราวกับคีมเหล็ก "ปล่อยค่ะ... ปล่อยผมนะ" เธอกล่าวเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเครือไว้ภายใต้รอยยิ้มหยิ่งผยอง "ปากเก่ง แต่ตัวสั่น..." คินน์หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ นิ้วโป้งของเขาไล้เบา ๆ บนหลังมือเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ สายตาดุจดั่งสัตว์ป่ากวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธขึง "จำไว้รินรดา... ในอาณาจักรของผม ไม่มีที่ยืนให้คนอวดดี ถ้าคุณอยากให้งานนี้ราบรื่น คุณต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง... ไม่ใช่ต่อรอง" บรรยากาศในห้องแคบ ๆ กลับอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างเงียบงัน ร่างบางถูกต้อนจนหลังชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง คินน์ก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกทางหนี ร่างกายกำยำแนบชิดกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนความโกรธแค้นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาผิวเนื้อ มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเรียวด้วยความรวดเร็ว บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัส คินน์ก้มลงประกบเรียวปากหยักลึกบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้อง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดรอบเอวบางแน่นขึ้นราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้ติดไปกับตัวเขา ลิ้นร้อนแทรกซึมผ่านรอยแยกระหว่างริมฝีปาก กวาดต้อนความหวานล้ำและลมหายใจของเธอจนแทบขาดรúc รินรดารู้สึกเหมือนสติหลุดลอย ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อย ๆ อ่อนยวบยาบลงไปตามแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ชี้นำ สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบไปทั่วทุกอณูผิว ความเร่าร้อนนี้ไม่ใช่ความรุนแรงที่น่ากลัว หากแต่มันคือทัณฑ์ทรมานแสนหวานที่สั่นประสาทและดึงดูดเธอดิ่งลงสู่วังวนแห่งเสน่หาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ในจังหวะที่สติสัมปชัญญะของรินรดากำลังจะพังทลายลงภายใต้รสจูบอันดุดันนั้น เสียงเคาะประตูดังปัง ๆ สามครั้งติดกันก็ทำลายภวังค์สีชมพูอมแดงลงอย่างไม่ทันตั้งตัว "คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ..." เสียงตะโกนหอบกระฮัดของลูกน้องหน้าห้องดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก คินน์ผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะหันไปขมวดคิ้วมุ่นใส่ประตูก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดผางโดยปราศจากการอนุญาต "มีอะไรวะไอ้ชาติ?" คินน์คำรามเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ชาติ ลูกน้องคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่ทันสังเกตสภาพความแนบชิดของคนทั้งคู่ สีหน้าของเขซีดเผือดจนเห็นได้ชัดขณะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "ไม่ใช่เรื่องไซต์งานเราครับคุณคินน์... แต่มีคนเห็น 'ธาม' กำลังแอบเอาแบบแปลนฉบับจริงของเรา ไปส่งมอบให้สำนักงานใหญ่ของคู่แข่งทางตอนเหนือแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ