กลิ่นอายความพยศ

แฟ้มแบบแปลนโครงการถูกฟาดกระทบเข้ากับโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงปูนที่เกาะอยู่ตามขอบสันกระดาษฟุ้งกระจายขึ้นมาปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความอับชื้นของห้องทำงานชั่วคราวในไซต์งานก่อสร้าง รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบ เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อรูปร่างสูงใหญ่และท่าทีคุกคามของชายหนุ่มตรงหน้าแม้แต่น้อย "คุณไม่มีสิทธิ์มาเปลี่ยนแปลนโครงสร้างฐานรากโดยไม่ปรึกษาฉันที่เป็นหัวหน้าทีมดีไซน์ คินน์!" เสียงหวานที่เคยนุ่มนวลบัดนี้ตึงเครียดจนสั่นพร่า รินรดาจ้องมองวิศวกรหนุ่มเจ้าของพื้นที่ด้วยแววตาแข็งกร้าว "ถ้าเสาเข็มโซน C ถูกลดสเปกตามที่คุณต้องการ ตึกนี้ถล่มลงมาเมื่อไหร่ คนที่จะติดคุกหัวโตไม่ใช่คุณ แต่เป็นชื่อเสียงของฉัน!" คินน์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้มและรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณโหนกแก้มไม่ได้แสดงความสะดุ้งสะเทือน เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มโน้มตัวลงทาบทับกับโต๊ะทำงาน ร่างกายหนาใหญ่บีบอัดพื้นที่ว่างระหว่างเขากับเธอให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "คุณมันก็แค่นักออกแบบที่นั่งอยู่แต่ในห้องแอร์ หรูหรา สะอาดสะอ้าน และไม่เคยรู้หรอกว่าโลกความจริงมันสกปรกแค่ไหน..." คินน์เอ่ยเสียงต่ำ ทุบเบาๆ ที่อกเสื้อของตัวเอง "ที่นี่ไซต์งานผม ดิน โคลน เหล็ก และอำนาจ... อยู่ใต้คำสั่งผมทั้งนั้น รินรดา แปลนสวยหรูของคุณมันใช้กินแทนข้าวไม่ได้ ถ้าผมบอกว่าต้องลดต้นทุนเพื่อหลบส่วยให้พวกผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น คุณก็แค่ก้มหน้าแก้แบบซะ อย่ามาทำตัวเป็นแม่พระผู้ผดุงความยุติธรรมในดินแดนเถื่อนๆ แห่งนี้" "ฉันไม่ทำ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ถ้าคุณกล้าแตะต้องแปลนนั้น ฉันจะยื่นเรื่องร้องเรียนบริษัทแม่และแฉเบื้องหลังสัญญานี้ให้หมด ไม่ว่าคุณจะมีอิทธิพลมาจากไหนก็ตาม!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ แววตาของคินน์วาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนท้าทาย ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างเยียบเย็นและน่ากลัว รินรดารู้ตัวว่าล้ำเส้นเกินไปเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานมาประชิดตัวเธอในเวลาเพียงเสี้ยววินาที เธอถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง พื้นที่ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์เมื่อคินน์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นค้ำขอบตู้ กักขังร่างเพรียวบางของเธอไว้ในวงแขนกำยำ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นแอลกอฮอล์ระเหยเตะจมูกจนรินรดาต้องผินหน้าหนี แต่คوَามรวดเร็วของเขาไวกว่า นิ้วแกร่งเอื้อมมาบีบปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอกลับมาสบตา "อื้อ..." รินรดาครางประท้วงในลำคอ ยามที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนละเอียดอย่างถือวิสาสะ "ปากเก่งนักนะ..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำด้วยความโกรธ "เวลาพูดจาตอกหน้าคนอื่น ทำไมไม่ทำหน้าให้มันน่ากลัวเหมือนคำพูดด้วยล่ะ หือ? รินรดา..." "ปล่อยฉันนะ คินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" เธอพยายามผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่มันก็เหมือนกับการผลักกำแพงหิน ร่างกายของเขานิ่งสนิทแถมยังขยับเข้ามาเบียดชิดจนส่วนโค้งเว้าแนบสนิทไปกับแผ่นอกหนา รินรดารับรู้ได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "สิทธิ์เหรอ?" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าชวนสั่นประสาท "ในไซต์งานนี้... ผมคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด และถ้าคุณยังดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟัง ผมนี่แหละจะเป็นคนลงทัณฑ์คุณด้วยวิธีที่นักออกแบบอย่างคุณไม่มีวันลืม" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น รินรดาส่ายหน้าหนีสุดชีวิต แต่แรงมหาศาลทำให้เธอไร้ทางสู้ กลีบปากร้อนผ่าวของเขาฉกฉวยความหอมหวานโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว สัมผัสดุดันและเอาแต่ใจเริ่มรุกราน รสจูบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าหน้าอกเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ความรู้สึกต่อต้านค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาท ร่างกายของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกไฟลน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว คินน์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธออย่างเบามือ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง "ถ้ายังดื้อกับผมอีก... คุณจะได้รู้ซึ้งว่าทัณฑ์ดิบของนายช่างคนนี้มันเป็นยังไง" เขากระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงก่ำ ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอกายสะท้าน "อยู่ตรงนี้สำนึกผิดไปก่อน จนกว่าผมจะกลับมาเคลียร์งานข้างนอกเสร็จ... อย่าคิดหนีเด็ดขาด เพราะประตูนี้ถูกล็อกไว้แล้ว" เสียงกริ๊กเบาๆ จากกุญแจด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินห่างออกไป ทิ้งให้รินรดายืนหอบหายใจรัวอยู่ลำพังในความมืดสลัวของห้องพัก พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ทว่า... ท่ามกลางความตื่นตระหนกและความโกรธ เงามืดที่ทอดตัวยาวเข้ามาทางหน้าต่างกระจกกลับไม่ได้มีแค่เงาของเธอคนเดียว ร่างเงาสูดสูงของใครอีกคนกำลังยืนนิ่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกใส พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ