อำนาจสั่งการ

กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยคลุ้งอยู่ในห้องพักคนงานแคบ ๆ ที่ดัดแปลงเป็นสำนักงานชั่วคราว เสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดสังกะสีด้านนอกดังกลบเสียงคำรามในลำคอของผมจนหมดสิ้น แต่ทว่ามันไม่ได้ดังไปกว่าเสียงหัวใจของคนที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า รินรดากำลังกอดแฟ้มเอกสารแบบแปลนโครงการแน่นจนข้อนิ้วเรียวขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความพยศและทิฐิ บัดนี้ฉายแววความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดช่างเลอะคราบน้ำมันเครื่องก้าวเข้ามาปิดล็อกประตูห้องด้วยเสียงดัง *คลิก* จนเธอยสะท้าน "ผมเตือนคุณแล้วนะ รินรดา" ผมเอ่ยเสียงต่ำ พลางถอดถุงมือช่างหนังสีเข้มโยนลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ว่าที่นี่มันไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกดีไซเนอร์ลูกคุณหนู พื้นที่สีเทาแบบนี้... ขาอ่อนอย่างคุณอยู่ไม่รอดหรอก" "ฉันมีสัญญาจ้างที่ถูกต้องตามกฎหมาย และโปรเจกต์นี้ก็เป็นของบริษัทฉัน!" เธอยังคงพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ริมฝีปากอิ่มจะเริ่มสั่นระริกเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เก็บเอกสารเหล็กจนหนีไปไหนไม่ได้แล้ว "สัญญาเหรอ?" ผมแค่น้ำเสียงหัวe-เยาะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นจากฝนจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าวับแวมอย่างเย้ายวนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "กฎหมายในไซต์งานของผม มีแค่กฎข้อเดียว... คือใครไม่มีอำนาจ... คนนั้นต้องไสหัวไป" ผมทิ้งน้ำหนักตัวเข้าไปประชิด ใช้ท่อนแขนแกร่งยันตู้เหล็กกั้นขังเธอไว้ตรงกลาง กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นผสมกลิ่นอายฝนจาง ๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกจนความอดทนที่สะสมมานานเริ่มขาดผึ่ง ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มและอุ่นจัดตัดกับบรรยากาศหนเหน็บรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ปล่อยนะ! คุณคินน์... คุณจะทำอะไร" เธอร้องประท้วงพร้อมกับใช้สองมือดันอกผมไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดแค่นั้นจะต้านทานวิศวกรเถื่อนอย่างผมได้ ผมไม่ตอบ แต่ก้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้แดงก่ำ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นไง ว่าคุณไม่มีทางทนอยู่ที่นี่ได้หรอก... ดีไซเนอร์คนสวย" ริมฝีปากของผมเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่สะดุดกึกของเธอ รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความตื่นตระหนก แต่ผมไวAกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย ล็อกรั้งใบหน้าดื้อรั้นนั้นให้หันมารับจุมพิตที่ผมตั้งใจจะสั่งสอนให้เธอหลาบจำ รสจูบเริ่มต้นด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ไม่มีความอ่อนโยนใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความเร่าร้อนที่แผดเผาจนลมหายใจของเธอกระชั้นชิด รินรดาทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนลาดไหล่ผมเพื่อประท้วง แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวผมให้พุ่งพล่าน มืออีกข้างของผมเลื่อนลงไปโอบกระชับเอวคอดกิ่ว บังคับให้ร่างอรชรแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง เสียงหอบหายใจของเธอดังก้องอยู่ในความเงียบ ความโกรธขึงในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะเทือนทางอารมณ์ เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าหาความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจ รินรดาเผยริมฝีปากครางประท้วงในลำคอ ก่อนที่ความต้านทานทั้งหมดจะค่อย ๆ พังทลายลงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่ผมจงใจถักทอขึ้นเพื่อครอบครอง เนิ่นนานกว่าผมจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย ดวงตาของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับ 1_แค้นและแรงอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนแทบยืนไม่อยู่ ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากการบดขยี้อย่างไร้ความปรานี "จำรสชาตินี้ไว้..." ผมใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้อย่างเบามือขัดกับแววตา "ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณยังดื้อดึงอยู่ที่นี่... สิ่งที่คุณจะเจอ มันจะไม่ใช่แค่จูบ" ผมผละตัวออกห่างปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจพิงตู้เอกสารอย่างหมดแรง รินรดากัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด ดวงตาคู่นั้นมองผมด้วยความแค้นเคืองระคนหวาดกลัว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปัง ๆ ขัดจังหวะ "ลูกพี่! แย่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนลั่นผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "พวกของไอ้ธามมันยกพวกมาที่หน้าไซต์งาน พร้อมกับตำรวจเศรษฐกิจ... มันแจ้งว่าเราบุกรุกพื้นที่สาธารณะและลักลอบก่อสร้างผิดกฎหมาย!" ผมชะงัก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความดุดันขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองรินรดาที่กำลังยืนตัวส็งด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน "หึ..." ผมแค่นิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะคว้าแจ็คเก็ตยีนส์ขึ้นมาสวม "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่คิดซะแล้วสิ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ