รอยร้าวบนพิมพ์เขียว

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นปูนซีเมนต์ คละเคล้ากับกลิ่นไอร้อนระอุของโครงสร้างเหล็กกล้าที่ถูกเผาผลาญด้วยแสงแดดช่วงบ่าย คือสิ่งที่ต้อนรับการมาเยือนของ "รินรดา" ในเขตพื้นที่ก่อสร้างโซน X ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนและอยู่นอกเหนือการควบคุม ส้นสูงแบรนด์ดังระดับโลกกระทบลงบนพื้นคอนกรีตหยาบกร้าน เสียงนั้นดังสะท้อนก้องท่ามกลางเสียงเครื่องจักรหนักหน่วง รินรดากำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนที่ตัดเยصیมาอย่างประณีตบัดนี้เปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการก่อสร้าง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังใส่ใจ… สิ่งที่กำลังแผดเผาความอดทนของเธียรในเวลานี้ คือความเสียหายมูลค่าหลายล้านบาทที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า พิมพ์เขียวการดีไซน์โครงสร้างโค้งมนสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการร่างขึ้นมา ถูกดัดแปลงและต่อเติมอย่างตามอำเภอใจ เสาคอนกรีตเสริมเหล็กถูกย้ายตำแหน่งอย่างไร้เหตุผล ผนังกระจกใสบานใหญ่ถูกแทนที่ด้วยผนังทึบตันแบบไซต์งานก่อสร้างเกรดต่ำ นี่มันไม่ใช่แค่การทำงานผิดพลาด แต่มันคือการหยามหยันศักดิ์ศรีของดีไซเนอร์อย่างเธอชัดๆ! "ใครเป็นคนสั่งให้แก้แบบตรงนี้!" เสียงหวานทรงพลังตวาดก้องท่ามกลางเสียงทุบทำลายกำแพงปูนด้านหลัง แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อไม่มีใครสักคนในบริเวณนั้นกล้าสบตาเธอ รินรดากวาดสายตามองคนงานนับสิบที่ต่างพากันก้มหน้าหลบหลีก รัศมีแห่งความเดือดดาลแผ่ซ่านออกจากร่างระหงจนแทบมองเห็นเป็นควันไฟ "ผมเองครับ…" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามดังขึ้นจากความมืดสลัวของมุมเสาเข็มด้านใน รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึ่งหนึ่งก่อนจะหันขวับไปตามต้นเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดช่างสีเข้มเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและเหงื่อกาฬก้าวออกมาจากเงาตึก คินน์… วิศวกรคุมงานผู้ได้ชื่อว่าเป็น ‘เจ้าพ่อแห่งไซต์งานเถื่อน’ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมบุคลิกที่ดุดันคุกคาม เขามีส่วนสูงที่กดดันคนตรงข้ามได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไหล่กว้างหนาและกล้ามเนื้อที่ปูดโปนภายใต้เสื้อยืดสีดำซอมซ่อขับเน้นความเถื่อนดิบตามธรรมชาติ แววตาคมกริบใต้คิ้วหนาดกดำคู่นั้นจ้องมองเธอกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับเสือร้ายที่กำลังพิจารณาเหยื่อผู้หลงเข้ามาในอาณาเขต รินรดากลืนน้ำเหนียวลงคออย่างยากลำบาก แต่ความโกรธก็ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังความหวาดหวั่นไว้ได้ทันท่วงที เธอก้าวเข้าไปประชิดชายหนุ่มด้วยความถือดี เชิดหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณมีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนแบบของฉัน! คุณคินน์!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องหน้าชายหนุ่มเขม็ง "นี่มันงานออกแบบระดับสากล ไม่ใช่โครงสร้างบ้านพักคนงานที่คุณจะนึกอยากรื้ออยากย้ายตรงไหนตามใจชอบ!" คินน์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างเหงื่อ กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความดิบเถื่อนโชويเข้าจมูกของหญิงสาวจนเธอเผลอผะผ่าวในอก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อยด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจสำอางบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอระหงที่กำลังไหวสะท้อนตามจังหวะหายใจด้วยความโกรธ "ถ้าผมไม่แก้…" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยช้าๆ ทว่าทรงพลังจนกดทับความเดือดดาลของเธอให้ชะงักงัน "ตึกหลังนี้คงพังลงมาทับหัวคนงานผมตายห่า ก่อนที่คุณจะได้เอาพิมพ์เขียวบ้าๆ นี่มาอวดเก่งซะอีก ดีไซเนอร์คุณหนู" "นี่คุณ!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ "คุณกำลังดูถูกงานของฉัน! และกำลังทำลายสัญญาจ้าง!" "ผมไม่ได้ดูถูกงานของคุณ…" คินน์ขยับตัวเข้าใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังก้าวหนึ่ง แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับเสาปูนแข็งทึบอย่างไร้ทางหนี ร่างแกร่งใช้มือข้างหนึ่งยันเสาไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ ความร้อนระอุจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา "ผมแค่กำลังบอกความจริง… ว่าโลกสวยหรูในห้องแอร์ของคุณ มันใช้ห่าอะไรไม่ได้ในโลกความเป็นจริงตรงนี้หรอก" "ถอยออกไปนะ!" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาไว้ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ฝ่ามือกลับทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างประหลาด แรงดึงดูดอันตรายบางอย่างพุ่งเข้าชนประสาทสัมผัสจนเธอต้องรีบดึงมือกลับราวกับถูกไฟลวก คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคู่นั้นฉายแววพึงพอใจเมื่อเห็นร่องรอยความตื่นตระหนกวาดผ่านดวงตาคู่สวย "ปากดีแบบนี้… หวังว่าเวลาอยู่บนเตียง คุณจะดื้อด้านได้สักครึ่งของปากนะ รินรดา" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาโลมเลียที่ทอดมองลงมาทำเอาเลือดในกายของหญิงสาวสูบฉีดด้วยความโกรธจัด เธอยกมือขึ้นเงื้อมหมายจะตบหน้าคนหลงตัวเองสักฉาดใหญ่เพื่อสั่งสอน ทว่า… เร็วกว่าความคิด ข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างถูกรวบตรึงไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวของคินน์อย่างง่ายดาย เขากระชากเธอลากเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายที่เหนือกว่าทำให้รินรดาแทบหมดทางสู้ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่สั่นประสาทจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำไว้… ในไซต์นี้ อำนาจสูงสุดไม่ใช่กฎหมาย ไม่ใช่พิมพ์เขียวของคุณ… แต่คือ *ผม*" ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากด่าทอเพื่อตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงตะโกนเอะอะจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "พี่คินน์! แย่แล้วครับ! ฝ่ายตรวจสอบของธามบุกเข้ามาที่ประตูหน้า พร้อมตำรวจกองปราบ!" คินน์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบวาบแสงดุดันขึ้นในพริบตา เขายังคงตรึงข้อมือของรินรดาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะยกยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แล้วก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "ดูท่าทาง… เราคงต้องพักเรื่องของเราไว้ก่อน แล้วไปต้อนรับ 'แขกไม่速' ของคุณกันหน่อยแล้วล่ะครับ คนสวย" *** ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ