บทเรียนจากคนเถื่อน

กลิ่นไอน้ำมันเครื่องและฝุ่นปูนในห้องพักคนงานกึ่งชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้างยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอภิรมย์ขึ้นเลยสักนิด รินรดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุตะ้นคอ แรงบีบที่ข้อพับแขนทั้งสองข้างจากฝ่ามือหนาที่เปรียบเสมือนคีมเหล็กทำให้เธอรู้ว่าการดื้อรั้นต่อหน้าคินน์ในเวลานี้มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน "คุณมัน... คนป่าเถื่อน!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นระคนกัน เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งขัดขืน แรงกดทับจากร่างสูงใหญ่ที่เบียดชิดเข้ามาก็ยิ่งบดบังแสงไฟสีส้มจากหลอดนีออนดวงเดียวบนเพดานจนมิด คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบดั่งเสือร้ายจ้องมองใบหน้าเนียนที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ เป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อ "ถ้าผมเป็นคนป่าเถื่อนจริง คุณคงไม่มายืนเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอก รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู "คุณอยากเล่นเกมอำนาจกับผมเองไม่ใช่เหรอ? ทีนี้... มาดูกันซิว่าศักดิ์ศรีที่คุณถืออยู่น่ะ มันจะทนมือคนเถื่อนอย่างผมได้สักกี่น้ำ" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบไม่ได้นุ่มนวลและไม่ได้ขออนุญาต มันคือการรุกรานที่ดุดันและเร่าร้อน คินน์บดขยี้ริมฝีปากนุ่มด้วยความกระหาย มือข้างหนึ่งที่เคยล็อกข้อมือเธอไว้เลื่อนขึ้นมาสอดเข้ากับกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันวาบหวามที่ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง รินรดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ปลายนิ้วที่บีบกรามของเธอให้เผยออกทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ความโกรธที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้าน ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่ออุดมการณ์เมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานเนื้อบาง สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน แรงขัดขืนที่เคยมีเริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อย เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ดังประสานไปกับเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านโครงสร้างเหล็กด้านนอก คินน์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดาได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและแววตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดอารมณ์ เขากวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาด้วยความปรารถนาอย่างเปิดเผย รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้เธ้ารู้สึกราวกับตกเป็นเบี้ยล่างในเกมที่ไม่มีวันชนะ "จำบทเรียนนี้เอาไว้..." เสียงกระซิบพร่าดังขึ้นชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "ว่าอย่าเอาศักดิ์ศรีโง่ๆ มาท้าทายอำนาจของคนที่เขากุมชีวิตคุณไว้ในมือ" เขายังไม่ทันได้ผละร่างออกไป เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบงันลงทันที ตามด้วยเสียงตะโกนหอบกระฮือกของคนงานคนสนิทที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดในเสี้ยววินาที "ลูกพี่! แย่แล้วครับ! ไซต์งานโซน C... โซน C โดนคนของไอ้ธามบุกเผาโกดังเก็บวัสดุ ตอนนี้ไฟกำลังลุกลามใหญ่แล้วครับ!" คินน์ชะงัก แววตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพายุร้ายในชั่วพริบตา เขาก้มมองรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระ คว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว "อยู่ในนี้ ล็อคประตูให้ดี" คินน์สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นเยียบจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากตายคาอกผมในกองเพลิงข้างนอกนั่น... อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา" พูดจบเขาก็ผลักประตูห้องพักคนงานออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้รินรดานั่งหายใจหอบสะท้านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความหวาดผวาที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น... โดยที่ไม่รู้เลยว่าเงาร่างที่ซ่อนอยู่หลังกองวัสดุนอกหน้าต่างกำลังเล็งปลายกระบอกปืนมาที่ห้องนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่วังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ