วินาทีประสานสายตา

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อเอกสารแผ่นบางที่เพิ่งถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใส... มีอานุภาพมากพอจะสั่นคลอนความมั่น *“ภาพถ่ายผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์พ่อลูก 99.99%... และหมายศาลฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว โดยทนายความฝั่งคุณลีลาวดี ส่งตรงถึงสำนักงานของคุณในอีกสิบนาทีข้างหน้า”* คำประกาศกร้าวจากทนายความส่วนตัวยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของภาคิน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในโลกธุรกิจ บัดนี้มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความระส่ำระส่ายที่เขาไม่เคยประสบพบเจอมาnoนับตั้งแต่ภรรยาตัวน้อยที่เขาเคยเหยียบย่ำ... หาย "ตัว" ไปจากชีวิต เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ ภาคินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารหมายศาล ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกinกลางลำคอ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ นั่น... คือเธอจริงหรือ? ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ ไม่มีเค้าลางของความเฉิ่มเชย อ่อนแอ หรือเจ้าน้ำตาแบบที่เขาเคยจำฝังใจในอดีตเลยแม้แต่น้อย ลีลาวดีในยالนี้งดงามราวน้ำทิพย์ชะโลมใจและทรงพลังราวกับนางพญาผู้กุมชะตากรรม ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นทรวดทรงเอวคอดกิ่วและเรียวขาเพรียวระหง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยคลอเคลียลาดไหล่เนียนระหง ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความเวทนาและรักใคร่ บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำลึกที่ซ่อนคลื่นพายุร้ายไว้ภายใน รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ตกใจมากเลยหรือคะ คุณภาคิน" น้ำเสียงหวานนุ่มทว่าเยียบเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น เธอก้าวเข้ามาในห้องด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง สง่างาม และเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันตราย ภาคินลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ขายาวก้าวเข้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติราวกับถูกสะกดจิต สายตาดุจเหยี่ยวไล่สำรวจเรือนร่างอรชรที่เขาเคยละเลยและมองข้ามมาตลอด กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง "ลี..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากแห้งผากของเขา มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความสำนึกผิด และความปรารถนาที่ถูกกัก The ไว้ภายใต้ทิฐิอันโง่เขลามาเนิ่นนาน "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไม..." "ทำไมฉันถึงกล้ากลับมาทวงทุกอย่างคืนอย่างนั้นเหรอคะ?" ลีลาวดีตัดบทด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ ดวงตาทรงเสน่ห์ช้อนขึ้นประสานสายตากับเขาตรงๆ "เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงโง่คนเดิมที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำหัวใจอีกต่อไปแล้วไงคะ คุณภาคิน" คำพูดนั้นแทงใจดำเขาอย่างจัง ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ด้วยความจริงที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้ ทว่าลีลาวดีกลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้ปลายนิ้วของเขาแตะต้องเนื้อตัว "อย่ามาแตะต้องฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดมานานปี "สิทธิ์ในตัวลูกแฝด... คุณไม่มีวันได้มันไปเด็ดขาด! พวกแกเป็นลูกของฉันคนเดียว เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่ฉันอุ้มท้องเลี้ยงดูมาด้วยความยากลำบาก ในวันที่คุณไล่เราออกจากบ้านอย่างกับหมูกับหมา คุณเคยคิดถึงความเป็นพ่อบ้างไหมคะ!" "ลี... ผมขอโทษ" ภาคินเค้นเสียงแหบพร่าออกมา เขาไม่เคยคิดว่าคำขอโทษจะพูดออกมายากเย็นขนาดนี้ หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบเมื่อเห็นประกายน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่สวยนั้น "ผมรู้ว่าผมเลว ผมโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าคุณในวันนั้น แต่ตอนนี้... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ... และสามีที่..." "สามีงั้นเหรอคะ?" ลีลาวดีหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างเย้ายوانและสะเทือนอารมณ์ในเวลาเดียวกัน "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาพูดคำนั้นคะ? ใบหย่าที่เราเซ็นกันไว้ มันคือเครื่องยืนยันสถานะของเราสองคนชัดเจนที่สุดแล้วค่ะ คุณภาคิน... เราเป็นคนอื่นกัน!" ไม่พูดเปล่า ลีลาวดีหมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงไปหยิบเอกสารบนโต๊ะ ทว่าภาคินที่หมดความอดทนและถูกความหึงหวงครอบงำ กลับพุ่งเข้าควחוเอวบางไว้ด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว แล้วดึงร่างระหงเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของตนอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ!" เธออุทานด้วยความตกใจ พยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่าแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของหมาป่าคลั่งรักที่อดอยากปากแห้งมาแรมปีได้ "ไม่ปล่อย!" ภาคินคำรามต่ำชิดใบหู ร้อนผ่าวจนเธอสะท้าน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้หญิงที่เขาโหยหามาตลอดสามปี ทำเอาสติสตังของประธานหนุ่มกระเจิดกระเจิง "ถ้าฉันไม่ปล่อย... เธอจะทำไม ลี? ในเมื่อเธอเองก็รู้ดีว่า... ร่างกายเธอกำลังโหยหาฉันไม่ต่างกัน!" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเอ่ยปฏิเสธ แรงจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมด้วยความโหยหาอย่างไร้การควบคุม ทำให้ลีลาวดีถึงกับตาพร่ามัว สมองขาวโพลนไปหมด รสสัมผัสที่คุ้นเคย รสชาติหวานล้ำที่เคยฝังตรึงอยู่ในความทรงจำปลุกเร้าไฟสวาทที่เธอพยายามดับมันมานานให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง มือเล็กที่เคยทุบตีอกแกร่ง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ห้องรับรองหรูหรากลายเป็นสนามอารมณ์อันร้อนแรง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน... ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของลีลาวดีก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ เธอกระชากริมฝีปากออกอย่างแรง หอบหายใจโยนตัวออกห่างจากเขา ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์วาบหวามที่ยังค้างคา เธอยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ฮัลโหลค่ะพี่... ค่ะ ลีจัดการเอกสารเสร็จแล้วค่ะ กำลังจะออกไป... อะไรนะคะ! น้องลันกับน้องลิลเหรอคะ เกิดอะไรขึ้น!" สีหน้าของลีลาวดีเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดจนภาคินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจ "คุณแม่คะ! น้องลันกับน้องลิล... ลูกของเรา... หายตัวไปจากโรงเรียนอนุบาลค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ