การประชุมธุรกิจลับ

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยกรุ่นเคล้าคลอไปกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง... ปึก! แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังพอสมควร เพื่อเรียกสติของประธานหนุ่มผู้กำลังเหม่อลอยให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ภาคินกะพริบตาช้าๆ ไล่เงาร่างของเด็กแฝดชายหญิงที่ตามหลอนหลอนในห้วงความคิดออกไป ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งผยอง บัดนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน นับตั้งแต่วันที่เขาได้ยินคำประกาศิตอันเลือดเย็นจากปากอดีตภรรยา โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี *‘ตายไปจากชีวิตลูกของฉันซะ ถ้าไม่อยากเห็นพวกเขาถูกฝังทั้งเป็น... เพราะพ่อของเขาคือปีศาจที่ฉันไม่มีวันให้อภัย’* คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีคมมีดกรีดซ้ำลงบนร่อง 18+ ของแผลใจที่ไม่มีวันสมาน ภาคินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักธุรกิจผู้เยือกเย็นและไร้ความปรานีเช่นเดิม เมื่อคู่เจรจาคนสำคัญสำหรับโปรเจกต์ร้อยล้านกำลังก้าวเข้ามาในห้อง "ขออภัยที่ทำให้รอนะคะ พอดีการจราจรค่อนข้างติดขัดนิดหน่อยค่ะ" สุ้มเสียงนุ่มทวังกังวานใสที่เอ่ยขึ้น เรียบ นิ่ง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจสะกดใจ ทำให้ภาคินที่กำลังก้มหน้าเปิดแฟ้มเอกสารต้องชะงัก เขากวาดสายตาขึ้นมองสตรีผู้มาเยือนด้วยความรำคาญใจเล็กน้อยที่ต้องเสียเวลาอันมีค่ากับพาร์ทเนอร์รายใหม่ แต่แล้ว... ลมหายใจของประธานหนุ่มก็พลันสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่หญิงสาวหน้าตาจืดชืด อ่อนแอ และคอยก้มหน้ายอมรับความชอกช้ำระกำใจคนเดิมที่เขาเคยจดจำได้แม่นยำ... ผู้หญิงคนนี้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตจากห้องเสื้อชั้นนำ ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนและสง่างามในเวลาเดียวกัน เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นมวยสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าเฉี่ยวคมและทรงพลัง ดวงตากลมโตคู่เดิมที่เคยมีแต่หยาดน้ำตาและแววตาวิงวอนขอความรัก บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชา และฉายประกายท้าทายราวกับนางพญาเสือดาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ ลีลาวดี... ชื่อนั้นกรีดผ่านลิ้นปี่ของภาคินจนเจ็บแปลบ หัวใจที่ด้านชามาแรมเดือนกลับกระหน่ำเต้นรัวระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ มือหนาที่ถือปากกาอยู่ถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติอย่างไร้การควบคุม ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าอันคุ้นเคยที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ความงดงามที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นทั้งดึงดูดและแผดเผาหัวใจเขาให้มอดไหม้ในคราเดียวกัน "คุณ... ลี..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น ลีลาวดีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มแบบนักธุรกิจที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ หล่อนกวาดสายตามองอดีตสามีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเพชเจือความเย้ยหยันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะทรตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม "สวัสดีค่ะคุณภาคิน ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะตลกมากเลยนะคะ ที่ทำให้เราสองคนต้องกลับมานั่งร่วมโต๊ะเจรจาธุรกิจกันในฐานะพาร์ทเนอร์รายใหญ่ หวังว่าคุณคงไม่ปล่อยให้เรื่องส่วนตัวมาบดบังวิสัยทัศน์ทางธุรกิจหรอกนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด ทำเอาภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยไม่ทันตั้งตัว ความตระหนกตกใจค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นคลื่นอารมณ์อันร้อนรุ่มที่ตีรวนขึ้นมาในอก เขากวาดตามองริมฝีปากที่ขยับกล่าวถ้อยคำเย้ยหยันนั้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนของหมาป่าคลั่งรักตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง ความคิดที่จะครอบครอง กลืนกิน และลงโทษหญิงสาวตรงหน้าให้สาสมกับความทรมานที่เขาได้รับ พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม "ผมคิดว่า... เรามีเรื่องต้องคุยกันมากกว่าเรื่องสัญญาทางธุรกิจนะครับ" ภาคินกดเสียงต่ำ ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว ร่างสูงใหญ่คุกคามพื้นที่ส่วนตัวของเธอด้วยการโน้มตัวลงต่ำ มือหนาวางทكومลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่ลีลาวดีนั่งอยู่ กักขังเธอไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความต้องการอันดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน ภาคินจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายที่พร้อมจะสู้ยิบตา ลีลาวดีไม่แม้แต่จะขยับหนี หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ยิ่งเขาเข้ามาใกล้ หล่อนยิ่งทวีความกล้าหาญที่จะเหยียบย่ำทิฐิของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งคนนี้ให้จมดิน "เรื่องส่วนตัวอะไรเหรอคะคุณภาคิน? ดิฉันไม่มีเรื่องส่วนตัวอะไรจะคุยกับ... คนแปลกหน้าค่ะ" ลีลาวดีจงใจเน้นคำว่า 'คนแปลกหน้า' ช้าๆ ชัดๆ เพื่อตอกย้ำสถานะอันน่าสมเพชที่เขาเป็นผู้เลือกมันเอง คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ภาคินแค่น ฃหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาและแรงโทสะ มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมไปจับปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน "คนแปลกหน้าที่เคยแนบชิดอยู่ใต้ร่างคุณเนี่ยนะ ลี... คุณกล้าพูดคำนี้ได้เต็มปากจริงๆ หรือไง?" เสียงกระซิบพร่ามัวเต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อน ภาคินโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมๆ กัน รสชาติของความคิดถึงและความโกรธเกรี้ยวตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคลั่ง ลีลาวดีสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วสากไล้กรอบคางของเธอ แต่นางพญาผู้ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชนไม่มีทางยอมตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำง่ายๆ หล่อนใช้มือเรียวบางจับข้อมือหนาของเขาออกทันที พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตที่เฉียบคมบาดลึก "อย่ามาแตะต้องตัวดิฉันด้วยมือสกปรกคู่นี้! ถ้าไม่อยากให้ฉันฉีกสัญญาฉบับนี้ทิ้งต่อหน้าคุณ แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตของฉันซะ!" ความเย้ายวนและดุดันของเธอในเวลานี้ กลับยิ่งทำให้ภาคินรู้สึกกระวนกระวายและปรารถนาเธอจนแทบคลั่ง เขาไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกัน ก่อนจะก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเร่าร้อนโดยไม่ให้ตั้งตัว! จูบนั้นไม่ใช่การทักทาย แต่เป็นการลงทัณฑ์และการโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ลีลาวดีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หล่อนพยายามทุบอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับตรึงเธอไว้แน่น สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ให้ตื่นขึ้น ลมหายใจที่ขาดหช่วง รสชาติหวานล้ำที่เจือความเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ และความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ภาคินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ เพื่อลงโทษความดื้อรั้น ก่อนจะดูดดื่มความหอมหวานจากโพรงปากนุ่มอย่างมัวเมา มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาขยำกลุ่มผมนุ่มจนมวยผมหลุดรุ่ย ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความเคลิบเคลิ้มวูบไหวเข้าจู่โจมสติสัมปชัญญะของลีลาวดี แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่ร่างกายทรยศกลับตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่รักดี เคมีที่เคยดึงดูดพวกเขายังคงรุนแรงและแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้... ทว่า ในวินาทีที่ความวาบหวามกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด และภาคินกำลังจะผสานร่างเข้าหาเธอด้วยความหอบกระเส่า ลีลาวดีก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดกัดลงที่ริมฝีปากของเขาอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือด! "โอ๊ย!" ภาคินผละออกด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความตกตะลึง ปลายปากของเขามีรอยเลือดซึมเล็กน้อย ยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนและเซ็กซี่ให้กับใบหน้าหล่อเหลานั้น ลีลาวดีหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่ค้างคา หล่อนใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและเด็ดเดี่ยว "จำใส่กะโหลกของคุณไว้ ภาคิน... ว่าผู้หญิงที่ยอมให้คุณย่ำยีอย่างไร้ค่าคนนั้น ได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าแล้ว!" พูดจบ ลีลาวดีก็คว้ากระเป๋าถือคู่ใจ เดินกระแทกส้นสูงก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนหายใจหอบกระเส่า เลือดที่มุมปากซึมออกมาผสมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของหมาป่าคลั่งรัก ภาคินใช้ปลายนิ้วปาดคราบเลือดที่ริมฝีปาก สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่ลับตาไป หัวใจเต้นระรัวด้วยความคลั่งไคล้และปรารถนาอันแรงกล้า เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด... แม้จะต้องใช้เล่ห์กลหรือกราบกรานยอมจำนนต่อบาป เขาก็จะลากเธอกลับมาสู่อ้อมอกให้จงได้! แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าตามออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น ภาคินชะงัก เลื่อนสายตาลงมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ภาพที่ปรากฏคือไฟล์ภาพถ่ายจากนักสืบส่วนตัวที่เขาจ้างไว้เพื่อตามหาตัวลูกแฝด ภาพเด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝดหน้าตาน่ารักน่าชังอายุราวๆ สามขวบกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง... และดวงตาของเด็กชายคนนั้น... ถอดแบบมาจากนัยน์ตาของเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของภาคินหยุดชะงักลงทันที คือข้อความสั้นๆ ที่แนบมากับภาพถ่ายนั้น... *[ภาพถ่ายผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์พ่อลูก 99.99%... และหมายศาลฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว โดยทนายความฝั่งคุณลีลาวดี ส่งตรงถึงสำนักงานของคุณในอีกสิบนาทีข้างหน้า]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เข็มฉายานิศ" เสมอมานะคะ นิยายบทต่อไปรับรองว่าพีกและสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!