เกมธุรกิจและการปะทะคารม

กลิ่นกาแฟอาราบิก้าชั้นดีกรุ่นกำจายอยู่เบื้องหน้า ทว่ามันกลับไม่อาจเจือจางความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องประชุมVIPของโรงแรมหรูใจกลางมหานครได้เลยแม้แต่น้อย แผ่นกระดาษข้อเสนอทางธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านถูกเลื่อนข้ามโต๊ะไม้มะฮอกกานีเนื้อดีมาหยุดอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดงามไม่ได้แตะต้องมันทันที ลีลาวดีเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบนั้นเยียบเย็นจนภาคินถึงกับต้องขบกรามแน่น "คุณคิดจริงๆ หรือคะภาคิน ว่าข้อเสนอที่เต็มไปด้วยกลโกงทางกฎหมายแบบนี้ จะซื้อความร่วมมือจากฉันได้" เสียงหวานทุศก์เอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผมไม่ได้ซื้อ..." ภาคินพ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ร่องรอยความเย่อหยิ่งจองหองในอดีตถูกความสำนึกผิดแผดเผาจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "ผมกำลังเสนอโอกาสให้เรา... กลับมาเริ่มต้นใหม่ในฐานะพันธมิตรที่เท่าเทียม" "เท่าเทียม?" ลีลาวดีทวนคำ หัวسเราะในลำคอเบาๆ คล้ายขบขันระคนสมเพช "คำนี้มาจากปากคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันจนไม่เหลือชิ้นดีเนี่ยนะคะ? ภาคิน... คุณฝันกลางวันตื่นสายไปหน่อยหรือเปล่า บริษัท ลี โกลบอล ของฉันในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงซื่อบื้อที่ยอมก้มหัวให้คุณร้องขอความเห็นใจอีกต่อไปแล้วค่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวลงค้ำโต๊ะเข้าหาเธอ ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงส่งกลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับความดุดันที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "คุณกำลังท้าทายผม ลีลาวดี..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "คุณรู้ดีว่าผมไม่ได้ต้องการแค่เรื่องธุรกิจ... หุ้นที่คุณถืออยู่ครึ่งหนึ่งในมือ มันเป็นของผมได้ หากผมบีบคุณให้จนมุมด้วยวิธีของผม" "เชิญเลยค่ะ!" ลีลาวดีไม่แม้แต่จะกระพริบตา เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว หน้าอกอิ่มภายใต้เสื้อสูทราคาแพงกระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่ควบคุมอย่างมั่นคง ใบหน้างดงามเชิดขึ้นท้าทาย "อยากใช้อำนาจ บีบบังคับ หรือทำลายล้างอะไร เชิญตามสบายค่ะ แต่จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดี... ต่อให้คุณทำให้ฉันล้มละลายจนไม่เหลืออะไรเลย สิ่งเดียวที่คุณไม่มีวันได้จากฉัน ก็คือ 'ความพ่ายแพ้' และที่สำคัญที่สุด... ลูกของคุณ" ชื่อนั้น... คำว่า 'ลูก' กระแทกเข้ากลางใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลราวกับถูกค้อนทุบซ้ำแผลเก่า ภาคินชะงักไปทันที แววตาที่เคยดุดันไหววับระคนเจ็บปวดลึกซึ้ง ใบหน้าคมสันซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงโซ่ทองคล้องใจสองคนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะมีสิทธิ์ได้อุ้มชู "ลี... ผมขอร้อง..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบลงทันที ภาคินก้าวเข้าไปประชิดร่างบางโดยไม่ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเพื่อเหนี่ยวรั้งความโกรธเกรี้ยวของเธอไว้ "ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าผมสมควรตาย แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้กอดลูก ได้ทำหน้าที่พ่อ... สักครั้งเถอะนะ" ทว่าลีลาวดีไวกว่า เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หลบเลี่ยงสัมผัสของเขาอย่างรังเกียจ ดวงตาคู่สวยฉายแวววาววับด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว สะบัดหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนคุ้นเคยนั้น "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อลูกด้วยซ้ำ ภาคิน! ตอนที่ฉันอุ้มท้อง เดินร้องไห้ท่ามกลางสายฝน ตอนที่ฉันเกือบตายบนเตียงคลอด... คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้หญิงอื่นอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือไง!" "ลี..." ภาคินเจ็บจนพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจจนแทบกระอักเลือด เขายอมคุกเข่าลงต่อหน้าเธอก็ย่อมได้ หากมันจะลบล้างความบาปในอดีตได้ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดด้วยความเร่าร้อนที่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา มือหนารวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนลีลาวดีอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า!" "ใช่... ผมมันบ้า!" ภาคินคำรามชิดริมหิมฝีปากนุ่ม รlซซี่ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ "ผมบ้าเพราะคิดถึงคุณ บ้าจนแทบคลั่งทุกครั้งที่หลับตาแล้วเห็นหน้าคุณกับเด็กๆ! ลีลาวดี... ลงโทษผมสิ จะตบ จะตี จะด่าว่าผมยังไงก็ได้ แต่ได้โปรด... อย่าเฉชาชาใส่ผมแบบนี้" ริมฝีปากหยักลึกฉวยโอกาสประกบจูบลงมาอย่างรุนแรงและเรียกร้อง ความโหยหาที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกมาเป็นรสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเว้าวอนในคราเดียวกัน ลีลาวดีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนี ทว่าอ้อมแขนเหล็กกล้าของอดีตสามีกลับรัดตรึงร่างเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ลิ้นร้อนล้ำลึกแทรกซึมผ่านกลีบปากที่เผยอขึ้นด้วยความโกรธ กวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสชาติของน้ำตาและคราบความเจ็บปวดผสมปนเปไปกับสัมผัสวาบหวามที่จุดไฟปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด ร่างกายของทั้งคู่ต่างสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่คุ้นเคย เคมีอันร้อนแรงที่เคยผูกพันกันอย่างไร้เงื่อนไขกลับมาตอกย้ำว่าพวกเขายังคงเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ลีลาวดีหอบหายใจสะท้าน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากของเขา มือเล็กที่เคยทุบตีเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านพ่ายแพ้ให้กับความโหยหาที่ถูกปลุกเร้าอย่างรวดเร็ว ทว่า ในวินาทีที่เริงร่าไปกับรสจูบอันเร่าร้อนจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน เสียงเคาะประตูก็Jร.กดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงของเลขา "ท่านประธานคะ... มีเอกสารด่วนจากคุณหญิงแม่ค่ะ!" ภาคินผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนเสียดาย เขายังคงกอดเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอก้าวหนี ลีลาวดีหน้าแดงก่ำ หอบหายใจโยนตัวด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง "ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ ภาคิน!" เธอกัดฟันกรวด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นและอับอาย ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ภาคินยกมือขึ้นแตะแก้มที่ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเจ็บปวด เขารักความพยศของเธอยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด... ทว่า เมื่อเขากวาดสายตากลับมาที่โต๊ะทำงาน เอกสารแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มของลีลาวดีสะดุดเข้ากับดวงตาคม มันคือรายงานการตรวจสุขภาพ... และใบรับรองแพทย์ที่ระบุชื่อเด็กแฝดทั้งสอง พร้อมกับบันทึกประวัติการรักษาโรคหัวใจกำเริบ ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า... *เด็กชายรัน และเด็กหญิงลิล มีกรุ๊ปเลือดที่หายาก และเข้ากันได้กับบิดาเพียงผู้เดียว* หัวใจของภาคินหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงชาวาบไปทั้งร่างเมื่อตระหนักได้ว่า... ลูกของเขากำลังเผชิญกับโรคร้าย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ