กลิ่นอายที่คุ้นเคย

เสียงเปิดแฟ้มเอกสารที่ดังขึ้นเบาๆ ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอินฟินิตี้ กรุ๊ป กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของภาคินได้อย่างน่าประหลาด เข็มฉายานิศขอต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่ตอนที่ 22 ของ "หย่าแล้วอย่าหวังจะได้เห็นหน้าลูกแฝด" กันนะคะ บทนี้เข้มข้นและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รี้ดเดอร์ทุกท่านรอคอยค่ะ ไปติดตามเรื่องราวกันเลยนะคะ "เชิญคุณลีลาวดีตรวจสอบเงื่อนไขในสัญญาข้อที่เจ็ดได้เลยครับ หากไม่มีข้อท้วงติง เราจะดำเนินการเซ็นสัญญากันในวันนี้" เสียงทุ้มต่ำของเลขาหนุ่มดังขึ้น ทว่าภาคินกลับไม่ได้ยินคำอธิบายเหล่านั้นเลย สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับถูกตรึงไว้ด้วยร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนของคุณอดีตภรรยา ลีลาวดีในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าสะอื้นไห้บนเตียงนอนไร้ความรักอีกต่อไปแล้ว เธองดงาม เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่แผ่ซ่านออกมาจากความมั่นใจ ทว่า... สิ่งที่ดึงดูดสติสัมปชัญญะของภาคินให้หลุดลอยไป ไม่ใช่เพียงแค่ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้มนั้น กลิ่นหอมจางๆ... กลิ่นกายที่คุ้นเคยจนฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ กลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้แรกแย้มผสมผสานกับความสะอาดบริสุทธิ์ที่เคยอบอวลอยู่บนหมอนข้างกายเขาในคืนอันเร่าร้อน คืนที่เขาเคยโง่เขลาปล่อยให้เธอหลุดมือไป กลิ่นนี้... กลิ่นที่ทำให้หัวใจของหมาป่าผู้เย่อหยิ่งกระตุกวูบและโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจดับลง เขารู้สึกได้ทันทีว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันช่างใกล้เสียจนน่าใจหาย ปลายจ้องมองเรียวปากสีพีชธรรมชาติที่กำลังขยับเอื้อnเอ่ยคำพูดอย่างเป็นงานเป็นการ "ฉันคิดว่าเงื่อนไขเรื่องการส่งมอบงานภายในสิ้นเดือนนี้ ทางเราคงต้องขอปรับลดระยะเวลาลงอีกสักนิดนะคะคุณภาคิน เพราะทีมงานของเราให้ความสำคัญกับความรวดเร็วและประสิทธิภาพเป็นอันดับหนึ่งค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวบาดลึกเข้าisหัวใจของภาคิน ลีลาวดียกมือขึ้นทัดผมปรกใบหู กิริยานั้นทำให้กลิ่นหอมจางๆ ยิ่งโชยเข้าจมูกเขาชัดเจนยิ่งขึ้น ภาคินรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ด้วยทิฐิและบาปในใจกำลังตื่นขึ้น มันคือแรงกระตุ้นดิบเถื่อนที่อยากจะขยับกายเข้าใกล้เธอให้มากกว่านี้ อยากดึงร่างบางนี้เข้าสู่อ้อมกอด สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามานานนับปี และทำลายกำแพงความเย็นชาที่เธอก่อขึ้นระหว่างกันให้สิ้นซาก "สั้นลงงั้นหรือครับ..." ภาคินทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบไม่ได้มองตัวหนังสือบนกระดาษสัญญาแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง "คุณลีคิดว่า... เวลาสั้นๆ แค่นี้ จะเพียงพอให้เราสะสางเรื่องอื่นๆ ระหว่างเราด้วยไหมล่ะครับ" ลีลาวดีชะงักไปนิด ดวงตาคู่สวยไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเยόะหยันตามเดิม เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเย็นชาให้เขาเจ็บแสบเล่น "ดิฉันคิดว่าเราไม่มีเรื่องส่วนตัวอะไรต้องสะสางอีกแล้วนะคะคุณภาคิน นอกจากเรื่องงานในฐานะพาร์ทเนอร์ธุรกิจ กรุณาให้เกียรติสถานะปัจจุบันของเราด้วยค่ะ" คำพูดที่เจือความห่างเหินนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้าอดีตสามีผู้คลั่งรัก ภาคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความอดทนที่สั่งสมมานานใกล้จะพังทลายลงทุกที เขารู้ดีว่าเธอเกลียดเขา เขารู้ว่าแผลเป็นในอดีตมันลึกซึ้งแค่ไหน แต่ยิ่งเธอผลักไส เขากลับยิ่งอยากเข้าใกล้ ยิ่งเธอทำตัวแข็งกระด้าง หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับยิ่งเรียกร้องหาความอบอุ่นจากเธอจนแทบบ้า มือหนาเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะ ปลายนิ้วแกร่งสั่นเทาเล็กน้อยขณะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษสัญญา แต่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานล้ำที่อยู่ตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมนั้นยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบตัว กระตุ้นเร้าสัญชาตญาณดิบให้เขาอยากจะกระโจนข้ามโต๊ะประชุมตัวยาวนี้แล้วรวบตัวเธอมากอดไว้แนบอก "เซ็นเรียบร้อยแล้วครับ..." ภาคินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมก้าวร้าวเปลี่ยนเป็นประกายระอุร้อน "หวังว่าเราคงจะได้ร่วมงานกัน... ในทุกๆ พื้นที่ ที่คุณเปิดโอกาสให้นะครับ" ลีลาวดีขมวดคิ้วมุ่นกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมา เธอรีบดึงแฟ้มเอกสารกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาระยะห่าง "หมดธุระแล้ว งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ" ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะก้าวเดินหนีจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ ทว่าความเร่งรีบทำให้กระเป๋าเอกสารบนตักของเธอเฉี่ยวเข้ากับแก้วกาแฟบนโต๊ะ น้ำสีดำเข้มกระฉอกหกเลอะเปรอะเปื้อนเสื้อสูทตัวสวยและเอกสารสำคัญในมือทันที "อุ๊ย!" ลีลาวดีอุทานเบาๆ อย่างตกใจ รีบหยิบทิชชูขึ้นมาซับรอยเปื้อนอย่างลนลาน ภาคินไม่รอช้า เขาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ทันทีเพื่อห้ามไม่ให้เธอเช็ดแรงจนเนื้อตัวบอบช้ำ กลิ่นหอมหวานที่เขากระหายยิ่งพวยพุ่งเข้าจมูกอย่างรุนแรงเมื่อเขายืนประชิดแนบชิดร่างระหงในระยะประชิด "ปล่อยนะคะคุณภาคิน!" ลีลาวดีตาดุใส่ สะบัดข้อมือหนi แต่มือแกร่งกลับรวบเอวบางไว้แน่นด้วยพละกำลังเหนือกว่า ดึงร่างเธอลอยเข้ามาแนบชิดแผ่นอกกว้างของเขาอย่างไร้ทางขัดขืน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากัน ภาคินก้มมองลงมา สบตากับอดีตภรรยาที่กำลังหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธและตื่นตระหนก กลิ่นกายของเธอหอมหวานจนเขาแทบคลั่ง สัญชาตญาณความต้องการที่สะกดกลั้นมานานนับปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม เขาก้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูเล็ก เสียงทุ้มพร่าสั่นระริกด้วยแรงปรารถนาอันร้อนรุ่ม "กลิ่นนี้... ทำให้ผมแทบคลั่งรู้ไหมครับลี... และผมจะไม่ปล่อยให้คุณเดินหนีผมไปไหนอีกแล้ว..." สิ้นคำพูด ภาคินก็ไม่รอให้เธอได้เอ่ยปฏิเสธ เรียวปากร้อนผ่าวก็ทาบทับกลีบปากนุ่มสีพีชของเธอลงไปทันทีอย่างเอาแต่ใจ! ลีลาวดีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาอันยาวนานกลับสูบฉีดสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว รสสัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาในกายสาวให้ตื่นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่เปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่มีใครคาดคิด! "คุณแม่ครับ! น้องลินบอกว่าหิวไอศกรีมแล้ว... เอ๊ะ? คุณลุงคนนั้นทำไมถึงกอดคุณแม่ล่ะครับ?" ภาคินชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก เขารีบผละริมฝีปากออกจากลีลาวดีอย่างตกใจ แล้วหันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่ยืนกะพริบตาปริๆ อยู่หน้าประตู และวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของภาคินก็แทบหยุดลง เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยคนนั้นชัดๆ... ใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาในวัยเด็ก ราวกับส่องกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 22 มา ณ ที่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ เข็มฉายานิศ