สัมผัสที่โหยหา

ลมหายใจอุ่นร้อนของภาคินสะดุดกึก ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางสันหลังวาบใหญ่ เมื่อดวงตาดุคมเข้มก้มลงมองร่างเล็กป้อมที่วิ่งมาชนขาเขาอย่างจัง เด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีพีชเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับแพรวพราว จมูกรั้นเชิดขึ้นนิดๆ และริมฝีปากจิ้มลิ้มที่กำลังแย้มยิ้มอวดฟันน้ำนมซี่เล็กๆ นั้น... มันช่างเหมือนกับเขาราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็กไม่มีเพี้ยน ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีตซ้อนทับขึ้นมาอย่างรุนแรงจนหัวใจของภาคินกระตุกวูบ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือหนาที่เคยแข็งกร้าวและหยิ่งผยองสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "น้องลิล!" เสียงหวานใสของลีลาวดีดังลั่นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ร่างบางพุ่งเข้ามาอุ้มร่างเล็กของเด็กหญิงขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็วราวกับสัญชาตญาณของการปกป้อง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววราบเรียบเย็นชา บัดนี้ไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด ภาคินยังคงยืนนิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยหมุดเหล็ก ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึกในอก "เด็ก... เด็กคนนี้..." ภาคินเปล่งเสียงออกมาแหบพร่า ริมฝีปากหยักลึกสั่นระริก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซบอยู่บนลาดไหล่บางของมารดา หัวใจที่ด้านชามานานแรมปีถูกกรีดลึกด้วยความจริงที่ประจักษ์แก่สายตา ร่องรอยของเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธและผลไสส่ง ชัดเจนเสียจนไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป "ปล่อยฉันนะคะ!" ลีลาวดีถอยหลังกรูดด้วยความหวาดระแวง เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของอดีสามี สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และความสำนึกผิดที่หลอมรวมกันจนน่ากลัว เธอกระชับอ้อมแขนกอดลูกแฝดทั้งสองไว้แน่นยิ่งขึ้น ราวกับแม่นกที่ปกป้องลูกน้อยจากเงื้อมมือของเหยี่ยวร้าย "ลี..." ภาคินครางชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า หัวใจบีบอัดจนเจ็บแปลบ ร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปหาเธอสัญชาตญาณผลักดันให้เขาอยากโอบกอดทั้งอดีตภรรยาและเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไว้ในอ้อมแขน ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบล้มทั้งยืน "อย่าเข้ามานะ!" เสียงหวานเอאะตะคอกเสียงสั่น เธอยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังระเบียง "คุณไม่มีสิทธิ์... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าลูกของฉัน!" "ลี ฟังฉันก่อน..." ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น ความโหยหาที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ในเสี้ยววินาทีที่ลีลาวดีพยายามจะเบี่ยงตัวหนี ภาคินก็คว้าเอวบางเข้าหาตัวด้วยความรวดเร็ว หมับ! ร่างบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างอุ่นจัดอย่างจัง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ท่ามกลางความตกใจและหวาดหวั่น หัวใจของลีลาวดีกระตุกวูบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเร่าร้อนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีทำให้สมองของเธอรวนเรไปชั่วขณะ "ปล่อยนะ! คนสารเลว คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" ลีลาวดีทุบอกเขาอุตลุด มืออีกข้างยังคงต้องอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ ทำให้การขัดขืนเป็นไปอย่างยากลำบาก น้องลิลส่งเสียงร้องอ๋อด้วยความตกใจ ส่วนน้องลันผู้เป็นพี่ชายก็ส่งเสียงร้องประท้วงพร้อมกับใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบขาอดีตพ่อเลี้ยงด้วยความปกป้องแม่ "คุณพ่อคนใจร้าย! ปล่อยคุณแม่นะ!" เด็กชายตัวน้อยแผดเสียงร้องลั่น คำว่า 'คุณพ่อ' จากปากเด็กชายตัวน้อยกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของภาคินราวกับใบมีด ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกผิดและอารมณ์ความต้องการที่พลุ่งพล่านตีรวนกันจนแยกไม่ออก อ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่ยอมปล่อย แรงอธิษฐานและความโหยหาในอดีตซัดสาดเข้ามาในกระแสเลือด ภาคินก้มลงมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความเย้ายวนใจให้เขาอย่างประหลาด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูเล็ก กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่แฝงไปด้วยความเวทนาและปรารถนาอันแรงกล้า "ฉันขอโทษ... ลี... ฉันขอโทษจริงๆ" ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ผิว0นของลีลาวดีลุกชัน ความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในคืนวันวานย้อนกลับมาทับถม สัมผัสที่คุ้นเคย ฝ่ามืออุ่นที่แนบอยู่บนเอวคอด และกลิ่นกายที่สร้างความปั่นป่วนในท้อง ทำให้กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีสั่นคลอนอย่างรุนแรง "ปล่อยฉันเถอะ... ภาคิน อย่าทำบาปไปมากกว่านี้เลย" เสียงของเธอนุ่มนวลลงชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวเมื่อนึกถึงรอยแผลในอดีต เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกสุดแรง พลั่ก! ภาคินเซถอยหลังไปสองสามก้าว ลีลาวดีฉวยโอกาสนั้นถอยร่นออกไปห่างๆ พร้อมกับดึงลูกแฝดมาไว้ด้านหลัง สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความหวาดระแวงและเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด แต่ทว่า... ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้งเพื่ออธิบาย สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำของลีลาวดีที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก ซิบกระเป๋าที่ปิดไม่สนิทเผยให้เห็นแฟ้มเอกสารบางอย่างที่เลื่อนหลุดออกมา ชื่อหัวข้อบนหัวกระดาษที่สะดุดตาทำให้ลมหายใจของภาคินหยุดชะงักลงทันที... **"ผลการตรวจสารพันธุกรรม (DNA Testing Report)"** และบรรทัดถัดมาคือชื่อของเด็กแฝดทั้งสอง... ที่ระบุความเป็นพ่อ-ลูกกับเขาอย่างชัดเจน 100%! ดวงตาดุคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนยินดีปรีดาอย่างหาที่สุดไม่ได้ ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ หัวใจที่ด้านชาพองโตขึ้นด้วยความหวังอันริบหรี่ที่บัดนี้ลุกโชนเป็นเปลวเพลิงแห่งความคลั่ง ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตากับลีลาวดีที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อรู้ว่าความลับถูกเปิดเผย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ