ลูกพ่อมาแล้ว!

"ถอยออกไปนะคะ คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเข้ามาในพื้นที่ของฉันด้วยซ้ำ!" เสียงประกาศกร้าวของลีลาวดีดังขึ้นแทรกความเงียบงันของห้องรับแขกขนาดกะทัดรัด กลิ่นอายของความคุ้นเคยในอดีตที่เคยแหลกสลาย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจที่เคยบอบช้ำจนเกินเยียวยา ร่างสูงใหญ่ของภาคินหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบที่เคยพยศและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี บัดนี้สั่นไหวระริกยามกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่ไม่มีค่าอันใด ทว่าในยามนี้ เธอกลับสง่างามราวกับพญาหงส์ที่เชิดคอระหงท้าทายพายุร้าย โดยไม่หลงเหลือเค้าโครงของภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวคนเดิมแม้แต่น้อย "ลี... ผมแค่อยากคุยกับคุณ ดีๆ" น้ำเสียงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม ความเย่อหยิ่งทิฐิที่เคยค้ำคอถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี นับตั้งแต่ความจริงเรื่องสายเลือดปรากฏชัดเจนในใจ เขาก็กลายเป็นเพียงผู้ชายไร้ค่าคนหนึ่งที่ต้องมาคุกเข่าขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากอดีตภรรยา แต่ทว่า... ความเงียบสงบในพื้นที่ส่วนตัวกลับไม่ได้มีแค่ผู้ใหญ่สองคนที่กำลังสาดกระสุนทางอารมณ์ใส่กัน ก๊อกๆ! เสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งตึงตังมาจากโถงทางเดินด้านใน ดึงสติของคนทั้งคู่ให้หันขวับไปมอง ร่างป้อมกลมของเด็กชายวัยสתี่ขวบเศษในชุดนอนลายการ์ตูนวิ่งออกมาด้วยความเร็วสูง มือเล็กๆ ป้อมๆ กำด้ามไม้กวาดพลาสติกของเล่นอันย่อมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตฉายแววโกรธขึงและตื่นตระหนกในคราวเดียวกัน เมื่อเห็นว่ามี 'คนแปลกหน้า' บุกรุกเข้ามาทำท่าทางคุกคามมารดาบังเกิดเกล้า "ห้ามรังเกียจแม่พอนะ! ออกไปเลยนะเจ้าคนใจร้าย!" น้องลันตะโกนเสียงแหลมใสด้วยความโมโห ร่างป้อมพุ่งเข้ามาขวางกลางระหว่างมารดากับชายร่างสูงใหญ่ผู้มาเยือนทันที ปลายไม้กวาดพลาสติกถูกยกขึ้นชี้หน้าภาคินอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีของผู้ใหญ่ตัวโตแม้แต่น้อย หน้าผากมนย่นเข้าหากันด้วยความโกรธขึ้ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพนั้นช่างถอดแบบความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวมาจากลีลาวดีราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตาแข็งกร้าวที่ดื้อรั้นจนสุดขั้ว กลับเป็นมรดกเลือดที่ส่งตรงมาจากผู้ชายที่ยืนอึ้งตะลึงงันอยู่เบื้องหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้ ภาคินถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจในอกกระแทกซี่โครงจนเจ็บแปลบ ภาพเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกางแขนปกป้องมารดาด้วยชีวิต ทำให้ขอบตาของอดีตสามีผู้เย็นชาและไร้หัวใจ ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกผิดและบาปกรรมที่เคยทำร้ายแม่ลูกคู่นี้พวยพุ่งขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก เด็กน้อยคนนี้... คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เป็นดวงใจที่เขาเคยปัด "น้องลัน... ลูก ถอยมาหลังแม่ค่ะ" ลีลาวดีรีบย่อตัวลงโอบกอดร่างเล็กของลูกชายเข้าสู่อ้อมอก สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากความโกรธของเด็กชายที่ยังคงพองลมหายใจฟอดแฟดไม่ยอมเลิกรา สายตาคมดุของเธอตวัดกลับไปมองหน้าภาคินด้วยความไม่พอใจระคนระแวง "เด็ก... เด็กผู้ชายคนนี้..." ภาคินพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างเล็กที่ซุกอยู่ข้างกายอดีตภรรยา ราวกับถูกมนต์สะกด เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเปราะบางนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมห้อง น้องลิล เด็กหญิงตัวน้อยฝาแฝดผู้มีใบหน้าหวานละมุนราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ค่อยๆ โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมาจากหลังผ้าม่านสีครีม ดวงตากลมโตใสแป๋วเป็นประกายระยิบระยับไร้เดียงสา เธอกำลังถือตุ๊กตาหมีตัวโปรดแนบอกไว้แน่น เอียงคอมองชายแปลกหน้าแปลกตาด้วยความใคร่รู้ โดยที่สมองอันบริสุทธิ์ของเด็กน้อยวัยสี่ขวบยังไม่ประสีประสาเลยแม้แต่น้อยว่า ผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ตรงหน้านี้ คือ 'พ่อแท้ๆ' ที่พวกเธอเฝ้ารอคอยคำตอบมาตลอดว่าท่านหายไปไหน น้องลิลกระพริบตาปริบๆ มองภาคินหัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปกระซิบเสียงใสแจ๋วกับพี่ชายฝาแฝดที่ยังยืนถือไม้กวาดทำหน้ายักษ์อยู่ "พี่ลัน... คุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนรูปถ่ายในลิ้นชักลับของแม่เลยนะจ๊ะ... เหมือนเด๊ะเลย" เสียงกระซิบใสซื่อของเด็กหญิงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกที่เงียบงัน ทุกสรรพสิ่งราวกับหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น ภาคินเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงพรึงเพริด ลีลาวดีหน้าถอดสี รีบดึงลูกสาวเข้ามาซบอร์ดอกทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่หัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังแหลกสลายและหลอมละลายรวมกันในความรู้สึกผิดที่โถมซัดเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ และก่อนที่ใครจะได้เอื้อNคำพูดใดออกมา เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างสง่างามของผู้มาใหม่ที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาต... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่แหลกสลาย สู่การเผชิญหน้าอันทรงพลังนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ