วินาทีที่พ่อกอดลูกครั้งแรก

กลิ่นหอมอ่อนของแป้งเด็กและไอน้ำอุ่นจากการอาบน้ำยังคงลอยวนอยู่ในห้องนอนกว้าง ลีลาวดีกำลังใช้ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มซับหยดน้ำบนเรือนร่างเล็กป้อมของน้องลันอย่างเบามือ สัมผัสทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเด็กน้อยเป็นแก้วตาดวงใจที่เธอยอมแลกมาด้วยลมหายใจ ในขณะที่น้องลิลแฝดผู้น้องกำลังหัวคิกคักอยู่บนเตียงใหญ่ โดยมีคุณหญิงรสรินคอยหยอกล้อด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว แต่บรรยากาศอันอบอุ่นและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพแต่ทว่าหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ของภาคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยจังหวะก้าวที่ลังเลและเต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ บัดนี้ไหล่กว้างทั้งสองข้างลู่ลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและทิฐิ บัดนี้แดงก่ำและสั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง เขากวาดสายตามองภาพตรงหน้า—ภาพครอบครัวที่เขาเกือบทำลายมันด้วยมือของตัวเอง "แม่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แหบพร่า จนแทบจะกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นพรมตรงหน้าเตียงนอน โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีหรือมาดประธานบริษัทแม้แต่น้อย ลีลาวดีชะงักมือที่กำลังสวมเสื้อยืดตัวจิ๋วให้น้องลัน เธอนิ่งเงียบ ไม่ได้เอ่ยปากไล่ แต่แววตาที่มองอดีตสามีนั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็งที่หนาเตอะ "ลี..." ภาคินเรียกชื่ออดีตภรรยาด้วยน้ำสั่นเครือ มือหนาทั้งสองข้างวางอยู่บนตักตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูก เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่ตนเองเคยก่อไว้มันมากมายมหาศาลเพียงใด คำขอโทษนับร้อยคำก็ยังน้อยเกินไปที่จะลบล้างความเจ็บปวดที่เขาเคยฝังรอยแผลไว้ในใจเธอ คุณหญิงรสรินถอนหายใจยาวด้วยความเวทนาและสมเพชลูกชายในคราวเดียวกัน นางลูบหัวน้องลิลเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าลีลาวดีเป็นเชิงขออนุญาต ซึ่งหญิงสาวเพียงแค่พยักหน้าน้อยๆ อย่างยอมรับ ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าหาญครั้งใหญ่ในชีวิต นัยน์ตาคมทอดมองเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน น้องลันกำลังจ้องมองชายแปลกหน้าที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ แต่แฝงไปด้วยความระแวงระวังอย่างประหลาด "ลูก..." สวรรค์รับรู้ว่าคำคำนี้หนักอึ้งในความรู้สึกของภาคินเพียงใด มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมออกไปข้างหน้า หวังเพียงจะได้สัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของสายเลือดเนื้อเชื้อไขสักครั้งในชีวิต วินาทีที่นิ้วหยาบกร้านของภาคินสัมผัสโดนผิวแก้วใสของน้องลัน น้ำตาอุ่นๆ ของลูกผู้ชายก็ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม ภาคินสะท้านเฮือก หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับมาเต้นแรงอีกครั้งด้วยความตื้นตันและสำนึกบาปอย่างลึกซึ้ง มันคือความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต แต่มันเป็นสิ่งที่เขาเกือบไม่มีสิทธิ์ได้รับ ทว่า... *แป๊ะ!* เสียงฝ่ามือเล็กๆ ปัดมือหนาของภาคินออกอย่างแรงจนสะบัด น้องลันขมวดคิ้วย่นเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างชัดเจน เด็กน้อยขยับถอยหลังไปซุกตัวเข้าอ้อมอกอุ่นของมารดา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแต่ทรงพลังบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ห้ามรังแกแม่!" คำพูดประโยคเดียวจากปากเด็กน้อยราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคิน ร่างกายของเขานิ่งค้าง ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง ความเจ็บปวดแปลบปลาบพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้ถูกปฏิเสธจากแค่ภรรยาที่เขาเคยทำร้าย แต่เขากำลังถูกปฏิเสธจากลูกน้อยในไส้—ลูกที่เขาไม่เคยดูแลแม้แต่วันเดียว ลีลาวดีดึงร่างป้อมของน้องลันเข้ามากอดแนบอกอย่างปกป้อง สายตาที่เธอมองอดีตสามีไม่มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาและรอยยิ้มหยันที่เจือความสมเพชอย่างปิดไม่มิด "เห็นหรือยังคะ คุณภาคิน..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกทุกพยางค์ "ขนาดเด็กสามขวบยังรู้เลยว่าใครเคยทำร้ายแม่ของเขา แล้วคุณล่ะ... เอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าแค่หลั่งน้ำตาไม่กี่หยด แล้วทุกอย่างมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม?" ภาคินอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มอย่างน่าเวทนา เขาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของเธอ แต่ลีลาวดีกลับขยับตัวถอยหนีอย่างรังเกียจราวกับเขามันคือเชื้อโรคที่น่าขยะแขยง "ออกไปจากห้องของฉันซะค่ะ..." ลีลาวดีเอ่ยคำขาดเด็ดขาดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมราวกับใบมีด "เพราะตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ คุณไม่มีวันได้รับสิทธิ์นั้น... ไม่มีวัน!" ภาคินนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของเขาที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่แตกสลายเป็นล้านๆ ชิ้น บาปกรรมที่เขาทำไว้กับสองแม่ลูกในอดีต กำลังตามมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมและไร้ซึ่งความปรานี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดแห่งความสิ้นหวังของภาคิน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินหยิบมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอปรากฏชื่อของเลขานุการส่วนตัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนที่ส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่ *รหัสลับคดีฟ้องร้องสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร และเอกสารพินัยกรรมลับจากตระกูล... ถูกเปิดเผยแล้ว* ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยน้ำตาเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชื่อบุคคลที่สามที่เพิ่งปรากฏขึ้นในระบบฐานข้อมูล—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีตัวตนอยู่ และกำลังก้าวเข้ามาเปลี่ยนเกมกระดานทั้งหมดในค่ำคืนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่แหลกสลาย สู่การเผชิญหน้าอันทรงพลังนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ