กลยุทธ์ซื้อใจลูกแฝด

เสียงอึกทึกครึกโครมจากหน้าประตูรั้วไม้สีขาวระแนงเตี้ยของบ้านลีลาวดี ทำให้มือเรียวที่กำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ลูกแฝดถึงกับชะงัก ลีลาวดีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่น้องลันและน้องลิล สองพี่น้องฝาแฝดวัยสี่ขวบต่างวางช้อนในมือลงพร้อมกัน แล้วหันไปมองยังต้นเสียงด้วยความสงสัย "คุณแม่คะ เสียงอะไรเหรอคะ เหมือนมีคนยกอะไรมาส่งเยอะแยะเลย" น้องลิลเอียงคอถาม ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ไม่มีอะไรหรอกค่ะลูก ทานข้าวต้มต่อเถอะนะคะ เดี๋ยวคุณแม่ขอออกไปดูแป๊บเดียวนะคะ" ลีลาวดีส่งยิ้มบางๆ ให้ลูกน้อยเพื่อลดความกังวล แม้ในใจจะนึกสังหรณ์ใจไม่ดีว่าใครคือเจ้าของเสียงรบกวนยามเช้าเช่นนี้ หญิงสาววางทัพพีลงแล้วเดินสาวเท้าเร็วจนเกือบเป็นวิ่งไปยังประตูรั้ว ภาพที่ปรากฏเบื้องสายตาทำให้เธอแทบลมจับ กองทัพกล่องของเล่นขนาดมหึมา รถแบตเตอรี่เด็กขับได้รุ่นล่าสุด หุ่นยนต์บังคับวิทยุนำเข้าจากต่างประเทศ รวมถึงสารพัดขนมนำเข้าราคาแพงที่ถูกจัดวางเรียงรายจนล้นทะลักหน้าบ้านเกือบไม่มีที่เดิน และท่ามกลางกองสมบัติเหล่านั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งคุกเข่ายองๆ จัดเรียงของเล่นกำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอพอดี ภาคิน... อดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยชายตาดูลูกเมีย บัดนี้กำลังส่งยิ้มแห้งๆ มาให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะดูเป็นมิตร แต่กลับดูเก้ๆ กังๆ จนน่าขันในสายตาของอดีตภรรยา "คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่... ภาคิน!" ลีลาวดีเปิดประตูรั้วออกกว้าง สีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธกร케ือง "ขนของพวกนี้กลับไปให้หมดเลยนะ ฉันบอกคุณแล้วไงว่าเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก" ภาคินรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ ดวงตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความเว้าวอนและอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้เบื้องหลัง เพียงเพื่อขอโอกาสได้เข้าใกล้ลูกในไส้ "ผมแค่อยากซื้อของขวัญให้ลูก..." ภาคินเอ่ยเสียงเบา ความเย่อหยิ่งทิฐิที่เคยค้ำคอพังทลายลงสิ้นซากเหลือเพียงความสำนึกผิด "ลี... ผมรู้ว่าผมมันเลว รู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันให้อภัยไม่ได้ แต่เด็กๆ เป็นลูกของผมนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อบ้างเถอะ ผมอยากเจอหน้าลูก" "คุณเพิ่งนึกขึ้นได้เหรอว่าตัวเองเป็นพ่อ?" ลีลาวดีแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่ฉันอุ้มท้องแก่ใกล้คลอด วันที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดลำพัง คุณอยู่ที่ไหน? วันที่ลูกถามหาพ่อ คุณเคยแม้แต่จะเหลียวแลไหม? ตอนนี้ลูกฉันมีชีวิตที่ดีมีความสุขดีอยู่แล้ว คุณไม่ต้องมาทำเป็นสำนึกบุญคุณอะไรหรอก ไสหัวไปซะ!" "ลี... ฟังผมก่อนสิครับ" ภาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อจะคว้ามือเธอ แต่ลีลาวดีกลับถอยหลังกรูดพร้อมกับปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านด้านหลังก็ถูกเปิดออก ร่างเล็กป้อมของน้องลันและน้องลิลวิ่งเตาะแตะออกมาเพราะทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เด็กทั้งสองหยุดยืนชะงักอยู่ที่ระเบียงบ้าน ดวงตากลมโตมองกองของเล่นมหาศาลสลับกับชายแปลกหน้าแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ภาคินนิ่งงิ่งราวกับถูกสาป ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อได้เห็นหน้าลูกแฝดชัดๆ เป็นครั้งแรก ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นซีเมนต์หน้าบ้านอย่างไร้ฟอร์ม หัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเด็กชายตัวน้อยหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยนกำลังจ้องมองมาที่ตนด้วยสายตาไร้เดียงสา "คุณแม่คะ... น้าผู้ชายคนนี้คือใครเหรอคะ ทำไมเอาของเล่นมาให้พวกเราเยอะแยะเลย" น้องลิลเอียงคอมองพลネンกอดตุ๊กตาในมือแน่น ลีลาวดีหน้าถอดสี รีบก้าวเข้าไปบังหน้าลูกแฝดเอาไว้ทันที ป้องกันไม่ให้ชายผู้เป็นพ่อเข้ามาใกล้เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอได้ง่ายๆ แม้เธอจะรู้ดีว่าสายสัมพันธ์ทางสายเลือดเป็นสิ่งที่ตัดไม่ขาด แต่เธอยังไม่พร้อม... ยังไม่พร้อมที่จะให้เขาเข้ามาพรากความสงบสุขในชีวิตของเธอกับลูกไป "ไม่มีอะไรค่ะลูก คนส่งของเขาส่งผิดบ้านน่ะค่ะ เดี๋ยวคุณแม่จัดการเองนะคะ" ลีลาวดีหันไปยิ้มฝืนๆ ให้ลูกน้อย แต่ภาคินกลับไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มส่งยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เขาเคยทำมาให้เด็กๆ พร้อมกับหยิบหุ่นยนต์บังคับราคาแพงขึ้นมาโบกเบาๆ "สวัสดีครับคนเก่ง... น้าไม่ใช่คนส่งของหครับ น้าเป็น... คนที่อยากเป็นเพื่อนกับพวกหนูนะคับ สนใจมาลองเล่นของเล่นพวกนี้กับน้าไหมครับ" น้องลันมองหุ่นยนต์ในมือของภาคิน ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กผู้ชาย ก้าวเท้าขยับจะเดินเข้าไปหา แต่ลีลาวดีรีบคว้าแขนลูกชายเอาไว้แน่น สายตาดุดوส่งสัญญาณเตือนไปยังอดีตสามีอย่างเฉียบขาด "อย่าแม้แต่จะใช้ลูกมาเป็นเครื่องมือต่อรองนะภาคิน!" ลีลาวดีเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้นตันใจ ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ชายหนุ่มตัดสินใจทำในสิ่งที่ลีลาวดีคาดไม่ถึง เขายกมือขึ้นพนมไหว้เธอต่อหน้ากองของเล่นราคาแพงเหล่านั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของสองแม่ลูก "ลี... ต่อให้ผมต้องกราบเท้าคุณตรงนี้ ผมก็ยอม ขอแค่ให้ผมได้โอกาสพิสูจน์ตัวเองในฐานะพ่อ... แค่ครั้งเดียวก็พอ" บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันที ลีลาวดีนิ่งงัน หัวใจดวงน้อยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้หยิ่งผยองยอมคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ขณะที่น้องลันและน้องลิลต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงงกับท่าทีของผู้ใหญ่ ทว่าก่อนที่ลีลาวดีจะได้เอաբาคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงรถยนต์หรูคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณหญิงรศรินที่ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "อุ๊ย ตายจริง... มาง้อเมียกับลูกถึงบ้านเชียวเหรอตาคิน ไหนบอกว่าเก่งนักไง ทำไมตอนนี้ถึงได้มานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้ล่ะลูก?" คุณหญิงรศรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวใจ พร้อมกับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเด็กแฝดทั้งสองโดยไม่สนใจลูกชายตัวเองแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่แหลกสลาย สู่การเผชิญหน้าอันทรงพลังนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ