เสียงร้องแรกของแก้วตาดวงใจ

ลมหายใจของลีลาวดีขาดช่วงไปชั่วขณะเมื่อความเจ็บปวดระลอกใหญ่แล่นพล่านจากช่วงท้องน้อยดิ่งลึกลงสู่เบื้องต่ำ เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายซึมตามไรผมชื้นแวววาว ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจنแทบทะลุออกมาจากอกกลับไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรอยแผลเป็นในอดีต "สูดหายใจเข้าลึกๆ ค่ะคุณลี อีกนิดเดียวนะคะ เด็กๆ หัวคลอดออกมาแล้วค่ะ!" เสียงของแพทย์หญิงผู้ทำคลอดดังแทรกผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาของหญิงสาว ลีลาวดีเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด มือเรียวบางกำผ้าปูเตียงโรงพยาบาลจนยับยู่ยี่ ภาพความทรงจำอันโหดร้ายวันที่ถูกอดีตสามีอย่างภาคินเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย ไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ราวกับเครื่องเตือนใจว่า เธอผ่านพ้นนรกโลกันตร์มาด้วยลำแข้งของตนเองเพียงลำพัง น้ำตาสีใสหยดแล้วหยดเล่ารินไหลอาบแก้ม ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งชัยชนะ หยาดน้ำตาของผู้หญิงที่เลือกจะเดินออกมาจากกรงขังแห่งความเจ็บปวด เพื่อสร้างโลกทั้งใบให้ดวงใจดวงน้อยๆ ทั้งสองดวง "อุแว้... อุแว้!" เสียงร้องแรกที่ดังสนั่นก้องห้องทำคลอด ราวกับสายฝนชะล้างไฟทุรนทุรายในหัวอกของคนเป็นแม่ให้มอดดับลงในพริบตา ความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวดทรมานตลอดเก้าเดือนเต็มที่ต้องอุ้มท้องหลบหนีการตามล่าและทิฐิอันมืดบอดของใครบางคน มลายหายสิ้นไปในวินาทีที่พยาบาลอุ้อมทารกน้อยตัวแดงแจ๋ส่งมาแนบชิดอกอุ่น "ลูก... ลูกของแม่" ลีลาวดีสะอื้นไห้จนตัวโยน มือที่สั่นเทาประคองร่างเล็กจ้อยของทารกคนแรกไว้แนบอก เนื้อตัวของแก้วตาดวงใจยังเปียกชื้น ทว่าความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อนั้นช่างวิเศษเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบเทียบ ดวงตาคู่สวยมองทารกน้อยที่ส่งเสียงร้องจ้าก่อนจะเริ่มสงบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอ้อมอกมารดา ตามด้วยเสียงร้องที่สองที่ดังประสานรับกันขึ้นมาติดๆ พยาบาลสาวอุ้มทารกเพศหญิงอีกคนมาวางเคียงข้างกันบนเตียง ลีลาวดีโอบกอดแก้วตาดวงใจทั้งสองไว้ในอ้อมอ้อมแขนเดียวอย่างหวงแหน ดวงตากลมโตสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากเธอกับใครอีกคนอย่างชัดเจน "น้องลัน... น้องลิลของแม่ค่ะ" หญิงสาวกระซิบเรียกชื่อลูกแฝดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือริมฝีปากแนบชิดขมับนุ่มนิ่มของลูกน้อย กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของทารกแรกเกิดทำให้หัวใจที่เคยด้านชาเพราะพิษรัก กลับมามีชีวิตชีวาและพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในวินาทีนั้น ทั่วทั้งห้องคลอดอบMวนไปด้วยความสุขล้นปรี่ แพทย์และพยาบาลต่างพากันอมยิ้มให้กับภาพความผูกพันอันบริสุทธิ์ที่งดงามราวกวีบทหนึ่ง ไม่มีร่องรอยของความโดดเดี่ยวเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงแม่ผู้เด็ดเดี่ยวกับโซ่ทองคล้องใจสองเส้นที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้ ทว่า... ในขณะที่ลีลาวดีกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมสุขที่สุดในชีวิต ประตูห้องพักฟื้นพิเศษระดับ V.V.I.P. ที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดรบกวน กลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักอันหนักหน่วงจากภายนอก ร่างสูงสง่าของภาคินก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย ดวงตาคมกริบแดงก่ำจากการไม่ได้นอนมาหลายวันและร่องรอยความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวพยายามปกปิด เขากวาดสายตาคมมองหาอดีตภรรยาด้วยความร้อนรน หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดกลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าลีลาวดีแอบมาคลอดลูกที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ทิฐิและมานะทั้งปวงถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความสำนึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณ และความโหยหาที่จะได้ชดใช้ "ลี!" ภาคินส่งเสียงเรียกชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ขณะก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยทีละน้อย ลีลาวดีสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตที่ฉาบด้วยหยาดน้ำตาตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ รังสีความเย็นชาและความแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องลูกน้อยพวยพุ่งขึ้นมาทันที หญิงสาวกระชับอ้อมแขนกอดทารกแฝดทั้งสองแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ราวกับแม่เสือสาวที่กำลังปกป้องลูกในไส้จากนักล่าผู้เคยทำลายพวกมัน "คุณเข้ามาทำไมที่นี่! ออกไปเดี๋ยวนี้ ภาคิน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียจากการคลอด แต่แววตาที่จ้องมองอดีตสามีกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง ภาคินชะงักฝีเท้าลง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดเมื่อเห็นหยดน้ำตาบนแก้มเนียนและท่าทีหวาดระแวงปนชิงชัง สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงจากใบหน้าของเธอ ไปยังอ้อมแขนที่โอบกอดห่อผ้าผืนเล็กสองผืนไว้แนบอก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อห่อผ้าสีฟ้าและสีชมพูขยับเคลื่อนไหว พร้อมกับเสียงอ้อแอ้เบาๆ ที่ลอดออกมาจากผ้าห่อตัว ทารกน้อยสองคนที่มีเส้นผมดกดำและใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ลมหายใจของภาคินสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกลางวันแสกๆ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนก้าวไม่ออกเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงอันน่าตกตะลึง ที่ถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาโดยไม่ต้องอาศัยผลตรวจ DNA ใดๆ ทั้งสิ้น ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจจดใจจ่อไปกับความสัมพันธ์อันเปราะบางและร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ - เข็มฉายานิศ -