บุกบ้านอดีตภรรยา

เสียงเคาะประตูที่ดังรัวระดมในยามวิกาลท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านจัดสรรหรู ไม่ใช่เสียงที่ลีลาวดีคาดหวังจะได้ยิน เธอกำลังก้าวเท้าเบาๆ ออกมากลางดึกด้วยความกระหายน้ำ แต่เมื่อเงาตะคุ่มหน้าบานประตูไม้สักนั้นชัดเจนขึ้นผ่านช่องตาแมว หัวใจที่เคยสงบนิ่งของเธอก็เต้นกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ภาคิน... เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาตั้งมั่น มือเรียวเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตูด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก กลิ่นกายคุ้นเคยของน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ก็พุ่งเข้าปะทะจมูก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีจะแทรกตัวเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ “ออกไปนะคะคุณคิน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรมา” น้ำเสียงของลีลาวดีเย็นชาและเด็ดขาด ทว่าแววตาของภาคินในวินาทีนี้กลับดูแตกสลายและเปราะบางจนน่าใจหาย “ลี... ผมอยู่ไม่ได้แล้ว” ภาคินพูดเสียงพร่า แววตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งยามนี้กลับแดงก่ำไปด้วยร่องรอยของความทรมาน “ทุกที่ในบ้านหลังนั้น... ทุกซอกมุมที่เคยมีคุณ มันเหมือนนรกที่ไม่มีวันดับไฟ ผมหายใจไม่ออกถ้าไม่ได้เห็นหน้าคุณ” เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้ม ลีลาวดีถอยหลังจนแผ่นหลังชิดผนังบ้าน มือแกร่งของเขาเอื้อมมาฉวยข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่แน่นเพื่อกักขัง แต่แน่นราวกับกำลังยึดเหนี่ยวเศษเสี้ยวสุดท้ายของชีวิตที่กำลังหลุดลอย “คุณเมามากแล้ว” เธอพยายามเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนากลับเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา “ผมไม่ได้เมาเพราะเหล้า... ผมเมาเพราะความสำนึกผิดที่มันกัดกินจนไม่เหลือชิ้นดี” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน “ผมตามหาความสุขจากผู้หญิงคนอื่น จากอำนาจ จากเงินทอง แต่มันไม่มีอะไรเลย... ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับการได้มองตาคุณแค่เพียงวินาทีเดียว” สัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเขาทำให้ลีลาวดีสั่นสะท้าน เคมีระหว่างพวกเขาไม่เคยจางหายไปไหน มันเพียงแค่ถูกกดทับด้วยความแค้นและหยดน้ำตา ภาคินกดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลือ มีเพียงความหิวกระหาย ความโหยหา และการสารภาพบาปผ่านสัมผัสที่ซ่านสยิว ลีลาวดีพยายามขัดขืน ทว่าอ้อมแขนที่โอบรัดเอวคอดของเธอแน่นจนแทบจะหลอมละลายเข้าหากันกลับทำให้เธอมึนงง สัมผัสลิ้นที่รุกเร้าและร้อนแรงทำให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็โหยหาสัมผัสนี้จนแทบคลั่ง ร่างสูงอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะก้าวตรงไปยังห้องนั่งเล่น เขาไม่ได้พาเธอไปที่เตียง แต่ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเธอนั่งคร่อมอยู่บนตัก มือหนาเลิกกระโปรงชุดนอนผ้าซาตินของเธอขึ้นจนถึงโคนขา สัมผัสหยาบกร้านของฝ่ามือลากไล้ไปบนผิวเนียนละเอียดทำเอาหญิงสาวต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน “บอกผมสิว่าคุณก็คิดถึงผม...” เขาพึมพำชิดซอกคอ กลิ่นกายของเขามอมเมาประสาทสัมผัสเธอจนแทบจำไม่ได้ว่าเหตุใดพวกเขาถึงต้องหย่ากัน ในขณะที่บทรักกำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยสองคนที่ตื่นจากความฝันก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ลีลาวดีเบิกตากว้าง เธอรีบผลักร่างสูงออกทันที แต่ภาคินไม่ยอมหยุด เขากำลังจะโน้มตัวลงมาประทับรอยรักอีกครั้ง “แม่ขา...” เสียงหวานใสของน้องลันดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ของแฝดสองคน ภาคินชะงักกึก เขาหันไปตามเสียงนั้น ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนยืนขยี้ตาอยู่ข้างเสาไฟ สายตาของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของเด็กหญิงและเด็กชายที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างชัดเจนราวกับภาพสะท้อนในกระจกวิเศษ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัว ภาคินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา มือที่ยังเปียกชื้นด้วยเหงื่อจากการทำรักสั่นเทาขณะชี้ไปยังเด็กสองคน “นี่... นี่คือใคร...” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะขาดใจ “ลี... บอกผมทีว่าเด็กสองคนนี้ไม่ใช่... ไม่ใช่ลูกของผมกับคุณ” ลีลาวดีเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่น้ำตาที่ไหลพรากกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้ตัวว่า... เขาได้ทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่แหลกสลาย สู่เกมไล่ล่าและปาฏิหาริย์แห่งรักที่กำลังเดือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ