วันธรรมดาที่ไม่มีอยู่จริง

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนั้นอีกสามวินาที ฉันจะถือวิสาสะเอาเทปกาวมาแปปากคุณจริงๆ ด้วยนะคะ คณิน" เสียงหวานใสที่เจือกระแสความหงุดหงิดดังขึ้น ทลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในเซฟเฮาส์คับแคบ รินรดาตวัดสายตามองชายหนุ่มที่นั่งกอดอกพิงพนักโซฟาด้วยใบหน้าบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบของนักสืบหนุ่มจ้องมองเธอนิ่งราวกับต้องการจะเจาะทะลุผ่านร่างไปให้ได้ คณินแค่น ัฮเสียงในลำคอ ใบหล่อเหลาที่มักจะเหยียดยิ้มเยาะใส่โลกใบนี้บิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ "พูดมากน่ารินรดา ถ้าเสบียงในตู้เย็นหมดเมื่อไหร่ คุณนั่นแหละที่จะเป็นคนแรกโดนผมจับมัดแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างข้อหาพูดจาไร้สาระ" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ชาตินี้คุณคงหาแฟนไม่ได้หรอกค่ะ ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงต้องมานั่งอุดูอยู่ในเซฟเฮาส์โทรมๆ กับฉันสองต่อสอง" หญิงสาวสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างคนที่ไม่เคยคิดจะยอมจำนนต่อคารมคมคายของใคร บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา แม้ภายนอกทั้งคู่จะโต้เถียงกันด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนราวกับลิ้นกับฟัน ทว่าลึกๆ แล้ว ระยะห่างทางกายภาพที่ถูกบีบให้เหลือเพียงไม่กี่คืบในห้องพักแคบๆ กลับทำให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของคณิน—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์—ลอยวนอยู่รอบตัวรินรดา จนเธอเผลอขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว นี่คือ "วันธรรมดาที่ไม่มีอยู่จริง" สำหรับพวกเขา ภายนอก ดร.วิชาญ อาจจะกำลังส่งคนออกตามล่าเพื่อปิดปากพยานสำคัญอย่างเธอ แต่ภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้ อันตรายที่แท้จริงกลับไม่ใช่กระสุนปืนจากมือสังหาร หากแต่เป็น "ความรู้สึก" บางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางความตึงเครียด "ถอยไปทำไมล่ะครับคุณหนูนักอ่าน" คณินขยับตัวลุกขึ้นยืน ขายาวก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามอง แม้เธอพยายามจะเชิดหน้าขึ้นสู้ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเก่าโดยไม่ทันตั้งตัว "ฉันไม่ได้ถอย... ฉันแค่จะหยิบหนังสือ" เธอแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามหลบสายตาดุคมที่มองตรงมา แต่นักสืบหนุ่มกลับไม่ยอมเปิดช่องว่างให้ เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่าเข้ามาประชิด คณินยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนชั้นหนังสือเหนือศีรษะของเธอ กักขร่างบางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ หัวใจของรินรดาเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล มันไม่ใช่ความกลัวจากศัตรูภายนอก แต่มันคือความตื่นตระหนกจากความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเงื่อนงำในแววตาของคณินแปรเปลี่ยนจากความเย็นชา เป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ปากเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนจนขนลุกซู่ คณินก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "เวลาคุณเถียงผม ตาคุณจะโตเป็นประกาย... รู้ตัวไหมครับว่ามันน่ารำคาญ... แต่ก็ปฏิเสธยากชะมัดว่าน่ามองชะบัด" รินรดาอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คำพูดด่าทอที่เตรียมไว้เป็นร้อยแปดพันเก้าพลันมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลขัดกับภาพลักษณ์ปากร้ายโดยสิ้นเชิง ทำเอาเธอลืมหายใจ "คณิน... คุณ..." "เงียบก่อนรินรดา..." เสียงของเขาอ่อนลงอย่างประหลาด นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเธอชัดเจน ความเงียบโรยตัวปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย คณินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักได้รูปเคลื่อนเข้ามาใกล้เรียวปากอิ่มของเธอทีละน้อย ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวสามครั้งติดๆ กันราวกับจะพังเข้ามา ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลจนกระเจิงในพริบตา คณินชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนกลับเป็นนักล่าผู้ระแวดระวังภัยในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือที่เอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นใต้เสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาเตรียมพร้อม รินรดายืนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและตกใจ เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินย่องไปแนบหูกับบานประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังอื้ออึงอยู่หน้าห้อง ตามด้วยเสียงกระซิบที่ลอดผ่านช่องลมเข้ามา *"เช็กให้แน่ใจว่ามันยังอยู่ในนี้ นายใหญ่สั่งมาว่าห้ามพลาดเด็ดขาด!"* คณินหันกลับมาสบตากับรินรดา สีหน้าของเขาเย็นเยียบและจริงจังถึงขีดสุด ไม่เหลือเค้าลางของความอ่อนโยนเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงส่งสัญญาณให้เธอเงียบสนิท ก่อนจะคว้ามือเรียวของเธอเข้ามากำไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้หลบไปหลังตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าๆ ทันทีที่เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกเริ่มดังขึ้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีที่ไม่มีวันสงบของคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ตุ๊กตาโบราณ