ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวรินรดา

กลิ่นอายฝุ่นจางๆ จากหลังตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงของคนตัวโตที่เบียดชิดอยู่ด้านข้าง ทำให้ประสาทสัมผัสของรินรดาตื่นตัวถึงขีดสุด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอไม่ได้ทำให้เธอกลัวการถูกพบเห็นเท่ากับการที่ฝ่ามือหนาซึ่งกุมมือเธอไว้นั้นกำลังถ่าย ความอบอุ่นมั่นคงมาสู่หัวใจที่หวาดหวั่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ด้านนอกหยุดลงตรงหน้าประตูห้องนอนพอดี หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลิง คณินขยับตัวเข้ามาชิดเธออีกนิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบตู้ไว้เพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เธอ แววตาคมกริบของนักสืบหนุ่มสะท้อนเงาของเธอในความมืด มันไม่ใช่สายตาคาดคั้น แต่เป็นความดุดันที่เจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “ถ้ามันเข้ามา เธอต้องเงียบ เข้าใจไหม” เสียงกระซิบต่ำทุบ กระซิบชิดริมหูจนขนอ่อนลุกชัน รินรดาพยักหน้ารับเร็วๆ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมสันที่อยู่ห่างกันแค่คืบ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กที่ลูกบิดประตูทำให้สติของเธอกลับมาจดจ่อกับสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง บานประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับแสงไฟสลัวจากโถงทางเดินที่สาดส่องเข้ามาตัดกับความมืดในห้อง เงามืดของร่างทึบก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง... ดร.วิชาญ! ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดกำลังยืนกวาดสายตามองไปรอบห้อง ชายวัยกลางคนส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินกลับออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปังจนฝุ่นร่วงกราว ผ่านไปเกือบห้านาทีที่ไม่มีใครขยับเขยื้อน จนกระทั่งคณินถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยอมลดแขนลง ร่างสูงถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แต่สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา “ทีนี้...” คณินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นอีกครั้ง “เธอจะเล่าได้หรือยังว่าทำไมคนระดับ ดร.วิชาญ ถึงต้องตามล่าเด็กขายหนังสือเก่าอย่างเธอขนาดนี้ รินรดา” รินรดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอหลุบตาลงมองพื้นไม้ปาร์เกต์ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี “คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหมคะ...” เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยกำแพงป้องกันตัวตอนนี้กลับเปราะบางจนน่าใจหาย “ความจริงที่ฉันปิดบังมาตลอด... ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของฉันเอง” คณินไม่ได้เร่งเร้า เขาเพียงแค่ขยับไปพิงโต๊ะทำงานใกล้ๆ กอดอกมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันมีเวลาฟัง เธอมีเวลาพูด เริ่มต้นได้เลย” “ตระกูลของฉัน... ไม่ได้เป็นแค่บรรณารักษ์ธรรมดาอย่างที่ฉันบอกคุณ” รินรดาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเรื่องราวเริ่มไหลออกจากปาก “พ่อของฉันเคยเป็นหัวหน้านักวิจัยในโปรเจกต์ลับของบริษัทวิชาญโฮลดิ้งส์ โปรเจกต์ที่เกี่ยวกับการขุดค้นและรวบรวมข้อมูลโบราณคดีที่มีมูลค่ามหาศาล... รวมถึงสมบัติที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดินของเมืองนี้” คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดของนักสืบประมวลผลอย่างรวดเร็ว “วิชาญไม่ได้ทำธุรกิจอสังหาฯ อย่างเดียวสินะ แต่กำลังกว้านซื้อประวัติศาสตร์เพื่อฟอกเงินและอำนาจ” “ใช่ค่ะ” รินรดายิ้มเยาะให้กับความโหดร้ายของโลกใบนี้ “เมื่อสิบปีก่อน พ่อของฉันค้นพบความจริงว่าวิชาญไม่ได้ต้องการใช้ข้อมูลนั้นเพื่อการศึกษา แต่กำลังจะทำลายหลักฐานทางประวัติศาสตร์ทั้งหมดเพื่อสร้างอาณาจักรธุรกิจบนซากปรักหักพัง พ่อพยายามจะคัดค้านและขโมยเอกสารชุดสุดท้ายออกมาก่อนที่มันจะถูกทำลาย...” น้ำตารื้นขึ้นที่ขอบตาของหญิงสาว แต่เธอไม่มีวันปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ “แล้วพ่อเธอก็หายตัวไป” คณินต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ใช่ค่ะ ท่านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับสมุดบันทึกเล่มนั้น... สมุดบันทึกที่ตอนนี้คุณกำลังช่วยฉันตามหานั่นแหละค่ะ” รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ “แม่ตรอมใจตายหลังจากนั้นไม่นาน ฉันถูกเลี้ยงดูมาโดยลุงที่เป็นบรรณารักษ์ห้องสมุดเก่า และคอยย้ายหนีการตามล่าของวิชาญมาตลอดชีวิต จนกระทั่งฉันมาเปิดร้านหนังสือที่นี่... ฉันคิดว่าฉันซ่อนตัวได้เนียนพอแล้ว จนกระทั่งคุณเดินเข้ามาในร้านของฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่แหละค่ะ คณิน” ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องพักแคบๆ แห่งนี้ ไดอะล็อกที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของรินรดาจบลงพร้อมกับความโล่งใจและหวาดกลัวที่ปะปนกันอยู่ในอก คณินนิ่งเงียบไปนาน เขายกมือขึ้นลูบสันจมูกตัวเองอย่างใช้ความคิด ดวงตาคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าใหม่อีกครั้ง ความรู้สึกทึ่งระคนนับถือผุดขึ้นมาในใจ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้แบกรับความลับและอันตรายระดับนี้ไว้คนเดียวมาโดยตลอด โดยที่ยังคงเชิดหน้าชูตาเปิดร้านหนังสือต่อกรกับลูกค้าปากร้ายอย่างเขาได้อย่างไม่เกรงกลัว “เธอเนี่ยนะ...” คณินถอนหายใจออกมาเบาๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง “กล้าหาญหรือบ้าบิ่นกันแน่ รินรดา ถึงได้เอาตัวเองมาพัวพันกับตาแก่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างวิชาญเพียงลำพัง” “ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะล้างมลทินให้พ่อของฉันล่ะคะ?” เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง “คุณคิดว่าฉันอยากมีชีวิตอยู่แบบหวาดระแวงไปวันๆ หรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะ...” “เพราะอะไร?” คณินถามสวนทันทีเมื่อเห็นเธอชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เปล่าค่ะ...” รินรดาเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม เธอจะบอกเขาได้ยังไงล่ะคะ ว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้างในช่วงนี้... ก็คือการที่มีผู้ชายปากร้ายอย่างเขาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ “ปากแข็งจริงนะ” คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนสะโพกชนติดขอบโต๊ะทำงาน มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หลบหนีไปไหน “เล่าความจริงให้ฉันฟังหมดแล้ว งั้นทีนี้ก็ถึงตาฉันต้องสารภาพความจริงบ้างแล้วล่ะ...” หัวใจของรินรดากลับมาเต้นรัวระรัวอีกครั้งด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด “ส... สารภาพอะไรของคุณอีกคะ” “ความจริงที่ว่า...” คณินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอจนสติกระเจิดกระเจิง เสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย “...ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงของฉันเด็ดขาด แม้กระทั่งตัววิชาญเองก็ไม่มีสิทธิ์” รินรดาเบิกตากว้างสมองขาวโพลนไปหมดกับคำว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ ที่หลุดออกมาจากปากนักสืบหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจใครหน้าไหน แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากเถียงหรือเอ่ยถามอะไร เสียงเคาะประตูดังปังๆ จากด้านนอกก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุบกระจกหน้าต่างร้านหนังสือชั้นล่างที่แตกกระจายลงมาเสียงดังสนั่น! “คณิน! รินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนก้าวร้าวของลูกน้อง ดร.วิชาญ ดังทะลุขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังพังบันไดขึ้นมาอย่างเร่งรีบ! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ!