รอยร้าวในความสัมพันธ์แรกเริ่ม

เสียงหัวเราะเย็นเยียบของชายสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูร้านหนังสือเก่า สะท้อนก้องกังวานจนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท รินรดาแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อร่างท้วมของ 'ดร.วิชาญ' ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุด ชายคนนั้นไม่ได้มาคนเดียว ลูกน้องในชุดสูทสีเข้มอีกสองคนเดินประกบซ้ายขวา บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบสูบเอาออกซิเจนออกจากปอด "ไงจ๊ะ... หลานสาวตัวดี ไม่คิดเลยนะว่าจะมาแอบอยู่กับ 'นักสืบตกอับ' คนนี้" ดร.วิชาญเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงของคณินที่ยืนบังรินรดาเอาไว้ครึ่งตัว รอยยิ้มพ Z อาบยาพิษถูกจุดขึ้นที่มุมปากของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวาดกลัวในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ แต่ทว่าความโกรธเกรี้ยวกลับเดือดพล่านขึ้นมากลบความกลัวเหล่านั้นจนหมดสิ้น เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของคณินเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาอย่างไม่เกรงกลัว "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านจะมาทำกร่างนะคะ ดร.วิชาญ" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเคียดแค้น "และฉันก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่ท่านจะมาชี้นำได้อีกต่อไป!" "โอחו... ปากกล้าขึ้นรึนี่ สงสัยอยู่กับผู้ชายคนนี้มากเกินไป จนลืมไปแล้วกระมั่งว่าตระกูลของเราสร้างเธอขึ้นมาจากเศษเงินเศษทองอะไร" วิชาญหัวเราะในลำคอ สายตาดูลแคลนพุ่งตรงมาที่คณินที่ยืนนิ่งเงียบ "ส่วนแก... นักสืบกระจอกๆ คนนี้สินะ ที่กล้าเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องที่ใหญ่เกินกว่าหัวกะโหลกกลวงๆ ของแกจะรับไหว" คณินยังคงสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้ความรู้สึก ดวงตาคมปลาบดูลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึง มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความนิ่งงันของเขาไม่ได้แปลว่าหวาดกลัว แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดสำหรับคนที่รู้จักเขาดี "พูดจบหรือยังคะ?" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นยะเยือกเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ถ้าจบแล้ว ก็กรุณาไสหัวออกไปจากร้านของรินรดาซะ หรือต้องให้ฉันช่วยส่งพวกคุณออกไปด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้?" บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ดร.วิชาญหุบยิ้มทันทีเมื่อเจอความกวนประสาทที่ไร้ความเกรงกลัวของนักสืบหนุ่ม "ปากดีนักนะ! แกคิดว่ามีหลักฐานอยู่ในมือแล้วจะโค่นฉันได้งั้นเหรอ คณิน?" วิชาญก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นอายคุกรุ่น "แกไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร..." "แล้วคุณล่ะคะ... รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่" รินรดาสอดแทรกขึ้นทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวด "หลักฐานเรื่องการยักยอกเงินมูลนิธิและการเสียชีวิตของพ่อแม่ฉัน... มันอยู่ในมือพวกเราหมดแล้ว!" คำพูดนั้นทำให้ดร.วิชาญชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าเรียบเนียนจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "นังเด็กบ้า! แกมันก็แค่ตัวถ่วงที่ไม่รู้อะไรเลย!" วิชาญพยักเพยิดให้ลูกน้องด้านหลังขยับตัวเข้ามาประชิด แต่ทว่า... ปัง! เสียงตบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว คณินก้าวพรวดเดียวมาขวางหน้าดร.วิชาญเอาไว้ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ลูกน้องทั้งสองคนต้องชะงักฝีเท้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวของนักสืบหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องเธอ... ถ้าไม่อยากเดินออกจากร้านนี้โดยที่ไม่มีลมหายใจ" คณินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาที่มองดร.วิชาญนั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมจนอีกฝ่ายถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว "แก... แกกล้าขู่ฉันเหรอ!" "ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ ดร.วิชาญ" คณินแค่นยิ้มหยัน "แต่ฉันกำลังเตือนในฐานะที่ฉัน... เป็นเจ้าของหัวใจของผู้หญิงคนนี้ และฉันเกลียดที่สุดคือพวกหมาลอบกัดที่รังแกคนไม่มีทางสู้" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ประโยคเมื่อครู่... คณินเพิ่งจะพูดอะไรออกมานะ? ในสถานการณ์หน้าิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขายังมีอารมณ์มาหยอดคำหวานเลี่ยนๆ แบบนี้อีกงั้นเหรอ ทว่าความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกกลับทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ "ปากดีนักนะ! จัดการมัน!" ดร.วิชาญสั่งเสียงกร้าวด้วยความโมโห ลูกน้องร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามาหาคณินทันที การต่อสู้ชุลมุนเกิดขึ้นในพื้นที่แคบๆ ของร้านหนังสือเก่า หนังสือบนชั้นร่วงหล่นลงมากระจายเกลื่อนพื้น คณินเคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาด สมกับที่เป็นอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษที่ผันตัวมาเป็นนักสืบ เขากระชากหมัดเข้าที่ท้องของลูกน้องคนแรกจนอีกฝ่ายจุกทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนจะหันไปบล็อกหมัดของคนที่สองแล้วเตะตัดขาจนล้มตึงตามกันไปในเวลาไม่ถึงนาที ดร.วิชาญหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปจนชนประตู "แก... แกมันปีศาจ!" วิชาญชี้หน้าคณินด้วยมือที่สั่นเทา "เชิญกลับไปตั้งหลักใหม่เถอะค่ะ ดร.วิชาญ" คณินปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งซัดคนจนน่วม "และฝากบอกเจ้านายเบื้องหลังของคุณด้วยว่า... เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น" วิชาญกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เขากวาดสายตามองรินรดาด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทកเท้าออกไปจากร้านพร้อมลูกน้องที่สภาพสะินสะท้าน เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบสงบที่กลับคืนมา รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ที่สุด ขาสั่นพับจนแทบรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว ความตึงเครียดที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเงียบๆ คณินยืนมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบเอาไว้แน่น "ร้องไห้ทำไม ไหนว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนเจ็บปวดที่ได้เห็นน้ำตาของเธอ "ฉัน... ฉันไม่ได้เก่งสักหน่อย..." รินรดาเบะปาก สะอื้นฮักออกมาเบาๆ พลางทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกเขา "นายบ้ามากเลยรู้ตัวไหม! ไปประกาศกร้าวกับเขาแบบนั้นทำไม ถ้าเกิดเขาเล่นงานนายขึ้นมาจริงๆล่ะ!" "ก็ปล่อยให้เขาเล่นงานสิ..." คณินจับมือเธอมาแนบไว้ที่ข้างแก้มสากของตัวเอง ดวงคมกราบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉาบด้วยหยาดน้ำใส "ดีกว่าปล่อยให้เขามาแตะต้องเส้นผมของเธอแม้แต่เส้นเดียว" หัวใจของรินรดารัวกระหน่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขาทำให้ลืมความหวาดกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ยังเปื้อนคราบน้ำตา "คนบ้า..." เธอบ่นพึมพำ ใบเนียนแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ แพขนตางอนสั่นระริกยามเมื่อระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวหวานเชื่อมจนลืมความอันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นไป ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันนั้นเอง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบที่ทำให้ทั้งคู่วรรคค้างสติกระเจิง "คุณคณิน! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ! หลักฐานสำคัญในเซฟ... มันหายไปแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและปมร้อนระอุในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!