ยามดึกในห้องทำงาน

"คุณ... พูดว่าอะไรนะ" ฉันทวนคำด้วยเสียงที่สั่นพร่า หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มราวกับถูกกระชากลงเหวลึก ความเงียบงันในห้องทำงานยามดึกงวดเข้ามาบีบรัดลำจนหายใจไม่ออก ประโยคเมื่อครู่ของคณินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และแววตาคมกริบที่มองตรงมาก็ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งแม้แต่น้อย "พี่ชายของคุณ... คนที่ตำรวจสรุปสำนวนว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนร่างไหม้เกรียมจนจำเค้าเดิมไม่ได้เมื่อห้าปีก่อน" คณินย้ำทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่มันกลับกรีดลึกลงมาในใจฉันจนเจ็บแปลบ "รินรดา คุณมั่นใจแค่ไหนว่าคนที่นอนอยู่ในโลงวันนั้น... คือเขาจริงๆ" ฉันก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่าแก่จนฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศสลัว ความรู้สึกโกรธ ขัดเคือง และหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจนแยกไม่ออก มือเรียวสั่นเทาแต่ยังคงพยายามกำเข้าหากันแน่นเพื่อรักษาฟอร์มของคนปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "คุณบ้าไปแล้วหรือไง คณิน!" ฉันตวาดกลับเสียงสั่นแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธ "นั่นพี่ชายแท้ๆ ของฉัน! งานศพก็จัดขึ้น มีใบมรณบัตร มีร่างที่... ที่แม้แต่ฉันเองก็ยัง..." คำพูดสะดุดกะทันหันเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาในหัว โลงศพปิดตาย กลิ่นธูปคละคลุ้ง และคำสั่งเด็ดขาดของ ดร.วิชาญ ผู้เป็นอา ที่ไม่อนุญาตให้เปิดดูหน้าศพครั้งสุดท้ายด้วยเหตุผลทางนิติเวชที่น่าสยดสยอง คณินไม่พูดอะไรอีก เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวย่างที่เงียบเชียบและมั่นคง ความสูงของเขาทำให้เงาร่างทาบทับร่างของฉันจนแทบจะจมหายไปในความมืด ครู่หนึ่งที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นอ่อนแสงลง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความห่วงใยประหลาดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากร้าย "ถ้าไม่อยากให้ผมพูดความจริงที่เจ็บปวด ก็หยุดทำตัวเป็นเด็กไม่รู้ประสาแล้วส่งเอกสารบัญชีพวกนั้นมาให้ผมซะ" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้ม ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยวนอยู่ในความรู้สึก "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน..." ฉันเงยหน้าขึ้นเถียง ขยับปากจะต่อว่าเขาต่อด้วยถ้อยคำเจ็บแสบอย่างเคย แต่ทว่า... เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงไปในลำคอ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดจากเรื่องคดีความเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มบางอย่างที่แผ่ซ่านมาจากความใกล้ชิด คณินไม่ได้ถอยหนี เขากลับยิ่งก้มหน้าลงมาอีก ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มฉันไปเพียงนิดเดียวจนขนลุกซู่ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาแตะที่ปอยผมซึ่งหลุดรุ่ยลงมาปรกหน้าผากอย่างแผ่วเบา "ปากเก่งนักนะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมหู ร้อนผ่าวจนหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล "แต่เวลาหน้าซีดๆ แบบนี้... ก็น่ารักดีเหมือนกัน" "ใครน่ารัก! ถอยไปเลยนะ ตาปากจัด!" ฉันรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกสุดแรง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสั่นคลอนนักสืบหนุ่มร่างกำยำคนนี้ได้ เขากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของฉันรวบไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือหัวอย่างง่ายดาย ร่างกายแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วงไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความขัดเคือง "ถ้าไม่อยากให้ผมลงโทษด้วยวิธีอื่น... ก็เงียบแล้วฟังให้ดี รินรดา" คณินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คนที่อยู่เบื้องหลังการตายปลอมๆ ของพี่ชายคุณ และกำลังตามล่าคุณในตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่อย่างที่ผมเคยเตือน ดร.วิชาญ อาแท้ๆ ของคุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายกว่าที่คุณคิด" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ประมวลผลคำเตือนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายเสียงดังเพล้ง! คณินปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีสัญชาตญาณนักล่าที่เฉียบคมยิ่งกว่าใคร เพียงเสี้ยววินาทีที่เสียงกระจกแตก เขาก็เหวี่ยงร่างฉันหลบพ้นวิถีกระสุนที่พุ่งทะลุผ้าม่านเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว ร่างสูงกระชากฉันให้หมุนตามแรงเหวี่ยงก่อนจะกอดรัดกลิ้งหลบหลังตู้หนังสือไม้สักทองขนาดใหญ่ด้วยกันทั้งคู่ กระสุนปืนนัดที่สองเจาะทะลุกำแพงไม้ เสียงฝีเท้าของบุคคลปริศนากำลังก้าวเข้ามาในห้องทำงานมืดทึบ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดตรงกรอบประตู "คิดไม่ถึงเลยนะ... ว่านักสืบเอกชนมือดี กับหลานสาวตัวดี จะมาสวีทกันอยู่ในที่ลับตาคนแบบนี้" ดร.วิชาญ ก้าวเท้าพ้นเงาืดเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงในมือที่เล็งตรงมายังเราทั้งคู่ รอยยิ้มอบอุ่นใจดีที่เคยใช้หลอกลวงคนทั้งเมืองบิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มของปีศาจที่ไร้ซึ่งความปรานี ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ