มื้อค่ำที่ไร้ความสงบ

"ถ้าคุณยังกล้าตักผัดกะเพราใส่วิญญาณใบโหระพาชามนั้นเข้าปากอีกคำเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังประกาศสงครามเย็นกับแม่ครัวผู้มีพระคุณอย่างเป็นทางการค่ะคุณคณิน" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ดังขึ้นแทรกเสียงน้ำมันเดือดในกระทะ รินรดาในผ้ากันเปื้อนลายแมวอ้วนกำลังยืนเท้าสะเอว มองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ตรงโต๊ะอาหารริมหน้าต่าง มือเรียวของนักสืบหนุ่มตักช้อนข้าวเข้าปากหน้าตาเฉย ราวกับคำขู่ของเธอเป็นเพียงเสียงแมว คณินเคี้ยวอาหารช้าๆ อย่างกวนประสาท ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาช้อนขึ้นมองเจ้าของร้านหนังสือเก่าที่แปลงร่างมาเป็นเชฟจำเป็นชั่วคราว เขากลืนข้าวลงคออย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มิวายยียวน "ผัดกะเพราไร้ใบกะเพรา... อร่อยดีออกค่ะคุณรินรดา ได้อารมณ์คลีนๆ ดีต่อสุขภาพ เหมาะกับคนสมองใสอย่างผมดี" "คลีนกับผีส่ะสิคะ! นั่นมันเพราะฉันลืมซื้อใบกะเพราต่างหากเล่า! แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์ฝีมือฉันคะ ในเมื่อคุณเป็นคนอาสาจะล้างจานแลกกับมื้อค่ำนี้เองนะยะ!" รินรดาตวัดค้อนวงใหญ่ใส่คนหน้ามึนที่ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน เธอสะบัดหน้าหนีกลับไปสนใจหม้อแกงจืดในเตาต่อ แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่ใบหน้าเนียนกลับซ่อนรอยยิ้มขบขันไว้ไม่มิด ตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายจากฝีมือของดร.วิชาญ เซฟเฮาส์เฉพาะกิจแห่งนี้ก็กลายเป็นพื้นที่จำกัดที่พวกเขาต้องแชร์ร่วมกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และไม่น่าเชื่อว่า จากความระแวงและฝีปากที่ลับคมใส่กันทุกวินาที มันกลับกลายเป็นการต่อปากต่อคำที่สร้างเสียงหัวเราะแปลกๆ ให้กับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว คณินวางช้อนลง เสียงกระทบกับจานเซรามิกดังเบาๆ ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้ามาประชิดด้านหลังของหญิงสาวโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด จนรินรดาต้องชะงักมือที่กำลังคนแกงจืด "ถอยไปเลยนะคะคุณคณิน คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่" เธอกระแทกเสียงเตือน พยายามขยับตัวหนีแต่พื้นที่ในครัวแคบเกินกว่าจะหลบพ้น "ไม่ได้จะกวนประสาทค่ะ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหูของเธอ ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอ รินรดาขนลุกซู่โดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะ "แค่จะบอกว่า... ถึงจะไม่มีใบกะเพรา แต่ฝีมือคุณรินรดาก็อร่อยที่สุดในโลกอยู่ดี... ในฐานะเมีย เอ๊ย! ในฐานะเชฟจำเป็นนะจ๊ะ" รินรดาหันขวับมาประจันหน้า ดวงตากลมโตถลึงใส่คนฉวยโอกาส "นี่คุณ! พูดจาพล่อยๆ อีกแล้วนะ! ใครเมียคุณไม่ทราบ!" "อ้าว ก็เห็นบ่นเก่งเหมือนภรรยาขี้บ่นไม่มียผิด" คณินยักคิ้วกวนๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาที่มองเธอนั้นไม่มีเค้าSความเย็นชาของนักสืบมือหนึ่งเลยสักนิด มีแต่ความคลั่งรักที่ฉายชัดจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู "หยุดพูดเพ้อเจ้อแล้วไปยกสำรับออกไปเลยค่ะ! ฉันหิวจนจะกินหัวคุณได้อยู่แล้วนะ!" เธอผลอกอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงไล่ คณินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมถอยหลังออกไปแต่โดยดี รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่นานๆ ครั้งเธอจะได้เห็น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงโต้เถียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่น การแย่งกันตักไข่เจียวชิ้นสุดท้าย หรือการบลัฟกันเรื่องรสชาติแกงจืดที่เค็มเกินไปนิด แต่มันกลับเป็นมื้อค่ำที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวาที่สุดเท่าที่ทั้งคู่เคยผ่านมาในรอบหลายปี จนกระทั่ง... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รอยยิ้มบนใบหน้าของคณินและรินรดาสลายหายไปในพริบตา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที คณินส่งสัญญาณมือให้รินรดานั่งนิ่งๆ อยู่ที่เก้าอี้ ก่อนที่ร่างสูงจะขยับตัวลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสือดาวของนักสืบหนุ่มก้าวตรงไปยังประตูหน้าร้านที่ปิดม่านทึบ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดหวั่น ใครกันที่มาในยามวิกาลเช่นนี้ ในเมื่อที่นี่คือเซฟเฮาส์ลับที่ไม่มีใครล่วงรู้พิกัดนอกจากพวกเขา! คณินชะโงกหน้ามองผ่านช่องตาแมว ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ก่อนที่เขาจะทันได้หันมาเอ่ยปากบอกอะไร ร่างของใครบางคนก็พังผึ้งประตูกระจกเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรงและรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มเสื้อโค้ท! รินรดาร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของแขกยามวิกาลที่ล้มฟุบลงแทบเท้าของคณิน... "วิชาญ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายหัวใจนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ "ตุ๊กตาโบราณ"