บาดแผลที่ได้รับ

เสียงไซเรนหวีดหวิวแสบแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านกระจกที่แตกละเอียดจนเกิดเงาไหววับละลานตา ร่างสูงใหญ่ของสารวัตรภาคภูมิพร้อมกำลังพลในเครื่องแบบเต็มยศกรูกันเข้ามาในพื้นที่ราวกับคลื่นมนุษย์ ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สิ่งที่คณินสนใจกลับไม่ใช่กองกำลังตำรวจที่เข้ามาช่วยชีวิต แต่เป็นรอยกระสุนถางข้างลำตัวที่กำลังส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง "อย่าขยับ! เจ้าหน้าที่ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว!" เสียงตะโกนก้องกังวานของนายตำรวจมือปราบดังขึ้น พร้อมๆ กับที่รินรดาทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวสั่นเทาจนแทบประคองร่างของนักสืบปากร้ายไว้ไม่อยู่ "ไอ้สารวัตร... มาช้าจนหญ้าขึ้นหน้าต่างสำนักงานฉันแล้วมั้ง" คณินกัดฟันกรอด ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า ทว่าริมฝีปากหยักลึกยังไม่วายพ่นคำยียวนออกมาได้ แม้เลือดสีสดจะซึมผ่านร่องนิ้วของหญิงสาวที่พยายามกดแผลไว้แน่น "หุบปากไปเลยนะคุณ! ถ้าไม่อยากตายก่อนจะได้อวดเก่งใส่ฉันรอบหน้า" รินรดาดุเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ทว่าเธอกลับกลั้นมันไว้สุดชีวิต ไม่ยอมปล่อยให้ความอ่อนแอไหลออกมาให้เขาเห็นในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ "เป็นห่วงผมเหรอครับ... เอ้ย... เป็นห่วงผมสิระคะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มยิ่งกว่าผมอีก" คณินยังคงฝืนยิ้มมุมปาก ทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวที่ยอมเอาตัวเข้ามาบังกระสุนให้เขาก่อนหน้านี้ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของบาดแผล "ใครเป็นห่วงคุณกัน ยัยรินคนนี้แค่อยากทวงหนี้ค่าจ้างที่ยังไม่ได้สะสางต่างหาก ถ้าคุณตายไป ฉันจะไปเก็บเงินกับผีที่ไหน!" ปากปฏิเสธเสียงแข็ง แต่สองมือกลับรีบฉีกชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างไร้ความลังเลเพื่อนำมาพันแผลห้ามเลือดให้เขาอย่างคล่องแคล่ว แรงกดที่แนบลงบนบาดแผลเรียกเสียงซีဒปากด้วยความเจ็บปวดจากปากหนาได้ทันที "โอ๊ย มือหนักเป็นบ้า แม่คุณเอ๊ย จะฆ่าผมปิดปากรอบสองหรือไง" "ถ้าไม่อยากเจ็บก็อยู่นิ่งๆ สิคะ! ตัวก็โตซะเปล่า ทำไมไม่หลบกระสุนให้มันดีๆ ฮึ!" รินรดาทั้งโกรธทั้งกังวลจนแทบสติหลุด ภาพตอนที่กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้ามาแล้วคณินกระโจนเข้ามารวบตัวเธอหลบจนเขาโดนถางเสียเองยังติดตาอยู่เลย ถ้าตอนนั้นเธอเร็วกว่านี้สักนิด เขาก็คงไม่ต้องมานั่งเลือดตกยางออกอยู่ตรงนี้ สารวัตรภาคภูมิเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กวาดสายตามองสภาพสนามรบย่อมๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าเคลียร์พื้นที่และเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน "ทางนี้ปลอดภัยแล้วครับคุณรินรดา ส่วน Dr.วิชาญ ลูกน้องเราสกัดจับไว้ได้ที่ลานจอดรถด้านหลัง ตอนนี้กำลังคุมตัวไปโรงพัก" "รีบพาเขาไปโรงพยาบาลเถอะค่ะสารวัตร ดูสิ... เลือดออกไม่หยุดแล้ว" รินรดาแทบไม่ได้สนใจฟังรายละเอียดทางคดี ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไว้ด้วยลมหายใจที่เริ่มแผ่วเบาของคนเจ็บตรงหน้า คณินถูกหามขึ้นรถพยาบาลฉุกเฉินโดยมีรินรดาตามติดขึ้นมาด้วยอย่างไม่ยอมห่าง ตลอดเส้นทางมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาล มือหนาที่เยติเย็นเฉียบกลับเอื้อมมาคว้ามือเรียวของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วหญิงสาวจะหายลับไปกับตา "ปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะ คุณปลอดภัยแล้วนะ" รินรดาเอפטเสียงเบา พยายามดึงมือออกแต่ก็ต้องยอมแพ้เมื่อแรงบีบนั้นแม้จะอ่อนแรงลงแต่ก็ยังคงดื้อดึง "จับไว้ก่อน... เจ็บจะตายอยู่แล้ว ขอก กำลังใจหน่อยไม่ได้หรือไง ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู ดวงตาคมปรือปรอยมองเธอด้วยแววตาคลั่งรักที่ต่อให้ปากจะร้ายแค่ไหนก็ปิดไม่มิด รถพยาบาลแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าห้องฉุกเฉินอย่างทุลักทุเล บุรุษพยาบาลกรูเข้ามาเข็นเตียงคนไข้เข้าไปด้านในทันที รินรดาถูกกันให้อยู่หน้าประตูสีขาวบานใหญ่ เธอยืนกอดอกพิงผนังด้วยความกระวนกระวายใจ ผ่านไปเกือบชั่วโมง ประตูห้องฉุกเฉินจึงเปิดออกพร้อมกับแพทย์เจ้าของไข้ที่เดินส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา "คนไข้เสียเลือดมากพอสมควรครับ โชคดีที่กระสุนแค่ถางผิวหนังไป ไม่โดนอวัยวะสำคัญ แต่ต้องนอนพักดูอาการที่นี่สักคืน สภาพจิตใจและร่างกายอ่อนล้ามากครับ" หมอหนุ่มรายงานสั้นๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไป รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก เธอเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นพิเศษที่คณินนอนพักอยู่ ร่างสูงนอนหลับตาพริิมอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าคมคายดูผ่อนคลายลงเมื่อฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ทว่าความเงียบงันนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นบริเวณหน้าห้องพัก รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองที่ประตูด้วยความสงสัย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ลูกบิดจะหมุนช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาในชุดสูทเนี๊ยบ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของแขกยามวิกาลทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความหนยะเยือกในพริบตาเดียว "ดร.วิชาญ... คุณหลุดจากการควบคุมมาได้ยังไง!" รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อผู้ชายที่ควรจะอยู่ในการควบคุมของตำรวจกลับมายืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้าเธอในยามวิกาลแบบนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่นะคะ - ตุ๊กตาโบราณ