เทศกาลประกวดสัตว์เลี้ยง

“ถ้าแกยังทำหน้าบูดเหมือนโดนบังคับมาประกวดแบบนั้น ฉันจะยึดขนมปังอบกรอบของแกตลอดสัปดาห์นี้เลย คอยดู!” เสียงกระซิบขู่ฟ่อของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของเวทีกลางเมืองหลวง ‘อาร์คาเดีย’ ลูน่า—จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่ปกติมักจะทำตัวสง่างาม—ในตอนนี้กลับนั่งพับเพียบทำหน้าเบื่อโลกอย่างชัดเจน มันสะบัดหางฟูฟ่องสีขาวนวลไปมาก่อนจะปรายตามองชุดแฟนซีปีกนางฟ้าอันจิ๋วที่เรย์อุตส่าห์บรรจงใส่ให้ด้วยแววตาที่อ่านได้ว่า ‘มนุษย์นี่ช่างไร้สาระเสียจริง’ “โธ่ ลูน่า... ก็นี่มันเทศกาลประกวดสัตว์เลี้ยงแห่งปีเลยนะ รางวัลคือตั๋วสุ่มไข่มอนสเตอร์ระดับตำนานเชียวนะคะ” เซนที่ยืนพิงเสาเวทีอยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกาคางลูน่าจนมันเริ่มเคลิ้ม “ดูสิ คนอื่นเขาเตรียมตัวกันมาเต็มที่ เจ้าพวกมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว” “ตื่นเต้นหรือตื่นตูมกันแน่ล่ะคะ ดูเจ้าตัวนั้นสิ” เรย์บุ้ยปากไปทางผู้เล่นคนหนึ่งที่กำลังพยายามจับมอนสเตอร์ประเภทสไลม์ยักษ์ใส่ชุดตุ๊กตาหมี จนมันละลายไหลกองลงไปกับพื้นเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชมรอบข้าง บรรยากาศของเทศกาลเต็มไปด้วยสีสัน เสียงดนตรีประกอบฉากที่สนุกสนาน และกลิ่นหอมของอาหารที่วางขายรอบงาน แต่ในใจของเรย์กลับยังคงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ‘สัตว์เลี้ยงชิ้นสุดท้ายของพระเจ้า’ ที่เขายังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง มันคืออะไรกันแน่? ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย ลูน่าก็กระโดดขึ้นมาบนไหล่ของเขาแล้วใช้จมูกชื้นๆ ดันแก้มเขาเบาๆ เหมือนจะเตือนสติ “เอาล่ะค่ะ! ถึงเวลาของคู่หมายเลข 14 เรย์และลูน่า!” เสียงพิธีกรประกาศก้อง เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาเดินขึ้นไปบนเวทีกลาง สายตานับร้อยคู่จ้องมองมา ท่ามกลางเสียงปรบมือและการฮือฮาของเหล่าผู้เล่นที่ชื่นชอบในความน่ารักของลูน่า เรย์เริ่มทำการแสดงตามที่ซ้อมไว้ เขาไม่ได้ใช้พลังบังคับมอนสเตอร์ แต่เขาใช้ ‘ความผูกพัน’ ลูน่าเริ่มขยับกายอย่างคล่องแคล่ว มันวิ่งวนรอบตัวเรย์เป็นวงกลมก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนอากาศ แล้วสร้างละอองหิมะจำลองที่เปล่งประกายระยิบระยับเป็นรูปหัวใจ ลูน่าหันมามองเรย์พร้อมกับส่งเสียงร้องออดอ้อนที่ดูสมจริงจนคนดูถึงกับกรีดร้องด้วยความเอ็นดู ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างฟีลกู๊ด สายตาของเรย์ก็เหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มบริเวณหลังเวที ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนนิ่งอยู่ในมุมอับ เขาไม่ได้มองการแสดงของใคร แต่สายตาของเขากำลังจับจ้องมาที่ ‘กล่องเหล็กปริศนา’ ที่ห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเรย์—กล่องที่เขาเพิ่งได้รับมาหลังจากภารกิจค้นหาเมื่อคืน นั่นไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป... บรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นกดดันและเย็นยะเยือกเสียจนมอนสเตอร์รอบๆ เวทีเริ่มส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว “เซน... ดูนั่น” เรย์กระซิบผ่านระบบแชทส่วนตัว “เห็นแล้ว... อย่าทำเป็นตื่นตูมไป ให้จบการแสดงก่อน” เซนตอบกลับ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่มือขวาขยับไปแตะที่ด้ามดาบข้างกาย การแสดงจบลงด้วยเสียงปรบมือสนั่นหวั่นไหว แต่เรย์ไม่มีอารมณ์ดีใจ เขาเดินลงจากเวทีพร้อมกับรีบพาลูน่าเดินเบียดฝูงชนมุ่งหน้าไปทางมุมมืดนั้น แต่ทว่าทันทีที่เขาเลี้ยวพ้นมุมตึก ชายชุดคลุมคนนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเหม็นไหม้ของวงจรไฟฟ้าและเศษกระดาษชิ้นหนึ่งที่หล่นอยู่บนพื้น เรย์ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองชุด ในกระดาษมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: *‘แกมีสิ่งที่พระเจ้าทำหล่นไว้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่แกจะครอบครองได้... จงเตรียมตัวรับบทลงโทษที่แกบังอาจแตะต้องมัน’* “นี่มันหมายความว่ายังไง...” เรย์พึมพำ “เรย์! ดูที่ท้องฟ้าสิ!” เซนตะโกนลั่น เรย์เงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามสดใสของเมืองหลวงกลับเริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นเหนือเวทีประกวด เสียงเพลงสนุกสนานถูกแทนที่ด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบที่ดังสนั่นหวั่นไหว ผู้เล่นทุกคนต่างมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างของ ‘บั๊กมาสเตอร์’ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มก้อนพลังงานสีดำที่กำลังกัดกินข้อมูลของเกม “สัตว์เลี้ยงชิ้นสุดท้ายของพระเจ้า...” เสียงทุ้มต่ำและบิดเบี้ยวของบั๊กมาสเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วอาร์คาเดีย “ส่งมันมาให้ฉันซะ มิฉะนั้นเมืองนี้จะกลายเป็นเพียง ‘ไฟล์ขยะ’ ที่ไม่มีวันถูกกู้คืน!” เรย์กำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ลูน่าที่อยู่บนไหล่ของเขาไม่ได้ทำหน้าเบื่อโลกอีกต่อไป มันขยายร่างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามเปล่งประกายดุดันพร้อมที่จะปกป้องเจ้าของของมันจากภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์แสนซนและเรย์ในบทนี้นะคะ!