การพบกันของเหล่ามิตรแท้

“ปล่อยมือจากหางของลูน่าเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของแกกลายเป็นสนามเด็กเล่นของกรงเล็บหมีดินระเบิด!” เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือ มือหนึ่งกอดลูน่า—จิ้งจอกหิมะตัวจ้อยที่กำลังขนฟูฟ่องด้วยความโกรธจัด—ไว้แน่นจนอกสั่น ขณะที่เบื้องหน้ามีกลุ่มผู้เล่นสายดาร์กห้าคนกำลังล้อมกรอบเขาไว้ใจกลางจัตุรัสเมืองเวสต์เกต พวกมันไม่ใช่แค่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็นลิ่วล้อที่ได้รับคำสั่งโดยตรงจาก ‘บั๊กมาสเตอร์’ เพื่อมาเก็บกวาด ‘ข้อมูลพิเศษ’ อย่างลูน่าไปทำลายทิ้ง “น่าขำ... คิดว่าสัตว์เลี้ยงกระจอกๆ ตัวเดียวจะช่วยแกให้รอดจากสถานการณ์นี้ได้เหรอ?” ชายร่างยักษ์หัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้ม ดาบยาวในมือเปล่งประกายสีม่วงเข้มของไวรัสที่บิดเบือนโค้ดเกม “บั๊กมาสเตอร์สั่งมาว่าของเล่นชิ้นนี้ต้องถูก ‘ลบ’ ทิ้งเสียแต่ตอนนี้” ลูน่าพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาจากจมูกเล็กๆ ดวงตาสีอเมทิสต์ของมันจ้องมองศัตรูไม่กะพริบ มันไม่ใช่แค่จิ้งจอกธรรมดา แต่มันคือตัวแปรที่เรย์พยายามปกป้องมาตลอดทาง เรย์ก้าวถอยหลังจนส้นเท้าชนกับผนังอิฐเย็นเยียบ เขาไม่มีสกิลสายต่อสู้ที่แข็งแกร่งพอจะต้านทานคนพวกนี้ได้เลย ทว่า ในวินาทีที่ดาบเล่มนั้นเงื้อสูงขึ้นเพื่อฟาดฟัน— *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนผู้เล่นรอบข้างต้องยกมือขึ้นปิดหู เรย์หลับตาแน่นเตรียมรับแรงกระแทก แต่ความเจ็บปวดกลับไม่มาถึง เขาลืมตาขึ้นและพบกับแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า “ใครที่คิดจะแตะต้องมอนสเตอร์ของคนอื่นในเขตเมือง... รู้ใช่ไหมว่ามีโทษสถานหนัก?” เสียงนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้น เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินตัดเย็บประณีต ใบหน้าหล่อเหลาดูเย็นชาทว่าแววตากลับเปล่งประกายความตื่นเต้นเมื่อเขาสังเกตเห็นลูน่าในอ้อมแขนเรย์ เขาคือเซน ยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ที่หายหน้าไปจากการจัดอันดับนานนับเดือน “เซน!?” หัวหน้ากลุ่มศัตรูหน้าถอดสีทันทีที่เห็นตราสัญลักษณ์บนไหล่ของอีกฝ่าย “แก... แกมายุ่งอะไรกับเรื่องของบั๊กมาสเตอร์!” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีฟ้าพุ่งออกจากดาบสั้นในมือ กระแทกกลุ่มศัตรูจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วราวกับเงาพราย มันไม่ใช่แค่สกิลที่อัปเลเวลมาสูง แต่เป็นการอ่านทางที่แม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ “ไปไกลๆ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” เซนกล่าวพลางเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ ท่าทีสงบนิ่งของเขาทำให้เหล่าลิ่วล้อลนลานจนต้องรีบกดวาร์ปหนีไปทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์ค่อยๆ ยืนตัวตรง ขาของเขายังคงสั่นเล็กน้อย “คุณ... ทำไมถึงช่วยผม?” เซนหันกลับมา เขามองลูน่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความหลงใหลอย่างเปิดเผย “ข้าเฝ้าดูเจ้ามานานแล้ว เรย์... ไม่ใช่เพราะภารกิจ ไม่ใช่เพราะความแค้น แต่เป็นเพราะมอนสเตอร์ตัวนี้มี ‘บางอย่าง’ ที่พิเศษกว่าที่ใครในเซิร์ฟเวอร์จะจินตนาการได้” ลูน่าส่งเสียง ‘คิ้ว!’ เบาๆ แล้วกระโดดออกจากอ้อมแขนเรย์ไปเกาะที่ไหล่ของเซนอย่างสนิทใจ เรย์อ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ลูน่ายอมให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ขนาดนี้ “มันชอบเจ้าเหรอ?” เรย์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา “ไม่ใช่แค่ชอบหรอก... มันกำลัง ‘เตือน’ ข้าอยู่ต่างหาก” เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองท้องฟ้าเหนือเมืองที่เริ่มบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าวสีดำเหมือนกระจกแตก เรย์มองตามไป หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น สิ่งที่อยู่เหนือท้องฟ้าไม่ใช่เมฆ แต่เป็นคำสั่งโค้ดสีแดงฉานที่กำลังไหลทะลักลงมาเหมือนน้ำตกแห่งหายนะ บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่มันกำลัง ‘แฮก’ เซิร์ฟเวอร์ชั้นนอกให้พังทลายลงมาทับเมืองทั้งเมือง “มันเริ่มแล้ว” เซนคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่น “ถ้าเจ้าอยากให้เพื่อนตัวน้อยของเจ้าปลอดภัย เจ้าต้องไปกับข้า... เรย์ ไม่ใช่ในฐานะผู้เล่น แต่ในฐานะ ‘ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์’ ที่กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ไว้” ทันใดนั้น เสียงเตือนระบบก็ดังระงมไปทั่วทั้งทวีป ท้องฟ้าสีครามมลายหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินทุกอย่าง และตรงกลางรอยแยกนั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดสูทโปรแกรมเมอร์สีดำสนิทก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปถึงจิตวิญญาณ “ในที่สุด... ก็หาเจอสักทีนะ ‘สัตว์เลี้ยงชิ้นสุดท้าย’ ของพระเจ้า” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์สุดป่วนมาจนถึงตอนนี้นะคะ!