มุ่งสู่เมืองหลัก

"เลิกทำหน้าเหมือนผมกำลังจะพาไปลานประหารสักทีเถอะค่ะ เซน ถ้าคุณยังทำหน้าหงิกแบบนั้น ลูน่าคงคิดว่าคุณโกรธที่เธอแอบเอาขนมปังในกระเป๋าคุณไปกินจนหมดแล้วจริงๆ นะคะ" เรย์หัวเราะเบาๆ พลางก้มลงมองจิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ ซึ่งตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ ส่วนเซนที่เดินตามหลังมาติดๆ กลับถอนหายใจยาวเหยียด มือหนากระชับสายสะพายเป้แน่น สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่ทางเดินหินเบื้องหน้า แต่กลับสอดส่องไปทั่วทิศทางด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ยังสลัดไม่หลุด "ผมไม่ได้หงุดหงิดเรื่องขนมปังครับ... เอ้อ หมายถึง ไม่ได้หงุดหงิดเรื่องนั้นนะคะเรย์" เซนแก้ไขคำพูดตัวเองอย่างประหม่าเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นจากอีกฝ่าย "แค่รู้สึกว่าการที่เราจะข้ามเขตแดน 'หุบเขาไร้เสียง' ไปยังเมืองหลวงกลางทวีปด้วยจำนวนคนแค่นี้ มันประมาทเกินไป บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้หายไปไหน และเราไม่มีทางรู้เลยว่าเขาจะแทรกแซงข้อมูลเกมในช่วงเปลี่ยนผ่านโซนเมื่อไหร่" บรรยากาศรอบข้างที่เคยสดใสเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อทิวทัศน์ของเขตชานเมืองค่อยๆ จางหาย ท้องฟ้าสีครามถูกแทนที่ด้วยม่านหมอกจางๆ ที่ดูเหมือนจะขยับได้เองราวกับมีชีวิต เรย์หยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ลูบศีรษะลูน่าเบาๆ จนเจ้าตัวจิ๋วส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างพอใจ "ถ้าเรามัวแต่กลัวเงาของเขา เราก็ไม่มีวันไปถึงจุดหมายนะคะเซน" เรย์หันกลับมาสบตาอีกฝ่าย แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนก แต่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นที่ทำให้อีกฝ่ายนิ่งอึ้ง "โลกนี้ไม่ได้มีไว้ให้บั๊กมาสเตอร์ทำลาย แต่มีไว้ให้พวกเราใช้ชีวิตร่วมกับมอนสเตอร์ที่เรารัก การที่เขาพยายามแทรกแซง นั่นก็แปลว่าเขากำลังกลัว... กลัวว่าสิ่งที่พวกเรากำลังสร้างขึ้นจะมีความหมายเกินกว่าที่โปรแกรมเลวๆ ของเขามันจะคำนวณได้ค่ะ" เซนมองใบหน้าของเรย์ที่ดูอ่อนโยนแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว เขารู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ซึมลึกเข้ามาในใจ มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับตอนอยู่ในกิลด์ใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์และคำสั่งซื้อชีวิต เขาจึงยอมลดอาวุธที่กำไว้แน่นลง แล้วพยักหน้ายอมรับอย่างว่าง่าย "ถ้าคุณว่าแบบนั้น ผมก็จะเชื่อค่ะ... ไปกันต่อเถอะ ก่อนที่ทางเข้าประตูมิติของเมืองหลวงจะปิดตัวลง" พวกเขาเดินทางต่อผ่านทุ่งหญ้าที่เปลี่ยนสีเป็นสีครามประหลาด ลูน่ากระโดดลงจากไหล่ของเรย์แล้ววิ่งนำหน้าไป หางพวงโตของมันส่ายไปมาอย่างร่าเริง ทว่าทันใดนั้น ร่างเล็กสีขาวโพลนก็หยุดกะทันหัน ขนพองฟูขึ้นตั้งชันเหมือนสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ไม่ธรรมดา "ลูน่า?" เรย์เรียกชื่อสั้นๆ ทันทีที่เห็นความผิดปกติ เขากระชับไอเทมเรียกมอนสเตอร์ในมือ เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ เสียงฉีกขาดของอากาศดังขึ้นเบื้องหน้า เหมือนมีใครบางคนกำลังใช้มีดกรีดลงบนผืนผ้าใบแห่งความเป็นจริง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางทางเดิน หมอกที่เคยจางหายไปกลับก่อตัวหนาแน่นจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง "ระวังตัวนะคะเซน! ลูน่า กลับมาหาฉัน!" เรย์ตะโกนก้องในความมืดที่ไร้ซึ่งทิศทาง หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่คุ้นเคย... เป็นคลื่นพลังงานที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "เรย์! อย่าขยับไปไหนนะ!" เสียงของเซนดังมาจากที่ไกลออกไปไม่กี่ก้าว แต่เสียงนั้นกลับฟังดูแหบพร่าและสั่นเครือ ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบขึ้นจากรอยแยกสีดำ ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีเทาหม่น ใบหน้าของชายคนนั้นถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กที่ดูเหมือนรอยยิ้มแสยะตลอดเวลา บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้มาเพียงลำพัง ข้างกายของเขามีกลุ่มก้อนพลังงานรูปร่างประหลาดที่ส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนมอนสเตอร์ที่ถูกทรมานจนวิญญาณแตกสลาย "ในที่สุดก็มาถึงนะคะ... 'ผู้พิทักษ์' แห่งความไร้เดียงสา" เสียงของบั๊กมาสเตอร์แหบแห้งเหมือนแผ่นเสียงที่ชำรุด "คุณคิดว่าความรักและมิตรภาพที่น่าสะอิดสะเอียนนั่น จะหยุดยั้งการลบไฟล์ขยะอย่างโลกนี้ได้จริงงั้นเหรอ?" เรย์ขยับไปข้างหน้า กางแขนปกป้องลูน่าที่สั่นเทาอยู่ข้างหลัง แววตาของเขากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง แม้ภายในใจจะตระหนกกับสภาพมอนสเตอร์ที่ถูกแปรสภาพตรงหน้า "ความรักไม่ใช่ไฟล์ขยะ และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินคุณค่าของชีวิตใครนะคะ" เรย์ประกาศกร้าว สายตาของเขาจดจ้องที่ดวงตาของบั๊กมาสเตอร์อย่างไม่ลดละ บั๊กมาสเตอร์แค่นหัวเราะ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พื้นดินใต้เท้าของเรย์และเซนก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นห้วงลึกที่เต็มไปด้วยรหัสสีแดงฉานที่กำลังกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ลูน่ากระโจนเข้าหาเรย์เพื่อพาเขาหนี ทว่าในวินาทีที่อุ้งเท้าเล็กๆ แตะลงบนพื้นดินที่กำลังสลาย กลับมีมือปริศนาโผล่ออกมาจากรอยแยกสีดำ พุ่งเข้าคว้าลำคอของลูน่าเอาไว้แน่นก่อนจะกระชากร่างเล็กหายเข้าไปในความมืดทันที! "ลูน่า!!!" เรย์กรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของเขากระโจนตามเข้าไปโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่านั่นคือกับดักที่อาจทำให้เขาสูญเสียตัวตนไปตลอดกาลก็ตาม ความมืดมิดกลืนกินเขาทั้งคู่ แต่ก่อนที่สติของเรย์จะดับวูบไป เขากลับได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ข้างหูที่ไม่ได้มาจากบั๊กมาสเตอร์... เสียงที่คุ้นเคยจนหัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "ในที่สุดก็มาถึง... ผู้กอบกู้ที่โง่เขลาที่สุดที่ข้าเคยพบ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับทีมตัวจิ๋วของเรย์ในศึกครั้งนี้ด้วยกันนะคะ! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนค่ะ