ชัยชนะของทีมตัวจิ๋ว

"ถอยไปทางซ้ายสามก้าวแล้วใช้ 'เกล็ดน้ำแข็ง' สกัดเส้นทางมันไว้ค่ะ!" เสียงของเรย์ดังฝ่าความโกลาหลในสนามรบ ท่ามกลางหุบเขาไร้ชื่อที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิระหว่าง 'ทีมตัวจิ๋ว' ของเขากับเจ้าบอสแมงมุมเหล็กที่เกิดจากโปรแกรมดัดแปลงของบั๊กมาสเตอร์ ผิวสัมผัสของพื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะการเดินของเครื่องจักรสังหาร ลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วพุ่งตัวผ่านเงาขนาดมหึมาอย่างปราดเปรียว ดวงตาสีฟ้าครามของเธอวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น "เซน! อย่าเพิ่งเข้าไปปะทะตรงๆ ยิ่งเลือดมันเหลือน้อย มันยิ่งปล่อยคลื่นรบกวนข้อมูลออกมานะคะ!" เรย์ตะโกนสั่งพร้อมกับใช้สกิล 'สื่อจิต' เชื่อมโยงกับมอนสเตอร์ทุกตัวในสังกัด เซน ผู้เล่นระดับท็อปที่สละเกียรติยศกิลด์มาเป็นเพียง 'พี่เลี้ยงจำเป็น' ชะงักเท้าที่กำลังจะกระโจนเข้าไปฟาดฟัน เขาเม้มปากแน่นก่อนจะเปลี่ยนทิศทางจากการบุกเป็นการตั้งรับแบบเต็มรูปแบบ "รับทราบ! จะประคองสถานการณ์ไว้ให้เอง นายจัดการเจ้าพวกตัวเล็กนั่นให้ดีล่ะ!" ความตึงเครียดในอากาศเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง บั๊กมาสเตอร์ที่ยืนดูอยู่บนยอดผาไกลๆ กระตุกยิ้มที่มุมปาก นิ้วมือของเขากำลังรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ป้อนคำสั่งให้แมงมุมเหล็กเร่งความเร็วในการประมวลผล เรย์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าหากแพ้ในศึกนี้ ข้อมูลมอนสเตอร์ของเขาจะถูกลบทิ้งไปตลอดกาล ซึ่งนั่นหมายถึงการสูญเสียเพื่อนที่เปรียบเสมือนชีวิต "เอาล่ะ... ทุกคน พร้อมนะคะ?" เรย์กระซิบผ่านจิต ใจที่เต้นรัวเริ่มสงบนิ่งลงเหมือนผิวน้ำที่หยุดกระเพื่อม ลูน่าทิ้งตัวลงบนพื้นหิมะจำลองที่เกิดจากเวทมนตร์ของเธอ พลางหันไปพยักหน้าให้ 'ปุยปุย' สไลม์สายฟ้าตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ เจ้าก้อนวุ้นสีฟ้าเปล่งแสงจ้าประหนึ่งสายฟ้าที่กำลังจะพิโรธ มันขยายร่างขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับปล่อยกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วนเวียนรอบตัว "ตอนนี้แหละ!" ลูน่าพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูสีขาว เธอไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ตัวบอสโดยตรง แต่พุ่งเข้าใส่ 'จุดศูนย์กลางการประมวลผล' ที่หน้าอกของแมงมุมเหล็ก แรงปะทะทำให้เครื่องจักรยักษ์ชะงักงัน ในจังหวะนั้นเอง ปุยปุยกระโดดออกจากไหล่ของเรย์ แผ่ขยายร่างโอบล้อมขาของมันไว้แล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปในข้อต่อที่เป็นรอยร้าว เสียงกลไกบิดเบี้ยวและเสียงชิ้นส่วนโลหะขูดขีดกันดังสนั่นหวั่นไหว แมงมุมเหล็กเสียหลักหงายหลังลงกระแทกพื้น ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เรย์ไม่ได้ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาก้าวเข้าไปข้างหน้า มือเรียวยื่นไปข้างหน้าพร้อมเปล่งเสียงสั่งการด้วยความเชื่อมั่น "ผนึกพลัง... รวมศูนย์!" มอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ทั้งสาม ไม่ว่าจะเป็นลูน่า ปุยปุย และนกกระจิบเวทมนตร์ที่เพิ่งได้มา ต่างพร้อมใจกันส่งพลังงานเฮือกสุดท้ายผ่านสกิลของเรย์ ลำแสงสีรุ้งพุ่งเข้าใส่รอยร้าวที่หน้าอกของแมงมุมเหล็กจนเกิดระเบิดขึ้นเป็นจังหวะสุดท้าย ความเงียบงันปกคลุมไปชั่วครู่ ก่อนที่ร่างยักษ์จะแตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลโปร่งแสงกระจายไปทั่วท้องฟ้า "พวกเรา... ชนะแล้วสินะ" เซนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง รอยยิ้มโล่งใจปรากฏบนใบหน้าเข้ม เรย์รีบวิ่งเข้าไปหาลูน่าที่ล้มลงไปนอนหอบด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาโอบกอดไว้แนบอก พลางลูบหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "เก่งมากค่ะเด็กดี เก่งที่สุดเลย" ลูน่าส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ เธอเอาหัวถูไถมือของเรย์ราวกับจะบอกว่า 'เพื่อท่าน... แค่นี้สบายมากค่ะ' ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นไปอย่างชื่นมื่น เสียงปรบมือที่ฟังดูผิดจังหวะและน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากเงามืดเบื้องหลังซากปรักหักพัง บั๊กมาสเตอร์เดินออกมาจากความมืดพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... พลังแห่งมิตรภาพที่น่าสะอิดสะเอียนนั่น" บั๊กมาสเตอร์กดปุ่มบางอย่างบนอุปกรณ์ข้อมือ "แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณจะลืมไปนะ ว่านี่คือ 'โลกเสมือน' ที่ผมเป็นคนสร้าง... และสิ่งที่เพิ่งตายไปน่ะ ไม่ใช่แค่บอสธรรมดาๆ แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่จะปลดล็อกโปรโตคอลทำลายล้างของผมต่างหาก" ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องลงมาทั่วทั้งพื้นที่ ซากปรักหักพังที่เพิ่งระเบิดไปกลับมารวมตัวกันอีกครั้งด้วยโครงสร้างที่ดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวกว่าเดิม และสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักงันจนแทบหยุดหายใจ คือเงาร่างของ 'ใครบางคน' ที่ก้าวออกมาจากหลังบั๊กมาสเตอร์ ร่างนั้นมีใบหน้าและรูปร่างที่เหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอ่อนโยนสิ้นเชิง "สวัสดีครับ... ตัวผมอีกคน" ร่างเงาสีแดงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับทีมตัวจิ๋วของเรย์ในศึกครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!