รอยร้าวในท้องฟ้า

"อย่ามองตรงๆ!" เรย์ตวาดเสียงหลงพร้อมกับกระชากแขนเซนให้หลบเข้าหลังซากปรักหักพังของวิหารโบราณ แรงเหวี่ยงนั้นมากพอที่จะทำให้เซนเสียหลัก แต่เขาไม่ได้บ่นสักคำ ดวงตาที่เคยขี้เล่นของชายหนุ่มระดับท็อปคนนี้บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความตื่นตัว ท้องฟ้าเหนืออาณาจักรแห่งพันธสัญญาไม่ได้เป็นสีครามสดใสเหมือนทุกวัน แต่มันกลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดจนละลาย รอยร้าวสีม่วงเข้มประดุจเส้นเลือดแตกแขนงพาดผ่านผืนฟ้า ส่งเสียงแหลมสูงบาดแก้วหูที่ไม่มีใครอธิบายได้ว่ามันคือเสียงอะไร "เรย์... นั่นมันไม่ใช่กราฟิกบั๊กธรรมดาแล้วนะ" เซนกระซิบ ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อเห็นมอนสเตอร์ระดับจ่าฝูงในละแวกนั้นพากันหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ลูน่าไม่ได้ส่งเสียงร้องหงิงๆ เหมือนยามปกติ ขนสีขาวบริสุทธิ์ของมันตั้งชันขึ้น ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนมีความสูงระดับเข่าของเรย์ ดวงตาสีฟ้าครามของมันจับจ้องไปยังรอยแยกบนท้องฟ้าไม่วางตา จมูกเล็กๆ นั่นพ่นไอเย็นออกมาเป็นระยะ นี่คือการเตรียมพร้อมรับศึกครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่พวกเขาสองคนเคยเผชิญมา "มันกำลังกินข้อมูล..." เรย์พึมพำ นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะสัมผัสกับหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าสถานะของพื้นที่รอบๆ "ไม่ใช่แค่ท้องฟ้า แต่เป็นค่าสถานะของทั้งแผนที่นี้ ทุกอย่างกำลังลดลง... อัตราการฟื้นฟูพลังงานเป็นศูนย์ ความทนทานของวัตถุรอบตัวเรากำลังลดลงวินาทีต่อวินาที" "บั๊กมาสเตอร์?" เซนถามพลางจับด้ามดาบแน่น "ไม่... นี่มันเกินกว่าสิ่งที่โปรแกรมเมอร์คนนั้นจะทำได้" เรย์กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความรู้สึกผิดแผ่ซ่านในใจเขา "นี่คือการลบเซิร์ฟเวอร์แบบเจาะจงจุด ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง เมืองนี้จะกลายเป็นแค่ไฟล์ขยะในอีกไม่กี่นาที" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญกับวิกฤต บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเงียบงัน เสียงนกเสียงกาในเกมหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียง 'แควก' ที่ดังขึ้นดุจผืนผ้าใบแห่งโลกจำลองกำลังถูกฉีกกระชาก รอยร้าวนั้นเริ่มมีเศษเสี้ยวของรหัสตัวเลขสีเขียวไหลทะลักออกมา มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ แต่มันคือความเป็นจริงที่กำลังแตกสลาย ลูน่าคำรามเบาๆ ในลำคอ มันก้าวออกมาขวางหน้าเรย์ไว้ ร่างกายของมันเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ท่ามกลางสถานการณ์ที่สิ้นหวัง เรย์มองเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่หลังรอยแยกนั้น เงาของรูปร่างมนุษย์ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดกำลังยืนมองลงมาผ่านรอยร้าว "เซน... นายเห็นคนนั้นไหม?" เรย์ถาม น้ำเสียงสั่นพร่า เซนเพ่งมองผ่านความยุ่งเหยิงของข้อมูลบนท้องฟ้า ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที "นั่นมัน... ชุดยูนิคอร์นสีทอง... เป็นไปไม่ได้ ทีมงานระดับสูงของเกมทุกคนถูกล็อกเอาต์ไปหมดแล้วตั้งแต่วันแรกที่เกิดเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เหรอ?" "คนนั้นไม่ใช่ทีมงาน" เรย์กำกระดาษยับยู่ยี่ในมือแน่นขึ้น "นี่คือสิ่งที่เขียนอยู่ในคำเตือน... 'ผู้ที่ยืนอยู่เหนือบัลลังก์ที่ว่างเปล่า คือผู้ที่กุมกุญแจสู่จุดจบ'" ทว่าก่อนที่เรย์จะได้ขยับตัวทำอะไร รอยร้าวนั้นก็ระเบิดออกเป็นละอองแสงสีดำมืดมิด มันพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ ลูน่ากระโจนขึ้นกลางอากาศ ร่างเล็กสร้างเกราะน้ำแข็งกำบังการโจมตีเอาไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะนั้นรุนแรงเกินกว่าค่าความทนทานของเกราะจะรับไหว ร่างของลูน่ากระเด็นกลับมานอนกองที่เท้าของเรย์ มันพยายามจะลุกขึ้น แต่ดวงตาสีฟ้าครามกลับเริ่มหม่นแสงลง "ลูน่า! ไม่นะ... กลับเข้าบอลมอนสเตอร์เดี๋ยวนี้!" เรย์ร้องสั่ง น้ำตาคลอเบ้า แต่จิ้งจอกหิมะตัวน้อยกลับส่ายหัว มันใช้หัวถูไถมือของเรย์อย่างอ่อนแรง ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ท้องฟ้าที่เริ่มถล่มลงมาเป็นชิ้นๆ เซนพุ่งเข้ามาคว้าไหล่เรย์ "เรย์ เราต้องถอย! ถ้ามอนสเตอร์ของนายตายในสถานการณ์บั๊กแบบนี้ มันอาจจะไม่กลับมาเกิดใหม่นะ!" เรย์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาหยิบไอเทมหนึ่งชิ้นที่เก็บได้จากภารกิจลับออกมา มันคือผลึกแห่งความทรงจำที่แตกสลักเสลาเป็นรูปหางจิ้งจอก เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด หัวใจของเขาสั่งให้เขาใช้มัน เมื่อเรย์แตะผลึกเข้ากับหน้าผากของลูน่า แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออกมา แรงลมมหาศาลผลักเซนให้กระเด็นออกไป ร่างของลูน่าค่อยๆ เปลี่ยนไปจากจิ้งจอกจิ๋วกลายเป็นร่างจำแลงมนุษย์ที่มีหูและหางสีเงินยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าครามบัดนี้กลายเป็นดวงตาสีทองดุจเทพเจ้า หญิงสาวในร่างจำแลงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มือเรียวบางยื่นออกไปสัมผัสกับรอยแยกที่กำลังจะกลืนกินโลกทั้งใบ ทันใดนั้น รอยร้าวก็หยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ร่างจำแลงนั้นหันกลับมามองเรย์ รอยยิ้มที่เรย์คุ้นเคยแต่ทว่าเยือกเย็นราวกับพระเจ้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ "นายมาช้าไป... เรย์" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของลูน่า แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่เขาเคยรู้จักเป็นอย่างดี... คนที่ควรจะถูกลบไปจากระบบนี้ตั้งนานแล้ว และในวินาทีที่มือของเธอสัมผัสกับรอยแยกอีกครั้ง ร่างของเซนที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีเทาไปต่อหน้าต่อตา! หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 14 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์ป่วนและผู้พิทักษ์ของพวกมันมาจนถึงตอนนี้นะคะ!