พลังของพันธสัญญา

"ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้อมูลชุดนี้จะถูกลบหายไปตลอดกาล!" บั๊กมาสเตอร์แผดเสียงก้องกังวานผ่านลำโพงที่ซ่อนอยู่รอบห้องโถงสีคราม ข้อมูลที่เขากำลังถือครองไม่ใช่แค่โค้ดเกม แต่มันคือ ‘จิตวิญญาณ’ ของมอนสเตอร์นับพันตัวที่ถูกเขากักขังไว้ในลูกแก้วสีดำมืด เรย์หยุดฝีเท้าลงทันที มือของเขาที่กำลังเอื้อมไปหาเหล่ามอนสเตอร์ที่ถูกพันธนาการสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวความตายในเกม แต่เขากลัวว่าเศษเสี้ยวของความทรงจำที่พวกมันมีต่อกันจะสลายไปพร้อมกับข้อมูลเหล่านั้น "เรย์... อย่าไปฟังมันนะ" ลูน่าที่ตอนนี้ร่างจิ๋วของเธอกำลังสั่นเทาจากการถูกพลังงานมืดกดทับ เอ่ยขึ้นผ่านกระแสจิตที่แผ่วเบาจนแทบขาดใจ "พวกเรา... พร้อมจะไปแล้ว" "เงียบซะเจ้าสุนัขจิ้งจอก!" บั๊กมาสเตอร์เหวี่ยงแขนสั่งการ ร่างกายโปร่งแสงของมันกระตุกวูบตามจังหวะที่ขยับมือทำลายระบบ "แกคิดว่าความเป็นเพื่อนพ้องมันจะเอาชนะอัลกอริทึมแห่งความเกลียดชังของข้าได้หรือไง เรย์! นายมันก็แค่เด็กโง่ที่หลงใหลในพิกเซล!" เซนที่ยืนเคียงข้างเรย์กัดฟันกรอด ดาบในมือของเขาเริ่มร้าวจากพลังงานที่แปรปรวน เขาเหลือบมองเรย์ เห็นเพียงแผ่นหลังที่นิ่งสงบผิดปกติ เรย์หลับตาลง ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผิดกับสถานการณ์คับขันตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง "เซน... ถอยไป" เรย์กระซิบ เสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนคนฟังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ "แต่ว่า..." "ผมบอกให้ถอยไปไงคะ" เรย์หันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนร่วมทาง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความกังวลเหลืออยู่แม้แต่น้อย เรย์ค่อยๆ วางมือลงบนพื้นกระจกที่แตกร้าว เขาไม่ได้พยายามแฮ็กระบบด้วยโค้ด หรือใช้พลังโจมตีเหมือนที่ศัตรูคาดหวัง เขากลับหลับตาลงลึกขึ้น ปล่อยให้ความรู้สึกนึกคิดไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่โครงข่ายข้อมูลมหาศาลที่ถูกบั๊กมาสเตอร์บงการอยู่ *‘เจ็บปวดไหม...’* เสียงของเรย์ไม่ได้ดังออกมาจากปาก แต่มันแทรกซึมไปทั่วห้องโถง ราวกับละอองน้ำที่สัมผัสผิวหนัง ไม่ใช่แค่ลูน่าที่ได้ยิน แต่เหล่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่ถูกจองจำในลูกแก้วสีดำต่างเงยหน้าขึ้น ดวงตาของพวกมันที่เคยหม่นแสงเริ่มสั่นไหว บั๊กมาสเตอร์ชะงัก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "แกทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นั่นมันระบบปิดกั้นข้อมูล นายจะสื่อสารกับพวกมันไม่ได้!" "พันธสัญญาไม่ใช่แค่คำพูดหรือสถานะในเกมหรอกค่ะ บั๊กมาสเตอร์" เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า "แต่มันคือการยอมรับตัวตนของอีกฝ่ายในฐานะชีวิตที่มีความหมาย... ซึ่งนายไม่มีวันเข้าใจ" ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลตาพุ่งออกจากร่างของเรย์ ไม่ใช่พลังทำลายล้างที่รุนแรง แต่มันคือกระแสความอบอุ่นที่โอบล้อมห้องโถงไว้ ระบบการป้องกันที่บั๊กมาสเตอร์วางไว้ถูกชะล้างออกไปราวกับหมอกที่เจอแสงอาทิตย์ มอนสเตอร์ที่เคยถูกกักขังต่างค่อยๆ หลุดออกมาจากลูกแก้วสีดำ ร่างของพวกมันเปล่งประกายวิวัฒนาการชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความโหยหา บั๊กมาสเตอร์ก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้! ฉันเขียนโปรแกรมตัดวงจรการเชื่อมต่อไว้หมดแล้ว นายใช้พลังอะไรกันแน่!" "พลังของการเป็น 'พรรคพวก' ไงคะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ลูน่ากระโดดขึ้นมาบนไหล่ของเขา ขนสีขาวของเธอเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า ลูน่าไม่ได้แค่ใช้พลังของจิ้งจอกหิมะ แต่เธอกำลังเชื่อมต่อกระแสจิตของมอนสเตอร์ทั้งหมดเข้ากับเรย์ กลายเป็นโครงข่ายพันธสัญญาขนาดใหญ่ที่บั๊กมาสเตอร์ไม่อาจเข้าแทรกแซงได้ ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จที่ดูเหมือนจะใกล้เข้ามา เสียงหัวเราะแหลมสูงของบั๊กมาสเตอร์ก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "ดี... ดีมากเรย์!" มันหัวเราะจนตัวสั่น ก่อนจะกดรหัสผ่านชุดสุดท้ายที่เก็บงำไว้เป็นความลับสูงสุด "ในเมื่อนายเชื่อมต่อจิตวิญญาณทั้งหมดไว้กับนาย... งั้นเราก็มาดูกันว่า ถ้าฉันสั่งลบ 'แกนกลาง' ของระบบ... นายจะแบกรับความตายของพวกมันทั้งพันตัวไหวไหม!" หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์เบื้องหลังบั๊กมาสเตอร์ปรากฏตัวเลขนับถอยหลังที่เหลือเพียง 5 วินาที พร้อมกับเสียงเตือนระบบที่แจ้งเตือนว่า ‘จุดศูนย์กลางความสัมพันธ์’ ถูกกำหนดเป้าหมายเพื่อทำลายล้าง เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของบั๊กมาสเตอร์... มันไม่ใช่โค้ดข้อมูล แต่มันคือร่างอวตารของ ‘ลูน่า’ ตัวจริงที่ถูกซ่อนไว้ในคุกมืดมาตั้งแต่เริ่มต้นเกม! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับนี้และรอติดตามบทสรุปในตอนต่อไปนะคะ