วิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวาน

"ถอยไปเรย์! อย่ามองตรงนั้น!" เสียงตวาดของเซนดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ลมหายใจของเรย์ติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อภาพเบื้องหน้าคือร่างอวตารของ 'ลูน่า' ที่แท้จริง—ไม่ใช่จิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วที่เขารู้จัก แต่เป็นหญิงสาวในชุดคลุมโปร่งแสงที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของโค้ดสีแดงฉาน เธอถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนดิจิทัลที่ดูดกลืนพลังชีวิตของเธอไปทีละน้อย บั๊กมาสเตอร์ยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลัง มือของเขาถือคทาที่กำลังปั่นป่วนข้อมูลจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู "ดูสิเรย์... สิ่งที่นายเลี้ยงดูมาด้วยความรัก แท้จริงแล้วก็เป็นแค่ก้อนข้อมูลที่รอวันถูกลบเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าของโลกนี้เท่านั้น" บั๊กมาสเตอร์เอ่ยพลางหัวเราะร่า เรย์ยืนตัวแข็งทื่อ สมองของเขาตื้อไปหมด ความจริงที่ว่าลูน่าตัวจริงถูกขังอยู่ที่นี่หมายความว่าสิ่งที่เขาเจอในป่าวันนั้นคืออะไร? แล้วลูน่าตัวน้อยที่นอนกอดเขาทุกคืนล่ะคือตัวอะไรกันแน่? ในจังหวะที่เรย์กำลังชะงักงัน บั๊กมาสเตอร์ก็สะบัดมือ พุ่งดาบพลังงานสีดำทมิฬตรงเข้าหาจุดตายของเรย์โดยไม่ลังเล "ไม่นะ!" เสียงตะโกนนั้นไม่ได้มาจากเรย์ แต่เป็นเซนที่พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัด ดาบพลังงานทะลุผ่านเกราะระดับตำนานของเซนจนเกิดเสียงแตกหักดั่งแก้วระเบิด เลือดสีฟ้าสดใสของตัวละครระดับสูงกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของเรย์ กลิ่นอายความเจ็บปวดจากการสูญเสียค่า HP มหาศาลอบอวลไปทั่วบริเวณ เซนเซถอยหลัง ร่างกายของเขาสั่นเทา มือหนาประคองเรย์ไว้แน่น ก่อนจะทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง "ฉัน... บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ถอยไป" เซนกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง "อย่าให้เขา... ดึงนายเข้าไปในกับดักนั่น... เรย์" "เซน! นายทำบ้าอะไรลงไป! ค่าเลือดนายเหลือน้อยเกินไปแล้ว!" เรย์ตะโกนพลางรวบตัวเซนไว้ มือของเขาพยายามกดบาดแผลที่ดูดกลืนแสงสีทองจากร่างของเซนไปอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่การบาดเจ็บปกติ แต่มันคือการ 'ลบข้อมูล' หากตายที่นี่ เซนอาจจะหายไปจากเกมนี้ถาวร เซนยิ้มบางๆ มือที่เปื้อนคราบดิจิทัลลูบหัวเรย์เบาๆ ราวกับปลอบประโลมเด็กน้อย "ก็นะ... ถ้ามอนสเตอร์ของนายต้องเสียใจเพราะไม่ได้ช่วยเจ้าของ... ฉันในฐานะผู้ติดตามที่แย่ที่สุดคนนี้ คงไม่มีวันให้อภัยตัวเองหรอก" บั๊กมาสเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากคทาของเขาส่องกระทบใบหน้าที่บิดเบี้ยว "ซึ้งใจจังเลยนะ ความรักความผูกพันในโลกจำลองน่ะ... มันก็แค่บั๊กอย่างหนึ่งที่โปรแกรมเมอร์อย่างฉันต้องจัดการให้หมดไป!" บรรยากาศรอบข้างเริ่มสั่นไหว รอยแยกของโลกกำลังขยายตัวออก ความมืดมิดที่บั๊กมาสเตอร์สร้างขึ้นเริ่มกัดกินสภาพแวดล้อมจนกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน เรย์มองเซนที่กำลังค่อยๆ เลือนหายไปจากอาการบาดเจ็บสาหัส ความโกรธแค้นที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเริ่มปะทุขึ้นในอก มันไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือเรื่องของ 'ชีวิต' ที่เขาต้องปกป้อง ทว่าในวินาทีที่เรย์จะลุกขึ้นสู้ เสียงหนึ่งที่แผ่วเบากลับดังขึ้นมาจากเงามืดข้างหลังบั๊กมาสเตอร์—ไม่ใช่ลูน่าที่ถูกพันธนาการ แต่เป็น 'ลูน่าจิ้งจอกหิมะตัวน้อย' ที่เรย์เลี้ยงมากับมือ เธอเดินโซเซออกมาจากรอยแยกของมิติ ดวงตาสีฟ้าใสของเธอไม่ได้มองมาที่เรย์ แต่มองไปที่หญิงสาวที่ถูกขังอยู่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา "นายท่าน..." เสียงของลูน่าเล็กๆ ดังขึ้น แต่มันกลับก้องกังวานด้วยพลังอำนาจที่ทำให้บั๊กมาสเตอร์ชะงัก ทันใดนั้น ลูน่าตัวน้อยก็กระโดดเข้าใส่ร่างของหญิงสาวที่ถูกขัง แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบจนทุกคนต้องหลับตาลง พร้อมกับเสียงกรีดร้องของระบบที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย เมื่อเรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง บั๊กมาสเตอร์ก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึง ในขณะที่หญิงสาวในกรงขังลืมตาขึ้น... แต่ดวงตาคู่นั้นกลับกลายเป็นสีเดียวกับของลูน่าจิ้งจอกหิมะที่เขาคุ้นเคย ร่างของลูน่าจิ้งจอกหิมะตัวน้อยค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีเงิน เข้าไปรวมกับร่างที่ถูกขังอยู่อย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำเอาหัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น "ในที่สุด... เราก็ได้พบกันจริงๆ สักทีนะ เรย์... และลาก่อนนะ... ผู้พิทักษ์ของฉัน" ทันใดนั้นเอง บั๊กมาสเตอร์ก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นแถบคำสั่งสีทองปรากฏขึ้นเหนือหัวของหญิงสาวคนนั้น—ไม่ใช่ชื่อผู้เล่น ไม่ใช่ชื่อ NPC แต่มันคือคำสั่ง [ADMIN OVERRIDE: SYSTEM REBOOT] พร้อมกับที่ร่างของเรย์และเซนถูกดูดเข้าไปในหลุมดำที่เกิดขึ้นกลางอากาศ บั๊กมาสเตอร์ร้องลั่นเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถควบคุมคำสั่งใดๆ ได้อีกต่อไป เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกมา... คือสิ่งที่เขาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีตัวตนอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้แก๊งมอนสเตอร์สุดป่วนมาจนถึงตอนนี้นะคะ!