ความลับใต้ดันเจี้ยน

“หยุดนะเรย์! อย่าก้าวไปทางนั้นเด็ดขาด!” เสียงของเซนตวาดลั่นแทรกความเงียบงันของโถงทางเดินหินอ่อนที่เต็มไปด้วยหยากไย่เวทมนตร์ เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะแตะลงบนรอยแยกประหลาดบนพื้นทันที ลูน่า—จิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา ขนสีขาวบริสุทธิ์ของมันพองฟูขึ้นจนดูเหมือนก้อนสำลีขนาดยักษ์ ดวงตาสีฟ้าครามของมันหรี่ลง จ้องเขม็งไปที่รอยแยกนั้นราวกับเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น “นายเห็นอะไรหรือเปล่า เซน?” เรย์ถามเสียงเบา หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่ไม่ปกติ บรรยากาศในดันเจี้ยนระดับต่ำแห่งนี้ไม่ควรจะกดดันได้ขนาดนี้ เซนไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับแว่นสายตาที่ไม่มีค่าสถานะทางเวทมนตร์ใดๆ มือขวาของเขากระชับดาบเล่มโตที่เพิ่งได้มาใหม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “มันไม่ใช่บั๊กกราฟิกทั่วไปเรย์ นายดูขอบของรอยแยกนั่นสิ... มันไม่ได้ฉีกขาดแบบโมเดลเกมเสียหาย แต่มันเหมือน... เหมือนถูกบางอย่าง ‘กัด’ จนแหว่งออกไป” เรย์ก้มลงมองใกล้ๆ เขาขยับมือน้อยๆ ส่งกระแสจิตสื่อสารกับลูน่า *‘ลูน่า ได้กลิ่นอะไรไหม’* เจ้าจิ้งจอกตัวจิ๋วส่งเสียงคราง ‘หงิง’ ในลำคอ ก่อนจะกระโดดลงจากไหล่ของเรย์ แล้วเข้าไปดมใกล้ๆ รอยแยกนั้น ร่างกายของลูน่าสั่นเทาเล็กน้อย มันหันมามองเรย์ด้วยสายตาหวาดกลัว ก่อนจะพยายามใช้เท้าหน้าเขี่ยเศษหินรอบๆ ออกไป เพื่อเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เนื้อหินหรือชั้นดินของดันเจี้ยน แต่มันคือแผงวงจรสีทองเรืองแสงที่เต้นตุบๆ ราวกับหลอดเลือดของสิ่งมีชีวิต และที่สำคัญกว่านั้น... คือรหัสตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งพล่านเหมือนมดงาน มันกำลังกัดกินเนื้อที่ของระบบเกมไปทีละนิด “พระเจ้า...” เรย์อุทานออกมาพลางถอยหลังกรูด “นี่มันอะไรกัน ระบบเกมกำลังพังทลายอยู่เหรอ?” “ไม่ใช่พังทลาย แต่มันกำลังถูก ‘เขียนทับ’” เซนพูดพลางขยับเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลในมอนสเตอร์กลายเป็นความเย็นชาของนักรบมืออาชีพ “นึกถึงชื่อ ‘บั๊กมาสเตอร์’ เอาไว้เรย์ คนที่สามารถบิดเบือนโค้ดของเกมได้ขนาดนี้... มันไม่ใช่แค่โปรแกรมเมอร์ธรรมดา แต่มันคือคนที่จงใจจะฝังโลกใบนี้ลงนรก” ทันใดนั้น ผนังดันเจี้ยนโดยรอบก็สั่นสะเทือน เสียงกึกก้องที่ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของโลหะบิดเบี้ยวแว่วดังมาจากเบื้องลึก ลูน่ากระโดดกลับขึ้นมาบนบ่าของเรย์และซุกหน้าลงกับคอของเขาอย่างตื่นตระหนก เรย์สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของลูน่า นี่ไม่ใช่ความร้อนปกติ แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยของพลังงานเวทมนตร์ที่กำลังวิปริต “เราต้องถอยก่อนไหม?” เรย์ถามพลางมองไปรอบๆ ทางเดินที่เขาเพิ่งเดินผ่านมาเริ่มบิดเบี้ยว ประตูหินที่เคยเป็นทางออกกลับกลายเป็นกำแพงทึบที่มีรหัสสีแดงไหลผ่านเป็นระยะ “ถอยไม่ได้แล้ว เรย์” เซนพูดเสียงเรียบ แต่เรย์สังเกตเห็นมือที่ถือดาบของเขาเริ่มสั่น “ดูที่พื้นนั่นสิ” เรย์มองตามสายตาของเซน บนพื้นหินที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้มีเงาดำขยายตัวออกมาจากรอยแยก เงาที่ไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมอนสเตอร์ในเกม แต่มันเป็นรูปร่างของ ‘บั๊ก’ ที่บิดเบี้ยว รอยแยกนั้นกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับปากของสัตว์ประหลาดที่หิวโหย ท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนสัญญาณวิทยุรบกวนก็ดังก้องขึ้นในโถงดันเจี้ยน เสียงนั้นแหลมสูงจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของการลบล้างที่จงใจหยามเกียรติผู้เล่นทุกคน “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความสนุกนะครับ... คุณผู้พิทักษ์มอนสเตอร์” ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกสีแดง ร่างนั้นดูโปร่งใสและกะพริบถี่ๆ เหมือนภาพวิดีโอที่มีสัญญาณรบกวน แต่นัยน์ตาที่จ้องมองมายังเรย์กลับคมชัดและเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก มันคือชายในชุดสูทสีดำที่ไม่มีใบหน้า แต่มีเพียงรหัสโค้ดสีขาวนวลลอยวนอยู่รอบๆ ตำแหน่งของดวงตา “ฉันเฝ้าดูคุณมานานแล้ว เรย์” บั๊กมาสเตอร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเหมือนมาจากทุกทิศทาง “คุณมัวแต่เล่นสนุกกับสัตว์เลี้ยงพวกนี้ โดยไม่รู้เลยว่าพวกมัน... ก็เป็นแค่เศษขยะโค้ดที่ฉันทิ้งไว้ในถังขยะของเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น” ลูน่าคำรามขู่ เสียงของมันไม่เหมือนเสียงจิ้งจอกหิมะ แต่มันกังวานและทรงพลังจนผนังหินรอบข้างถึงกับแตกร้าว เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีทองสว่างวาบออกมาจากอกของลูน่า—แสงที่ไม่เคยปรากฏในหน้าต่างสถานะของเกมไหนๆ มาก่อน “ลูน่า... เธอ...” เรย์กระซิบด้วยความตกตะลึง ขณะที่บั๊กมาสเตอร์ยกมือขึ้นเพื่อดีดนิ้ว สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาไม่ได้อยู่ในแผนการของใครทั้งสิ้น พื้นดินใต้เท้าของเรย์และเซนพลันยุบตัวลง ทั้งสองตกลงไปในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้งท่ามกลางเสียงกรีดร้องของระบบที่ล้มเหลว ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป เรย์เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ตรงขอบเหวที่พวกเขากำลังร่วงหล่นลงไป... เงาที่สวมชุดฮู้ดสีขาวแบบเดียวกับที่เรย์ใส่เป๊ะ เพียงแต่บนอกเสื้อนั้นมีสัญลักษณ์ที่เขารู้จักดี... สัญลักษณ์กิลด์ที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน นั่นคือร่างของตัวเขาเอง... หรือใครบางคนที่กำลังสวมรอยเป็นเขาในโลกแห่งความจริงกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปเผชิญหน้ากับความลับอันน่าสะพรึงกลัวครั้งนี้กับเรย์และลูน่านะคะ!