ก้าวแรกของกิลด์มอนสเตอร์

"นี่เรา... ยังมีชีวิตอยู่จริงใช่ไหม?" เสียงพึมพำของเรย์สั่นพร่าขณะกวาดสายตามองไปรอบตัว พื้นที่รอบกายของเขาบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำราดจนละลาย รหัสตัวเลขสีเขียวจางๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นละอองในยามค่ำคืน มันคือ 'ช่องว่างรอยต่อของเซิร์ฟเวอร์' สถานที่ที่ผู้พัฒนาเกมต่างสาบานว่าไม่มีอยู่จริง "เรย์... ข้าหนาว" ลูน่าที่ขดตัวแน่นอยู่ในอ้อมแขนของเขาซุกใบหน้าเข้ากับอกเสื้อของชายหนุ่ม จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่เคยร่าเริง บัดนี้ขนสีขาวสะอาดกลับดูหม่นแสงลงราวกับพลังชีวิตกำลังถูกสูบออกไป "อดทนหน่อยนะลูน่า" เรย์กัดฟันกรอด พยายามตั้งสติ แม้ลึกๆ แล้วความกลัวจะเกาะกินหัวใจจนเย็นเฉียบ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ระบบแผนที่ในเกมหายไปสิ้นเชิง เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา *แกร๊ก...* เสียงสัญญาณรบกวนดังขึ้นก้องในมิติที่เงียบงัน ก่อนที่ร่างของเซนจะก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติด้วยสภาพทุลักทุเล ชุดเกราะระดับสูงของเขาแตกละเอียดเผยให้เห็นค่าพลังชีวิตที่เหลือเพียงขีดเดียว "เรย์! อย่าพยายามเชื่อมต่อระบบเด็ดขาด" เซนตะโกนเสียงหลงทันทีที่เห็นเรย์เตรียมเปิดหน้าต่างเมนู "ที่นี่ไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์หลัก มันคือถังขยะของพระเจ้า ถ้าแกกดเรียกใช้ทักษะ รหัสโปรแกรมของพวกเราจะแตกสลายทันที!" เรย์ชะงักมือทันที เขาหันไปมองคู่หูนักดาบที่ดูจะรู้ความลับอะไรบางอย่างมากกว่าที่เขาเคยคิดไว้ "นายรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่งั้นเหรอ เซน?" เซนปาดคราบเลือดบนมุมปากพลางแค่นยิ้ม "ฉันเป็นอดีตผู้ดูแลระบบทดสอบน่ะ... ที่นี่คือจุดที่ 'บั๊กมาสเตอร์' ใช้ทิ้งข้อมูลที่มันต้องการจะลบ เรย์ นายไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา นายคือความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดที่มันพยายามจะกำจัดทิ้งไงล่ะ" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อแรงสั่นสะเทือนมหาศาลปะทะเข้ามา ผนังมิติที่บิดเบี้ยวเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ และจากรอยร้าวนั้น... ฝูงมอนสเตอร์ในรูปแบบพิกเซลที่บิดเบี้ยวและไร้รูปร่างก็หลั่งไหลออกมา ราวกับกองทัพปีศาจที่เกิดจากความแค้นของข้อมูลที่ถูกลืม "พวกมันไม่ได้มาเพื่อสู้ แต่มาเพื่อกลืนกิน!" เซนชักดาบที่สั่นระริกออกมา "เรย์ นายต้องตัดสินใจแล้ว! จะปล่อยให้พวกเราสูญพันธุ์ไปพร้อมกับข้อมูลขยะพวกนี้ หรือจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ!" เรย์มองดูฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังโถมเข้ามา ความกลัวในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ เขาอ่านใจมอนสเตอร์ที่กำลังทรมานเหล่านั้นได้—พวกมันไม่ได้อยากทำลาย แต่มันเรียกร้องหาที่พึ่ง "ถ้าโลกนี้ไม่ยอมรับพวกมัน..." เรย์สูดหายใจลึก ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีคราม "ฉันนี่แหละจะเป็นคนสร้างบ้านหลังใหม่ให้พวกมันเอง!" เรย์คว้าผลึกอัญมณีสีดำที่เก็บได้จากการทำภารกิจลับในตอนก่อนหน้าขึ้นมา มันคือไอเทม 'กุญแจผู้สร้าง' ที่เขายังไม่เคยเปิดใช้งาน เขาถ่ายเทพลังจิตลงไปจนผลึกนั้นแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงที่ปกคลุมไปทั่วช่องว่างรอยต่อ *ประกาศจากระบบ: [คำเตือน: ผู้เล่นเรย์ กำลังทำการ 'สร้างกิลด์นอกอาณาเขตเซิร์ฟเวอร์' ระบบไม่สามารถควบคุมได้ ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?]* เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตอกย้ำคำสั่งลงไปในจิตสำนึก "ยืนยัน! ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ที่นี่คือ 'อาณาจักรแห่งมอนสเตอร์ที่ถูกลืม' กิลด์ของเราจะคุ้มครองทุกชีวิตที่ไม่มีใครต้องการ!" แสงสีทองระเบิดออกกวาดล้างรอยแยกมิติให้หายไปชั่วขณะ เปลี่ยนพื้นฐานของช่องว่างที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นพื้นที่สีเขียวขจีที่ดูแปลกตา ท่ามกลางเสียงคำรามของมอนสเตอร์ที่เปลี่ยนจากความบ้าคลั่งเป็นความจงรักภักดี แต่ในขณะที่เรย์กำลังก้าวเข้าสู่สถานะผู้นำกิลด์ใหม่ เสียงหนึ่งที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นก็ดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารที่ไม่มีใครควรเข้าถึงได้ "ช่างเป็นความพยายามที่น่าขัน... เรย์" เสียงนั้นไม่ใช่ของมอนสเตอร์ หรือเซน แต่มันคือเสียงของ 'บั๊กมาสเตอร์' ที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่ในความมืดมิดของโค้ดโปรแกรมเบื้องลึก เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานพุ่งขึ้นมาตรงหน้า มันคือคำสั่ง 'Format All' ที่กำลังเริ่มต้นนับถอยหลัง และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่านั้น... คือชื่อของบุคคลที่กำลังกดปุ่มยืนยันการทำลายล้างโลกใบนี้ในภาพโฮโลแกรม นั่นคือร่างจำลองของตัวเขาเอง... ที่มีดวงตาสีเลือดและแสยะยิ้มที่เรย์ไม่มีวันลืม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในบทนี้นะคะ!