มังกรจิ๋วที่ชื่อเฟลม

"ฆ่าผู้สร้างเกมงั้นหรือคะ? คนแบบนี้เนี่ยนะ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นแม้ปลายดาบสีดำสนิทจะเย็นเฉียบจนสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่บาดลึกลงไปบนผิวหนังบริเวณลำคอ เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอียงคอมองเงาดำเบื้องหน้าด้วยสายตาที่สงบอย่างเหลือเชื่อ ลูน่า จิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วบนไหล่ของเขาขนฟูชันขึ้นทันที ดวงตาสีฟ้าครามส่องประกายดุร้ายพร้อมจะพุ่งเข้ากัดกระชากศัตรูทุกเมื่อ "เธอคงไม่รู้จักความหมายของคำว่า 'มอนสเตอร์' ในโลกนี้ดีพอ" ชายปริศนาในชุดคลุมสีเข้มกระซิบเสียงต่ำ "สิ่งที่เธอเห็นว่าน่ารัก อ่อนแอ และน่าปกป้อง แท้จริงแล้วมันคือเศษเสี้ยวของบั๊กที่รอวันกลืนกินรหัสต้นฉบับ หากเธอยังดื้อดึงที่จะรักษาชีวิตเจ้าตัวจิ๋วที่กำลังติดกับดักนั่นไว้... ก็เตรียมตัวพบกับความฉิบหายที่แท้จริงได้เลย" แรงกดจากปลายดาบผ่อนลงชั่วขณะ ก่อนที่ชายคนนั้นจะหายวับไปกับสายลมราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันจางๆ และคำสาปแช่งที่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เรย์ไม่ได้สนใจคำขู่เหล่านั้น เขารีบก้าวเท้าไปยังพุ่มไม้หนาด้านหลังที่ส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด เมื่อแหวกกิ่งไม้เข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือมังกรจิ๋วตัวหนึ่งที่มีเกล็ดสีแดงเพลิงสมชื่อ 'เฟลม' ร่างเล็กๆ ของมันถูกโซ่ตรวนที่ทำจากรหัสแสงสีแดงฉานรัดแน่น ขาข้างหนึ่งติดอยู่กับกับดักล่ามอนสเตอร์ระดับสูงที่ทำจากเหล็กกล้าผสมมานา "ใจเย็นนะเฟลม... ฉันมาช่วยแล้ว" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด มือเรียวบรรจงสัมผัสลงบนเกล็ดที่ร้อนระอุของมัน มังกรจิ๋วหดตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตสีทองจ้องมองเรย์อย่างหวาดระแวง แต่ทันทีที่เรย์เริ่มใช้ทักษะ 'สื่อใจ' ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านออกไปแทนที่ความตื่นตระหนก เรย์ไม่พยายามฝืนถอดกับดักด้วยแรง แต่เขาเลือกที่จะใช้วิธี 'ปลอบประโลมรหัส' เขาค่อยๆ ถ่ายโอนพลังงานมานาของตัวเองเข้าไปในกลไกของกับดักเพื่อคลายล็อก *“ทำไมถึงช่วย... ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็นตัวอันตราย?”* เสียงกระแสจิตแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของเรย์ เรย์ยิ้มบางๆ ขณะที่โซ่เส้นสุดท้ายหลุดออก "เพราะฉันไม่เคยเชื่อว่าชีวิตไหนเกิดมาเพื่อเป็นตัวอันตรายหรอกค่ะ ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์หรือคน ถ้าเราเลือกที่จะหยิบยื่นไมตรีให้กัน... โลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ก็อาจจะน่าอยู่ขึ้นบ้างก็ได้" เฟลมที่เพิ่งเป็นอิสระแทนที่จะบินหนีไป แต่มันกลับซุกตัวเข้าหาอกเสื้อของเรย์ ความร้อนจากร่างของมันไม่ได้แผดเผา แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการได้รับความไว้วางใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ลูน่ากระโดดลงมาดมกลิ่นมังกรจิ๋วอย่างสนิทสนม ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ลูน่าจะพยักหน้าให้เรย์ เป็นการต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่แก๊งอย่างเป็นทางการ เซนที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีครุ่นคิด "เรย์ นายรู้ตัวไหมว่านายเพิ่งไปแตะต้อง 'อาวุธระดับหายนะ' เข้าให้แล้ว? ระบบแจ้งเตือนในกิลด์เด้งขึ้นมาตลอดว่ามีการปลดล็อกมอนสเตอร์ต้องห้าม... นายกำลังถูกหมายหัวนะ" "แล้วนายกลัวไหมล่ะคะ เซน?" เรย์ถามกลับโดยไม่หันไปมอง ยังคงลูบหัวมังกรจิ๋วที่เริ่มหลับใหลอย่างปลอดภัย เซนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชักดาบสีเงินออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อม "ถ้ากลัว ฉันคงไม่ทิ้งตำแหน่งกิลด์มาอยู่กับนายหรอก จริงไหม? แค่บอกมาว่าจะไปทางไหนต่อ" ความสงบสุขชั่วคราวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดิน ผืนดินที่พวกเขาเหยียบอยู่เริ่มแยกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงอมดำ ต้นไม้รอบข้างเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดกลืนชีวิต เฟลมที่หลับอยู่ลืมตาโพลงขึ้นทันที ดวงตาสีทองของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและคำรามด้วยเสียงที่กึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา ไม่ใช่เสียงคำรามธรรมดา แต่มันคือเสียง 'ประสานรหัส' ที่สะท้อนผ่านหน้าต่างระบบของทุกคนในบริเวณนั้น! ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็ถูกแทนที่ด้วยรอยแยกมิติขนาดใหญ่ บั๊กมาสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ผิวหนังของเขามีรหัสเลขฐานสองวิ่งผ่านไปมาดุจเส้นเลือด "เจ้าหนู... ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าใจดีให้มันถูกที่" เขาแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว "ตอนนี้มันไม่ใช่แค่กับดักแล้ว แต่มันคือ 'การตื่นขึ้น' ของตัวหายนะ... ดูสิว่ามอนสเตอร์ที่เธอช่วยไว้ จะทำลายเธอในวินาทีนี้อย่างไร!" เฟลมพุ่งตัวออกจากอ้อมกอดของเรย์ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นเปลวเพลิงสีน้ำเงิน แต่เป้าหมายของมันไม่ใช่ศัตรู... มันหันกลับมาทางเรย์ พร้อมกับกางปีกที่ปกคลุมด้วยรหัสสีดำสนิทที่กำลังกลืนกินร่างของมันไปทีละส่วน "เรย์! ถอยออกมา!" เซนตะโกนลั่น เฟลมพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่จะหลบพ้น ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์เห็นเพียงรอยยิ้มที่เจ็บปวดของมังกรจิ๋วผ่านกระแสจิตก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป... "ลาก่อน... นายผู้ใจดี" เสียงกระซิบสุดท้ายจบลงพร้อมกับแสงสว่างวาบที่กลืนกินทุกสิ่งในพื้นที่ และเมื่อแสงนั้นจางหายไป เรย์ก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนพื้นดินอีกต่อไป... แต่เขากำลังลอยเคว้งอยู่ใน 'ช่องว่างรอยต่อของเซิร์ฟเวอร์' ที่ซึ่งไม่มีใครในโลกเกมนี้เคยย่างกรายเข้าไปได้มาก่อน! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์แสนซนในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!