ป่าเขาวงกตที่หายสาบสูญ

“อย่าถอยแม้แต่ก้าวเดียว... ถ้าไม่อยากเห็นโลกทั้งใบกลายเป็นเถ้าถ่าน” เรย์กัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นพร่าขณะขยับตัวไปขวางหน้าเซนและลูน่าที่กำลังขู่ฟ่อ เปลวไฟสีดำเบื้องหน้าไม่ใช่เอฟเฟกต์สกิลปกติที่เขาเคยเห็นในเกม แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานที่กัดกินแม้กระทั่งพิกเซลของสภาพแวดล้อมรอบข้าง ชายสวมฮู้ดผู้นั้นไม่ได้เร่งรีบ เขาก้าวผ่านเปลวเพลิงที่มอดไหม้อย่างเชื่องช้า ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนี้โดยสมบูรณ์ “ช่างเป็นเด็กที่ใจดีจริงๆ นะ” เสียงของชายสวมฮู้ดแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกัน “แต่น่าเสียดาย... ความใจดีในสถานที่แบบนี้ มันก็แค่กับดักที่ฆ่าตัวตายเท่านั้นแหละ” “แกเป็นใครกันแน่?” เรย์เค้นถาม พร้อมกับเรียก ‘ลูน่า’ กลับมาแนบกาย จิ้งจอกหิมะตัวจิ๋วขนพองชัน ดวงตาสีฟ้าใสวาวโรจน์ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงภัยพิบัติ ชายปริศนาไม่ตอบ แต่เขาผายมือไปทาง ‘สิ่งนั้น’ ที่เดินตามหลังมา มันคือร่างสูงโย่งที่มีรูปทรงบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์อสูร ผิวหนังเป็นแผ่นเหล็กสนิมเขรอะ ผสมกับเนื้อเยื่อสีม่วงคล้ำที่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจที่กำลังจะระเบิด กลิ่นอายของ ‘บั๊ก’ หรือความผิดพลาดของระบบที่ไม่ได้ถูกลบออกไปฟุ้งกระจายออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เซนชักดาบเลเซอร์ออกมา มือของเขาที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นเล็กน้อย “เรย์... นั่นมันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่เซิร์ฟเวอร์สร้างขึ้น มันคือโค้ดขยะที่ถูกฉีดสารกระตุ้นเข้าไป ถ้าโดนมันโจมตี... ระบบลบข้อมูลของนายจะทำงานทันทีนะ” “หนีไปเรย์!” ลูน่าแผดเสียงในหัวของเรย์ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปขวางหน้าชายฮู้ดอย่างไม่เกรงกลัว การต่อสู้เริ่มขึ้นโดยไม่มีคำประกาศเตือน ร่างเหล็กสนิมพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือระดับที่ระบบควรจะรองรับได้ เรย์คว้าข้อมือเซนแล้วเหวี่ยงตัวหลบเข้าสู่ความมืดมิดของพงไพรเบื้องหลัง พื้นที่ตรงนั้นไม่ใช่ป่าธรรมดา แต่มันคือ ‘ป่าเขาวงกตที่หายสาบสูญ’ พื้นที่ลับที่ผู้เล่นคนไหนก็ตามที่หลงเข้ามา จะสูญเสียทิศทางไปตลอดกาล ต้นไม้ในนี้ไม่ได้หยั่งรากลงดิน แต่พวกมันขยับเขยื้อนตามจังหวะชีพจรของใครบางคน “ลูน่า!” เรย์ตะโกนเรียก แต่เสียงของเขากลับสะท้อนกลับมาเป็นเสียงฝีเท้าของสัตว์ร้าย “เงียบไว้...” เซนกระซิบข้างหู ดึงตัวเรย์ให้หมอบลงใต้พุ่มไม้ที่มีลักษณะคล้ายเส้นใยแก้วนำแสง “อย่าใช้ระบบนำทาง ไม่งั้นมันจะจับสัญญาณเราได้... นายสัมผัสได้ไหม? ต้นไม้นี่... มันไม่ได้มีชีวิต แต่มันกำลัง ‘ประมวลผล’ เราอยู่” เรย์เงี่ยหูฟัง ความเงียบในป่าเขาวงกตนี้ไม่เหมือนที่อื่น มันมีความถี่ต่ำๆ ที่ทำให้ปวดหัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความสามารถ ‘อ่านใจมอนสเตอร์’ ของเขากำลังทำงานหนักเกินไป เขากำลังได้ยิน ‘เสียง’ ของป่า *“...หิว... ลบ... ทิ้ง...”* เสียงนั้นกระซิบอยู่ในหัวของเรย์ เรย์ค่อยๆ หันไปมองที่ต้นไม้ใกล้ตัว เปลือกของมันเปิดออกเผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ นี่ไม่ใช่ป่า แต่มันคือคลังเก็บขยะของบั๊กมาสเตอร์! เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ทำไมพื้นที่นี้ถึงถูกลบออกจากแผนที่ “เซน... เราไม่ได้กำลังถูกไล่ล่า” เรย์พูดเสียงแผ่ว พลางลูบหน้าจอโฮโลแกรมที่รวนไม่หยุด “เรากำลังหลงเข้าไปใน ‘สมอง’ ของมัน” ทันใดนั้นเอง ลูน่าก็พุ่งเข้ามาหาเรย์ด้วยสภาพสะบักสะบอม ขนสีขาวสะอาดของมันเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันสีดำมืด มันไม่ได้มาคนเดียว แต่ในปากของมันคาบไข่ปริศนาใบหนึ่งที่แผ่รังสีสีทองจางๆ ออกมา สิ่งนี้คือสิ่งเดียวที่ชายสวมฮู้ดพยายามจะแย่งชิงจากพวกเขา “หนี...” ลูน่าส่งกระแสจิตผ่านร่างที่สั่นระริก “มันมาแล้ว... ตัวที่แท้จริงของเขตนี้” พื้นดินใต้เท้าเริ่มแยกออก กรงเล็บขนาดมหึมาที่ทำจากข้อมูลบิดเบี้ยวแทรกตัวขึ้นมา มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่พวกเขารู้จัก แต่เป็น ‘มอนสเตอร์ต้นแบบ’ ที่ถูกลบไปแล้วตั้งแต่ช่วงเบต้าเทส ดวงตาของมันเป็นช่องโหว่ว่างเปล่าที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า เรย์มองไปยังไข่ในปากลูน่า แล้วมองไปยังร่างยักษ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาตัดสินใจได้ในเสี้ยววินาทีเดียวว่า ต่อให้ต้องเสี่ยงกับการถูกลบไอดี เขาก็จะปกป้องชีวิตที่กำลังจะเกิดมานี้ไว้ให้ได้ “เซน... เตรียมสกิลประสานที่แรงที่สุดของเรา” เรย์กล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสีเข้มฉายแววมุ่งมั่น “วันนี้เราจะไม่ได้แค่รอดไป... แต่เราจะลอง ‘ดีบั๊ก’ เจ้าป่าบ้าๆ นี่ดูสักตั้ง” ทว่า ในวินาทีที่เรย์จะเริ่มร่ายเวทมนตร์ มือหนาที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก็โผล่มาจากเงามืดด้านหลัง จับไหล่ของเขาไว้อย่างแน่นหนาจนเรย์ขยับไม่ได้... “เจ้าหนู... ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าใจดีให้มันถูกที่” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูของเรย์ พร้อมกับปลายดาบสีดำที่จ่อเข้าที่ลำคอของเขา “เพราะมอนสเตอร์ตัวที่นายเพิ่งช่วยไว้นั่นแหละ... คือตัวเดียวกับที่เคยฆ่าผู้สร้างเกมนี้ตายมาแล้ว” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!