ทักษะลับ สื่อสารมอนสเตอร์

"ถ้าแกยังกล้าขโมยฮันนี่เบอร์รี่ในกระเป๋าฉฉันอีกคำเดียว ฉันจะเอาแครอทวิเศษไปแลกกับยายแม่มดฮุก มาทำเป็นน้ำปั่นหูฟังดับเบิ้ลเบสใส่หูเธอให้หูดับไปเลยนะ เจ้ากระต่ายหน้าโง่!" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศชื้นแฉะของป่าหมอกคราม เรย์กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนโขดหินมอสเขียวขจี เบื้องหน้าของเขาคือเจ้ากระต่ายหูยาวขนฟูสีพาสเทลตัวอ้วนกลม ที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เคี้ยวผลไม้สีทองตุ้ยๆ ทั้งที่หลักฐานยังคาบอยู่เต็มปาก แต่สิ่งที่น่าตกใจ—ไม่ใช่ความกวนประสาทของเจ้ามอนสเตอร์ระดับต่ำตัวนี้ หากแต่เป็นสิ่งที่เรย์เพิ่ง "พูด" ออกไปเมื่อครู่ เขานิ่งค้างไป มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบขวดน้ำยาฟื้นพลังชะงักกึก เรย์กะพริบตาปริบๆ สมองส่วนเหตุผลกำลังประมวลผลคำพูดเมื่อครู่อย่างบ้าคลั่ง *เมื่อกี้... ฉันพูดอะไรออกไปนะ? ฉันไม่ได้ออกเสียงพยัญชนะตัวไหนที่แปลว่า 'แครอทวิเศษ' ออกมาสักนิด... แต่ทำไม... ทำไมเจ้ากระต่ายบ้านี่ถึงทำหน้าตื่นตระหนกแบบนั้นล่ะ?* เจ้ากระต่ายหูยาวปล่อยฮันนี่เบอร์รี่ร่วงลงพื้น หูลู่ลู่ลงทันที มันส่งเสียงร้อง "ฟี้ดๆ" เบาๆ เชิงอ้อนวอน พร้อมกับใช้เท้าหน้าสะกิดรองเท้าบูทของเรย์เบาๆ คล้ายจะบอกว่า *'อย่าทำแบบนั้นเลยนะนายท่าน ข้ากลัวเสียงเบสจะตายอยู่แล้ว!'* "นาย... เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "ก็แหงล่ะสิฟะ! มนุษย์โง่เง่า ถ้าเจ้ายังส่งเสียงน่ารำคาญแบบเมื่อกี้มาอีก ข้าจะเรียกพรรคพวกมารุมทึ้งเจ้าซะนี่!" เจ้ากระต่ายส่งเสียงคำรามเล็กแหลมในหัวของเรย์—ไม่ใช่เสียงที่ออกจากปาก แต่มันดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเขาโดยตรง ชัดถ้อยชัดคำ ราวกับมีคนเอาไมโครโฟนมาจ่อกระซิบข้างหู เรย์ผงถอยหลังโดยไม่รู้ตัวจนเกือบตกโขดหิน ลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่นอนขดตัวหลับสบายอยู่บนไหล่ของเขา สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที มันหาวหวอดใหญ่ ดวงตาสองสี (ฟ้าใสและอำพัน) กวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเอียงคอสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของชายหนุ่ม *(มีอะไรหรือคะเรย์? หน้าท่านซีดเป็นไก่ต้มเชียว หรือว่าเจ้าพวกสมาคมบั๊กมาสเตอร์ตามกลิ่นเราเจอแล้ว?)* เสียงใสแจ๋วของลูน่าดังขึ้นในหัวของเรย์เช่นกัน แต่นั่นเป็นสิ่งคุ้นเคยที่เขารับรู้มาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เล่นเกม... ทว่าเสียงของเจ้ากระต่ายตรงหน้าเมื่อครู่นี้ มันไม่ใช่ระบบเชื่อมจิตของคู่หู! มันคือภาษาความคิดดิบๆ ของมอนสเตอร์ป่าแท้ๆ! "นี่มัน... เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย..." เรย์พึมพำกับตัวเอง มือบางยกขึ้นกุมขมับแน่น ภาพเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว เหตุการณ์ปะทะกันอย่างดุเดือดกับพวก "บั๊กมาสเตอร์" กลุ่มโปรแกรมเมอร์นอกรีตที่พยายามเจาะระบบเพื่อลบข้อมูลมอนสเตอร์ทั้งหมดในเขตแดนนี้ทิ้ง แรงระเบิดจากโค้ดพรีคอมไพล์ที่ผิดพลาดในตอนนั้น ทำให้เรย์ได้รับไอเทมปริศนาที่ชื่อว่า [เศษเสี้ยวจิตวิญญาณแห่งปฐพี] เข้าสู่ร่างกายโดยไม่รู้ตัว ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นแค่บั๊กภาพกราฟิกธรรมดาที่แสดงผลผิดพลาด แต่ตอนนี้... เขากำลังตระหนักได้ว่า มันคือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการรับรู้ของตัวละครเขาไปตลอดกาล "เรย์! ทางนี้เรียบร้อยแล้ว!" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังแว่วมาแต่ไกล พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเซน ผู้เล่นระดับท็อปที่ยอมสละตำแหน่งกิลด์ใหญ่มาเดินตามตูดเรย์ต้อยๆ เซนก้าวเท้าแหวกพงหญ้าหนาทึบออกมา พร้อมกับถือผลึกมานาสีฟ้าส่องประกายเรืองรองในมือ ใบหน้าคมคายระบายรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นเรย์ แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องสะดุดลงเมื่อสังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัวที่แปลกไป เซนกวาดสายตามองเรย์ที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่อ มองหน้ากระต่ายป่าตัวจ้อยสลับกับมองมือตัวเอง และมองไปรอบๆ ป่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? หน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย... หรือว่าบาดเจ็บตรงไหนตอนที่พวกบั๊กมาสเตอร์ส่งรหัสกวนระบบมาเมื่อกี้?" เซนรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ เรย์ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิความผิดปกติของตัวละครตามระบบเกม "เซน... หยุดก่อน" เรย์ยกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีเขียวเข้มมองตรงไปยังชายหนุ่มร่างสูง "คุณ... ได้ยินเสียงอะไรไหม?" เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย เงี่ยห ฟังเสียงรอบตัว "เสียงอะไรล่ะครับ? นอกจากเสียงลมพัดยอดไม้ กับเสียงน้ำไหลจากลำธารโน้น ก็ไม่มีเสียงอะไรนี่นา... หรือว่ามีมอนสเตอร์ระดับสูงกำลังซุ่มโจมตี?" "ไม่ใช่เสียงแบบนั้น..." เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เขาลอบมองไปรอบๆ ตัว ป่าแห่งนี้ที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงคำรามดุร้ายของมอนสเตอร์ที่เขาฟังไม่ออก ตอนนี้มันกลับกลายเป็น "ตลาดสด" ขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยเสียงบ่น เสียงนินทา เสียงทะเลาะกันของเหล่าสัตว์ป่าเต็มไปหมด *(มนุษย์ผู้ชายผมขาวตาสองสีคนนั้นหน้าตาหล่อเหลาเอาการนะ ข้าอยากไปคลอเคลียจัง...)* เสียงแหลมเล็กของนกฮูกหิมะตัวหนึ่งที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้สูงดังแทรกเข้ามาในหัวของเรย์ ตามมาด้วยเสียงฮึดฮัดขัดใจของหมาป่าเขี้ยวเงินที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ไม่ไกลนัก *(เจ้าโง่เอ๊ย นั่นมันนักล่าระดับท็อปเซนเชียวนะ เวทมนตร์ของมันน่ะแผ่รังสีอำมหิตจะตายไป แกเข้าไปใกล้มีหวังโดนมันหั่นเป็นชิ้นๆ เอาหรอก!)* เรย์เผลอหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด ทำให้เซนยิ่งงงงวยหนักขึ้นไปอีก "เรย์... คุณหัวเราะอะไรครับ? หรือว่า... คุณโดนคำสาปจิตหลอนจากพวกบั๊กมาสเตอร์เล่นงานเข้าแล้ว?" เซนเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบป่าอย่างระแวดระวัง มือซ้ายกระชับดาบยาวข้างเอวแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งผิดปกติที่มองไม่เห็น "เปล่าหรอกเซน... ฉันไม่ได้โดนคำสาป" เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ดวงตาคู่สวยมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเซน "แต่ฉันคิดว่า... ฉันเพิ่งได้ 'ทักษะ' ใหม่มาโดยไม่ได้ตั้งใจ" "ทักษะใหม่?" เซนทวนคำ สีหน้าฉายแววฉงน "ระบบเกมไม่ได้แจ้งเตือนอะไรเลยนี่ครับ... ทักษะอะไรที่คุณพูดถึง?" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้ากระต่ายหูยาวตัวเดิมที่ตอนนี้กำลังนั่งแทะกิ่งไม้อย่างสบายใจ เรย์ขยับปากพูดออกไปเบื้องหน้า โดยไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาจากลำคอ แต่ส่งกระแสความคิดออกไปตรงๆ *(ถ้าแกยังไม่ยอมคายฮันนี่เบอร์รี่ที่เหลือออกมา เดี๋ยวฉันจะให้ลูน่าใช้เวทแช่แข็งหางแกจนแข็งเปรี๊ยะเลยนะ)* ทันทีที่ความคิดนั้นส่งออกไป เจ้ากระต่ายตัวอ้วนสะดุ้งโหยงสุดตัว มันรีบอ้าปากคายผลไม้สีทองลูกสุดท้ายออกมากลิ้งกับพื้นทันที พร้อมกับส่งเสียงร้อง "จี๊ดๆๆ!" ในหัวเรย์อย่างลนลาน ทำนองว่า *'ยอมแล้วๆ อย่าแช่แข็งข้าเลย นายท่านผู้ยิ่งใหญ่!'* เซนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นปฏิกิริยาของมอนสเตอร์ป่าที่ไม่เคยเชื่องกับใคร กลับแสดงท่าทีหวาดกลัวและเชื่อฟังเรย์อย่างกับสุนัขฝึกมา แถมเรย์ยังไม่ได้ใช้ไอเทมควบคุมหรือทักษะผู้ฝึกสัตว์ทั่วไปเลยแม้แต่น้อย! "นี่มัน..." เซนสูดหายใจเข้าลึก ทอดมองเรย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คุณ... กำลังคุยกับมันอยู่เหรอครับ? ด้วยวิธีไหนกัน?" เรย์หันกลับมาสบตาเซน รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้น ความกังวล และความท้าทายใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ "ใช่ค่ะเซน..." เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มผู้ติดตามเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ฉันกำลังคุยกับพวกมัน... และดูเหมือนว่าความสามารถนี้ มันไม่ได้มีไว้แค่ใช้คุยเล่นธรรมดาซะด้วยสิคะ" ยังไม่ทันที่เซนจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือป่าหมอกครามที่เคยสว่างไสวด้วยแสงยามบ่าย ก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆสีดำทะมัดทะเมန်းصفยตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วราวกับมีใครไปดึงปลั๊กไฟของโลกใบนี้ ปรากฏการณ์ความผิดปกติของระบบ (System Glitch) แผ่ขยายวงกว้างจนเกิดเป็นเส้นแสงสีแดงฉานพาดผ่านท้องฟ้า เป็นรูปสัญลักษณ์สามเหลี่ยมกลับหัว—สัญลักษณ์ประจำตัวของกลุ่มบั๊กมาสเตอร์! และสิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับหน้าถอดสี ไม่ใช่ความน่ากลัวของระบบที่กำลังจะล่มสลาย แต่เป็นเสียงกระซิบอันนับร้อยนับพันที่ดังทะลักเข้ามาในสมองของเขาพร้อมๆ กันในเสี้ยววินาทีนั้น เป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของมอนสเตอร์ทั่วทั้งแผนที่ ที่กำลังตะโกนก้องเป็นเสียงเดียวกันว่า— *(มันมาแล้ว! ผู้ทำลายล้าง... คนที่อยู่เบื้องหลังรหัสลับสีดำกำลังเดินมาทางนี้!)a* เรย์หันขวับไปมองยังทิศทางที่ป่ารกทึบเบื้องหน้ากำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟสีดำ และที่ตรงนั้นเอง ร่างเงาปริศนาของชายสวมฮู้ดสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังก้าวเท้าออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขา โดยมีบางสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้... เดินตามหลังมันมาด้วย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับแก๊งมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ!