พันธมิตรชั่วคราว

“ถ้าจะให้ยอมร่วมมือกับพวกกิลด์เลือดเย็นอย่างพวกคุณ ฉันขอไปนอนให้มอนสเตอร์เลเวลหนึ่งรุมกระทืบยังจะดีเสียกว่าค่ะ” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเย็นชาของหัวหน้ากิลด์ ‘ปีกพิสุทธิ์’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมลับใจกลางเมืองหลวงของเกม เรย์นั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า โดยมีลูน่า จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่กำลังทำหน้ามุ่ยพองขนฟูฟ่องเกาะอยู่บนไหล่ข้างซ้าย ดวงตาสีฟ้าใสของมันจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ “สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาเล่นตัวนะคะคุณมินตรา” เซนแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาผู้เล่นรอบโต๊ะถึงกับต้องขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง “บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้แค่จะลบไอเทมระดับตำนาน แต่มันกำลังเริ่มเจาะระบบแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าโลกนี้หายไป... ต่อให้คุณจะเกลียดพวกเราแค่ไหน ทุกคนก็ไม่มีที่ไปเหมือนกัน” เสียงคัดค้านดังขึ้นประปรายรอบโต๊ะประชุมที่ทำจากไม้โอ๊คขนาดใหญ่ บรรดาหัวหน้ากิลด์ชั้นนำที่เคยเขม่นกันมานับปีต่างนั่งคละกันอยู่ แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่จ้องมองมายังเรย์ไม่ได้เต็มไปด้วยความชื่นชมเหมือนปกติ แต่กลับมีความระแวงผสมกับความสิ้นหวัง เรย์ถอนหายใจยาวพลางลูบหัวลูน่าเบาๆ เพื่อปลอบประโลมมอนสเตอร์ที่กำลังขู่ฟ่อ “ทุกคนคะ... ฉันเข้าใจว่าการวางดาบที่เคยหันเข้าหากันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในฐานะที่ฉันเป็นคนเห็นกับตาว่ามอนสเตอร์พยายามปกป้องพื้นที่ของตัวเองมากแค่ไหน ฉันไม่อยากให้ใครต้องสูญเสียสิ่งที่รักไปเพราะความทิฐิของเราเอง” เรย์เว้นวรรค สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความจริงจังที่หาได้ยาก “บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้สู้ด้วยพลัง แต่มันสู้ด้วย ‘ช่องโหว่’ ที่เราเปิดไว้ ความแตกแยกของเรานี่แหละคือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุด” “แล้วเราจะไว้ใจกันได้ยังไง?” ชายหนุ่มร่างยักษ์จากกิลด์ ‘โล่เหล็กกล้า’ ถามขึ้น มือหนาบีบแก้วน้ำจนสั่น “เมื่อกี้กิลด์ฉันยังโดนพวกนายดักตีชิงบอสอยู่เลยนะเรย์” เรย์มองตรงไปยังดวงตาของอีกฝ่าย “งั้นเรามาทำสัญญาเลือดกันค่ะ ถ้าใครทรยศต่อพันธมิตรครั้งนี้ ระบบจะทำการแบนไอดีถาวรโดยไม่มีข้อยกเว้น... นี่คือข้อเสนอของฉัน เพื่อพิสูจน์ว่าเราจริงใจมากพอที่จะกู้โลกนี้คืนมา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะในจินตนาการของเรย์ดูเหมือนจะดังแข่งกับเสียงลมหายใจของคนรอบข้าง เซนขยับเข้าไปใกล้เรย์เล็กน้อย กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู “นายใจกล้าเกินไปแล้วนะ... ถ้าคนพวกนี้หักหลัง เราคือเป้าหมายแรกนะ” “ถ้าไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีทางชนะหรอกค่ะเซน” เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ขณะที่มือของเขากำลังส่งกระแสจิตสื่อสารกับมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่รอบห้องประชุม ทันใดนั้น บานประตูห้องประชุมที่ควรจะปิดตายกลับถูกกระแทกจนพังพินาศ เศษไม้กระจายว่อนไปทั่วอากาศ ร่างเงาปริมาณมหาศาลปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู พวกมันไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็นฝูงมอนสเตอร์ที่ถูก ‘ดัดแปลง’ ให้มีดวงตาสีแดงฉาน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแตกเหมือนแก้วที่กำลังร้าว “พวกมันตามมาที่นี่ได้ยังไง!” หนึ่งในหัวหน้ากิลด์ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก ลูน่ากระโดดลงจากไหล่ของเรย์ ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นในพริบตาพร้อมกับปล่อยไอเย็นจัดจนพื้นห้องกลายเป็นน้ำแข็ง เรย์ลุกขึ้นยืน มือขวาสัมผัสที่ผนังห้องเตรียมเรียกทักษะสายซัพพอร์ต แต่ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังจะปะทุขึ้น สายตาของเรย์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้องมืดๆ ที่นั่น... ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่เรย์จำได้ดีว่าคือ ‘บั๊กมาสเตอร์’ กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน ราวกับว่าห้องประชุมที่แน่นหนานี้เป็นเพียงกรงขังที่เขาสร้างไว้เล่นสนุก “ขอบคุณนะเรย์ ที่รวบรวมตัวปัญหาทั้งหมดมาไว้ในที่เดียว” เสียงแหบพร่าของมันดังสะท้อนผ่านระบบแชทของทุกคนในห้อง “เพราะหลังจากนี้... จะไม่มีใครได้ออกจากที่นี่อีกตลอดกาล” ทันทีที่พูดจบ พื้นที่ใต้เท้าของทุกคนก็เรืองแสงสีม่วงดำแปลกประหลาดออกมา มันไม่ใช่เวทมนตร์ของเกม แต่เป็นรหัสคำสั่งที่กำลังฉีกกระชากมิติตรงหน้าให้บิดเบี้ยว เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเซนที่ยืนอยู่ข้างกายเริ่มกลายเป็นเศษพิกเซลโปร่งแสงทีละน้อย! "เซน! ห้ามขยับตัวนะคะ!" เรย์ร้องเตือน แต่แล้วเขาก็พบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... เขาไม่ได้ถูกโจมตี แต่เขากำลังถูก 'ลบ' ออกจากฐานข้อมูลของเกมไปพร้อมๆ กับสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ท่ามกลางความสับสนและเสียงกรีดร้อง ลูน่าพุ่งเข้ามากัดที่แขนของเรย์ด้วยแรงมหาศาลจนเลือดทิพย์ไหลซึมออกมา แต่มันไม่ใช่การทำร้าย... มันคือการถ่ายโอน 'รหัสลับ' บางอย่างที่เรย์ไม่เคยรู้จักมาก่อนเข้าสู่ร่างกายของเขา! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยเหล่ามอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในวิกฤตครั้งใหญ่นี้นะคะ!