มังกรแห่งความทรงจำ

“อย่าเพิ่งขยับตัว! ถ้าไม่อยากให้รหัสที่เพิ่งถ่ายโอนไปแตกสลายจนระบบในตัวคุณพังยับเยิน!” เสียงของเซนตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหญ้าเรืองแสงของหุบเขาแห่งลืมเลือน ความเจ็บปวดที่แขนไม่ได้รุนแรงเหมือนบาดแผลทั่วไป แต่มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด ลูน่า—จิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่ปกติมักจะร่าเริง—บัดนี้กลับทำหูตกลู่ ดวงตาสีไพลินของมันสั่นระริกและจ้องมองไปที่จุดที่มันเพิ่งฝากรอยเขี้ยวไว้ไม่ห่าง เรย์พยายามหอบหายใจ เขาไม่เข้าใจว่าเลือดที่ไหลออกมาทำไมถึงมีประกายแสงสีทองจางๆ ราวกับเศษเสี้ยวของดวงดาว “เซน... ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลัง... กำลังเขียนทับความทรงจำของฉัน” “นั่นไม่ใช่ความทรงจำของคุณ เรย์ แต่มันคือ ‘ประวัติศาสตร์’ ของโลกใบนี้” เซนเดินเข้ามาใกล้ เขาทรุดตัวลงข้างๆ กางมือออกเพื่อร่ายเวทป้องกันตรวจสอบสัญญาณชีพของผู้เล่นรอบตัว สายตาคมกริบของเขามองไปที่หน้าต่างสถานะที่เด้งขึ้นมาแบบรัวๆ จนแทบอ่านไม่ทัน “บั๊กมาสเตอร์พยายามลบไฟล์ต้นฉบับทิ้ง แต่ลูน่า... ดูเหมือนเธอจะกลายเป็น 'แคชไฟล์' ตัวสุดท้ายที่เก็บข้อมูลที่สำคัญที่สุดไว้” ลูน่าส่งเสียงครางแผ่วเบา มันขยับเข้ามาซุกในอ้อมอกของเรย์ ร่างกายของจิ้งจอกหิมะเริ่มแผ่ไอเย็นเยียบจนหญ้าบริเวณรอบๆ กลายเป็นน้ำแข็ง เรย์พยายามใช้มืออีกข้างลูบหัวมันเพื่อปลอบประโลม แต่ทันทีที่สัมผัส ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่สมองของเขาอย่างรุนแรง ภาพของป้อมปราการลอยฟ้าที่พังทลายลงสู่มหาสมุทรแห่งข้อมูล เสียงกรีดร้องของเหล่ามอนสเตอร์ที่กลายเป็นรหัสโค้ดแตกกระจาย และที่ใจกลางความโกลาหลนั้น—เขามองเห็นร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก เขากำลังร้องไห้ขณะที่มือสั่นเทาขณะกดคำสั่ง 'Delete' ทั่วทั้งโลก “นั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ” เรย์พึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ “เซน... บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้เกลียดเกมนี้ แต่เขากำลังพยายาม 'ช่วย' ใครบางคนออกจากที่นี่” เซนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตาเรย์ด้วยความตกใจ “คุณเห็นอะไร? ข้อมูลที่อยู่ในตัวคุณมันบอกอะไร?” “มันบอกว่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่นี่... ไม่ใช่โปรแกรมสุ่ม” เรย์กุมขมับแน่น “พวกมันคือจิตวิญญาณที่ถูกอัปโหลดเข้ามาตอนที่โลกจริงกำลังจะดับสูญ การลบเกมทิ้งของเขา ไม่ใช่การลบทรัพยากร แต่มันคือการ 'ฆาตกรรม' ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์” บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ลมพายุข้อมูลเริ่มก่อตัวขึ้น พัดพาเอาใบไม้ที่เป็นพิกเซลปลิวว่อนไปทั่วอากาศ มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ในปาร์ตี้เริ่มตื่นตระหนก พวกมันสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของธรรมชาติที่กำลังบิดเบี้ยว เซนยืนขึ้น เตรียมอาวุธคู่กายในมือ “ถ้าสิ่งที่พูดเป็นความจริง การที่เรายืนอยู่เฉยๆ แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้ใครตายต่อหน้าต่อตา เรย์... เควสต์ที่คุณได้รับอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่เควสต์กู้โลกแบบที่เกมให้มา แต่มันคือเควสต์ 'กู้คืนความจริง' แล้วล่ะ” เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แขนที่ถูกกัดยังมีรอยเลือดสีทองจางๆ แต่ความเจ็บปวดหายไปแล้ว แทนที่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งของหน้าที่บางอย่างที่เขาไม่เคยต้องการ แต่กลับปฏิเสธไม่ได้ “ลูน่า... พาเราไปที่แกนกลางสิ เราต้องหยุดเขาก่อนที่ไฟล์สุดท้ายจะถูกลบ” ลูน่าพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเรย์ มันเห่าหนึ่งครั้งสั้นๆ ทำให้ช่องว่างมิติข้างหน้าฉีกขาดออก เผยให้เห็นเส้นทางลับที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบั๊กที่น่าสะพรึงกลัว แต่ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไป เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังสะท้อนออกมาจากความมืดนั้น “ช่างน่าประทับใจจริงๆ ที่ 'สัตว์เลี้ยง' ตัวน้อยสามารถส่งต่อภาระอันหนักอึ้งให้แก่มนุษย์ผู้โง่เขลาได้” ชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยแตกของกราฟิกราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ในมือถือมีดสั้นที่เรืองแสงสีแดงฉาน บั๊กมาสเตอร์ไม่ได้มองเรย์ แต่เขามองไปที่ลูน่าด้วยสายตาที่เจือปนไปด้วยความรักและความแค้นที่ยากจะแยกแยะ “ส่ง 'รหัสลับ' นั้นมาให้ฉันซะเรย์... อย่าให้ฉันต้องทำลายตัวเลือกสุดท้ายของโลกใบนี้ไปพร้อมกับนายเลยนะ” เรย์ยืนนิ่งเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน ไม่ใช่แค่จากบั๊กมาสเตอร์ แต่มาจากเบื้องล่างของโลกใบนี้... ราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังจะแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ ในวินาทีถัดไป! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเหล่าน้องมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!