ค่ำคืนใต้แสงดาว

"อย่าเพิ่งขยับ!" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่กำลังกัดกินจิตใจเมื่อพื้นดินใต้ฝ่าเท้าไม่ได้เป็นเพียงผืนดิน แต่มันกำลัง 'หายใจ' จังหวะการสั่นสะเทือนที่เต้นตุบๆ เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่กำลังบีบคั้นของเขา "เรย์... นี่มันอะไรกัน? ข้อมูลรอบตัวเรากำลัง... บิดเบี้ยว" เซนทรุดตัวลงคุกเข่า มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อทรงตัว ดวงตาของชายหนุ่มผู้เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาชี้ไปยังอากาศธาตุที่บัดนี้ปรากฏรอยร้าวสีม่วงคล้ำราวกับกระจกที่กำลังแตกละเอียด บั๊กมาสเตอร์หายไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ก้องสะท้อนอยู่ในมิติคู่ขนาน และหายนะที่กำลังคลืบคลานเข้ามา ลูน่ากระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของเรย์ ตัวของจิ้งจอกหิมะสั่นเทา ขนสีขาวบริสุทธิ์ของมันตั้งชัน ดวงตาสีฟ้าครามที่เคยฉลาดเฉลียวบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว มันซุกหน้าลงกับอกของเรย์ ส่งกระแสจิตที่สั่นไหวเข้ามาในหัวของเขา *'นายท่าน... มันไม่ใช่แค่เกมแล้ว นี่คือการลบล้างตัวตน ทุกอย่างที่เรารัก กำลังจะหายไปจริงๆ'* "เราจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น" เรย์กระซิบ เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึง 'หัวใจ' ของโลกใบนี้ ไม่ใช่ผ่านโค้ดโปรแกรม แต่ผ่านความผูกพันที่เขามีต่อพวกพ้องมอนสเตอร์ของเขา "ทุกคน... มารวมกันตรงนี้!" ท่ามกลางวิกฤตที่โลกเสมือนกำลังสั่นคลอน มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ในสังกัดของเรย์พุ่งตัวออกมาจากลูกแก้วผนึกราวกับสัมผัสได้ถึงคำเรียกหา กริฟฟอนตัวน้อยบินวนรอบๆ พ่นละอองแสงสีทองเพื่อพยุงชั้นบรรยากาศที่กำลังแตกร้าว เจ้าเต่าดินรีบขยายร่างสร้างเกราะหินขึ้นปกป้องพวกเขาทั้งหมด ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น เรย์กลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด "เราจะพัก" เรย์พูดขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดของรอยแยกมิติ เซนเงยหน้ามองด้วยความงุนงง "พัก? ในเวลาแบบนี้น่ะหรือเรย์? โลกกำลังจะแตกนะ!" "ถ้าเราตื่นตระหนก ความกลัวก็จะกลายเป็นเชื้อเพลิงให้บั๊กมาสเตอร์" เรย์หันมาสบตาเซน แววตาของเขาอ่อนโยนแต่หนักแน่น "ถ้านี่จะเป็นค่ำคืนสุดท้ายของเราในโลกนี้... เราก็ควรจะใช้เวลามันกับสิ่งที่เรารักที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?" เรย์หยิบเอาอุปกรณ์ทำอาหารและกองไฟสำรองออกมาจากกระเป๋า เขาเริ่มก่อกองไฟกลางป่าที่พื้นดินยังคงสั่นสะเทือน ลูน่ามองการกระทำนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนที่มันจะเริ่มเข้าใจและใช้พลังหิมะสร้างม่านพลังนุ่มๆ ล้อมรอบพื้นที่แห่งนี้ไว้ ราวกับจะแยกโลกภายนอกที่กำลังพินาศออกจากพื้นที่แห่งความสุขเพียงหนึ่งเดียว กลิ่นหอมของเนื้อย่างมอนสเตอร์สูตรพิเศษฟุ้งกระจายไปทั่ว ลูน่าเริ่มหยอกล้อกับมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ อย่างที่เคยทำ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เซนนั่งลงข้างเรย์ เขาถอนหายใจยาว ความโกรธแค้นในใจเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นจากแสงกองไฟที่สะท้อนในแววตาของมอนสเตอร์ที่พวกเขารัก "ขอบใจนะเรย์... ที่ทำให้ฉันเห็นว่า แม้ในวันที่โลกพังทลาย ความรักที่มีให้กันก็ยังเป็นสิ่งที่จับต้องได้จริงที่สุด" เซนพึมพำ พวกเขานั่งกินอาหารร่วมกัน ท่ามกลางเสียงสะเทือนของพื้นดินที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับโลกเองก็ต้องการจะหยุดพักและฟังเสียงหัวเราะของพวกเขา ลูน่ากระโดดขึ้นมาบนตักเรย์ หลับตาพริ้มรับสัมผัสที่ปลายนิ้วของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามแผงคอ มันส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ราวกับกำลังขับกล่อมให้ค่ำคืนนี้ยาวนานออกไปอีก "ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้..." เรย์เริ่มพูดพลางมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับ หากแต่มันกลับมีเส้นสายของโค้ดสีเขียวแทรกซึม "เราจะสร้างโลกใหม่ที่มอนสเตอร์ทุกคนจะอยู่ได้อย่างมีความสุขจริงๆ" ทันใดนั้น ลูน่าก็ดีดตัวขึ้นยืนชี้หน้าไปยังทิศทางของยอดเขามืดมิดที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้าครามของมันเบิกกว้างจนกลายเป็นสีขาวโพลน มันไม่ได้คำราม แต่ส่งเสียงกรีดร้องทางจิตที่ทำให้ทุกคนในวงล้อมต้องหยุดชะงัก "ไม่ใช่บั๊กมาสเตอร์..." เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เงาสีดำขนาดมหึมาเคลื่อนตัวผ่านม่านพลังที่ลูน่าสร้างขึ้นมาอย่างง่ายดาย มันไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น 'ร่าง' ของใครบางคนที่เรย์รู้จักดี... ร่างที่ควรจะถูกลบหายไปตั้งแต่วันแรกที่เกมเริ่มขึ้น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินก้าวออกมาจากเงามืด เขาคนนั้นมีใบหน้าเหมือนกับเรย์ทุกประการ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและปราศจากความรู้สึกราวกับหุ่นยนต์ "เรย์... ขอบใจนะที่รวบรวมมอนสเตอร์ทั้งหมดมาไว้ในที่เดียว" ร่างจำลองนั้นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชูมือขึ้น เหนือหัวของพวกเขา ก้อนพลังงานขนาดใหญ่ที่รวมเอาโค้ดทั้งหมดของเกมไว้เริ่มควบแน่น "งานกำจัดขยะของฉันจะได้เสร็จสิ้นเสียที... ทั้งนาย และพวกสัตว์เลี้ยงแสนรักพวกนี้ด้วย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนมาโดยตลอดนะคะ