การอัปเกรดโลกครั้งใหญ่

“ถอยไปเซน! อย่าแตะต้องรอยแยกนั่นเด็ดขาด!” เรย์ตวาดลั่นท่ามกลางความโกลาหลของเมืองหลวงอาเทน่า สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขาไม่ใช่เควสต์ล่ามอนสเตอร์ปกติ แต่มันคือช่องว่างของอากาศที่บิดเบี้ยวเหมือนกระจกแตก ลวดลายสีม่วงเข้มของมัลแวร์เต้นระริกอยู่ภายในนั้น ร่างของลูน่า จิ้งจอกหิมะตัวน้อยขนฟูฟ่องสั่นเทาอยู่ข้างขาของเขา มันไม่ได้ซุกซนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกำลังแยกเขี้ยวขู่ใส่รอยแยกนั้นด้วยความกลัวอย่างถึงที่สุด เซนชะงักฝีเท้า มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะกำแพงเมืองซึ่งเริ่มมี ‘พิกเซล’ หลุดร่วงลงมาเหมือนฝุ่นผงหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เขาหันกลับมามองเรย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “แต่นี่มันไม่ใช่บั๊กธรรมดานะเรย์... ดูนั่นสิ NPC พวกนั้นกำลัง ‘ค้าง’ อยู่” ห่างออกไปไม่กี่เมตร พ่อค้าผลไม้คนหนึ่งกำลังขยับปากพูดประโยคเดิมซ้ำๆ ด้วยเสียงที่บิดเบี้ยวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ขณะที่ดวงตาของเขากลายเป็นแถบสีดำสนิทที่ไหลรินออกมาเหมือนหมึกเปื้อนกระดาษ “เราต้องถอยก่อน” เรย์พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบที่สุด แม้หัวใจของเขาจะเต้นรัวด้วยความกังวล “ระบบกำลังถูกแทรกแซงจากฐานราก ไม่ใช่แค่พื้นที่นี้ที่กำลังจะล่มสลาย แต่มันคือ ‘การอัปเกรดโลก’ ที่บั๊กมาสเตอร์วางแผนไว้ตั้งแต่ต้น” “อัปเกรดเหรอ? นี่เรียกพินาศนะ!” เซนสบถเบาๆ ก่อนจะรีบคว้าข้อมือเรย์แล้วลากถอยออกมาจากโซนอันตราย ขณะที่พื้นที่รอบข้างเริ่ม ‘รีเฟรช’ ตัวเองด้วยสีสันที่ผิดเพี้ยน ดอกไม้ในกระถางเปลี่ยนเป็นก้อนเหลี่ยมๆ สีเขียวสะท้อนแสง และเสียงนกร้องที่ควรจะไพเราะกลับกลายเป็นเสียงดิจิทัลแหลมสูงบาดหู ท่ามกลางความอลหม่าน จู่ๆ ลูน่าก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเรย์ มันใช้จมูกชื้นๆ ดุนแก้มเขาแรงๆ ก่อนจะชี้หางไปยังท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีคราม แต่บัดนี้กลับมีเส้นกราฟสีแดงตัดผ่านใจกลางเมืองราวกับรอยแผลเป็น “เรย์... นายเห็นนั่นไหม?” เซนชี้ไปที่ยอดหอคอยสูงเสียดฟ้าที่ซึ่งฐานข้อมูลหลักของเซิร์ฟเวอร์ตั้งอยู่ ที่นั่นมีเงาดำร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่เหนือเมฆ มันคือร่างจำลองของ ‘บั๊กมาสเตอร์’ ที่ไม่ได้มาในรูปของโปรแกรมเมอร์ธรรมดา แต่มันคือส่วนหนึ่งของระบบที่กำลังกลืนกินโลกใบนี้ไปทีละส่วน “เจ้าพวกมอนสเตอร์ตัวน้อย... พวกแกเป็นเพียงข้อมูลที่สวยงาม แต่ความสวยงามน่ะ มักจะเปราะบางเสมอ” เสียงของบั๊กมาสเตอร์ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง ไม่ใช่ผ่านทางลำโพง แต่ผ่านทางความคิดของทุกคนที่อยู่ในเกม เรย์รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้ามาในสมอง เขาคว้าศีรษะตัวเองไว้แน่น ภาพความทรงจำของเหล่ามอนสเตอร์ที่เขาดูแลเริ่มบิดเบี้ยวในสายตาของเขา “อย่าไปฟังมัน!” เรย์ตะโกนแข่งกับเสียงที่เสียดแทง “เซน! เรียกมอนสเตอร์ของนายออกมา เดี๋ยวนี้!” เซนเรียกมอนสเตอร์เผ่ามังกรเพลิงระดับตำนานออกมา แต่มันกลับไม่ปรากฏตัวในสภาพที่ควรจะเป็น ร่างของมังกรดูโปร่งแสงและมีรอยด่างพร้อยของข้อมูลกระจายอยู่ทั่วร่าง มันส่งเสียงคำรามด้วยความทรมานก่อนจะสลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงพิกเซลไปต่อหน้าต่อตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์นิ่งอึ้ง เขาไม่เคยรู้สึกถึงความสิ้นหวังเท่าครั้งนี้มาก่อน มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปลูบขนลูน่าที่อยู่บนไหล่ แม้ในยามนี้มันยังคงพยายามเบียดกายเข้ามาใกล้เขาเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น “เราจะช่วยพวกมันได้ยังไง?” เซนถามเสียงเครือ ความมั่นใจในฐานะผู้เล่นระดับท็อปสูญสิ้นไปจนหมดสิ้น “เราต้องเจาะเข้าสู่ ‘แกนหลัก’ ของระบบ” เรย์พูดพลางจ้องมองรอยแยกที่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเห็นมิติที่ว่างเปล่าอยู่เบื้องหลัง “บั๊กมาสเตอร์ต้องการรีเซ็ตโลก แต่เขาทำพลาดไปอย่างหนึ่ง เขาประเมินความผูกพันระหว่างผู้เล่นกับมอนสเตอร์ต่ำเกินไป... ข้อมูลเหล่านั้นไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ด แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยความทรงจำ” ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็แยกออกจากกัน ท้องฟ้าที่แตกสลายร่วงหล่นลงมาเป็นเศษชิ้นส่วนสีขาวโพลน เรย์รู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามจะดึงจิตวิญญาณของเขาออกจากร่างในเกม ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับมืดลง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของเขา... มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ตัวไหนในสังกัด แต่มันคือเสียงของลูน่าที่พูดออกมาเป็นภาษามนุษย์อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก “ท่านเรย์... ข้าพบทางออกแล้ว แต่ต้องแลกด้วยสิ่งสำคัญที่สุด” ร่างของลูน่าส่องแสงสีเงินสว่างจ้า แสงนั้นขยายตัวจนกลืนกินเรย์และเซนเข้าไปในความว่างเปล่า ท่ามกลางความสับสนของพิกเซลที่กระจัดกระจาย เรย์เห็นเงาของใครบางคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากปลายสุดของรอยแยก ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดที่ดูแปลกแยกจากความมืดมิดของบั๊กมาสเตอร์อย่างสิ้นเชิง บุคคลปริศนาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา แววตาภายใต้ฮู้ดสะท้อนแสงสีทองประหลาดออกมา “ในที่สุด... ข้าก็รอให้เจ้ามาถึงจุดนี้ได้สักที เรย์” ร่างนั้นเอ่ยพลางยื่นมือที่โปร่งใสราวกับแสงมาให้ “ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกว่า จะเป็นคนช่วยโลกนี้ไว้... หรือจะเป็นคนทำลายมันด้วยมือของเจ้าเอง” เรย์มองไปยังมือที่ยื่นมา ก่อนจะเหลือบไปมองลูน่าที่นอนแน่นิ่งไปในอ้อมแขนของเขา และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของบุคคลลึกลับที่อยู่ใต้ฮู้ด หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!