ใจที่กล้าหาญของเด็กน้อย

"หลบไปข้างหลังเดี๋ยวนี้เรย์!" เสียงตะโกนของเซนขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงระเบิดของอาวุธเวทมนตร์ดัดแปลงที่สั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่าแห่งการลืมเลือน ห้วงอากาศบิดเบี้ยวด้วยพลังงานสีม่วงคล้ำจากฝีมือของบั๊กมาสเตอร์ บรรยากาศรอบตัวไม่หลงเหลือความสดใสของเกมที่เรย์เคยรู้จัก มันกลายเป็นสนามรบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้และเศษเสี้ยวของพิกเซลที่แตกกระจาย เรย์ล้มลงกระแทกกับพื้นดินที่แข็งกระด้าง แสงสีแดงวาบขึ้นที่ดวงตาของมอนสเตอร์ไซเบอร์ตัวยักษ์ที่บั๊กมาสเตอร์ส่งมาเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ แต่ในขณะที่เรย์กำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อหาจังหวะตั้งหลัก แผ่นหลังของเขากลับปะทะเข้ากับร่างนุ่มนิ่มที่คุ้นเคย ลูน่า... จิ้งจอกหิมะร่างจิ๋วที่ปกติมักจะชอบแกล้งทำเป็นนอนกลิ้งไปมาบนตักเขา ตอนนี้ขนสีขาวสะอาดสะอ้านของมันกลับตั้งชัน ดวงตาสีฟ้าครามที่เป็นประกายดุจดั่งอัญมณีล้ำค่ากำลังจ้องเขม็งไปยังศัตรูเบื้องหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "ลูน่า ไม่นะ... ถอยไป!" เรย์พยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่มันกลับเร็วกว่านั้น ร่างเล็กจ้อยของลูน่ากระโจนออกจากอ้อมกอดของเรย์ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของบั๊กมาสเตอร์ที่ลอยมาจากมุมมืด "แกคิดว่าสัตว์เลี้ยงกระจอกๆ ตัวเดียวจะหยุดโค้ดทำลายล้างของข้าได้งั้นรึ? ช่างไร้เดียงสานัก!" บั๊กมาสเตอร์สะบัดมือ พลังงานสีม่วงพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่มนุษย์จะหลบพ้น ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ลูน่าไม่ได้เลือกที่จะโจมตีศัตรู แต่มันกลับเลือกที่จะกลายเป็นโล่ ไอเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากร่างของจิ้งจอกน้อยจนน้ำค้างแข็งเกาะตัวกันเป็นโล่หิมะหนาทึบ ลูน่ากรีดร้องออกมาเป็นเสียงที่แหลมสูงและดุดัน ร่างกายของมันเรืองแสงสีขาวบริสุทธิ์ ข่มขวัญพลังงานมืดมิดให้ชะงักงันไปเพียงชั่วครู่ ลูน่าใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพุ่งเข้ากระแทกโล่หิมะไปด้านหน้าเพื่อผลักร่างของเรย์ให้กระเด็นหลุดพ้นจากรัศมีการทำลาย "ลูน่า!" เสียงของเรย์ขาดใจ ตูม! แรงปะทะมหาศาลทำให้เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเห็นร่างสีขาวเล็กๆ นั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับตุ๊กตาที่ไร้เรี่ยวแรง เขาไม่สนใจคำเตือนของเซนที่ตะโกนบอกให้รีบหนี ร่างกายของเรย์พุ่งเข้าไปหาร่างของลูน่าด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้ มือที่สั่นเทาของเรย์ช้อนร่างที่บอบช้ำขึ้นมาแนบอก ลูน่ามีรอยแผลเป็นพิกเซลที่กำลังแตกร้าวอยู่ตามตัว ลมหายใจของมันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทว่า... เมื่อมันเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาของเรย์ ลูน่ากลับพยายามฝืนยิ้มและใช้จมูกชื้นๆ ถูไถไปที่แก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะบอกว่า 'ไม่ต้องกลัวนะ' "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" เรย์สะอื้น ความรู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกมันลึกซึ้งเกินกว่าที่เกมจะสร้างขึ้นได้ "เพราะเธอคือหัวใจของพวกเราไงล่ะ เรย์" เซนที่เข้ามาประชิดตัวเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางวางมือลงบนไหล่ของเรย์ด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาเองก็ไม่เคยคิดว่ามอนสเตอร์ตัวน้อยนี้จะมีใจที่กล้าหาญได้ถึงเพียงนี้ แต่ท่ามกลางความโศกเศร้า บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน บั๊กมาสเตอร์ที่เคยยืนหัวเราะอยู่บนแท่นกลับหยุดชะงัก แววตาของมันเบิกกว้างเมื่อเห็น 'บางอย่าง' กำลังเกิดขึ้นกับลูน่า แสงสีทองอบอุ่นค่อยๆ ไหลออกจากอกของเรย์เข้าสู่ร่างของลูน่าอย่างนุ่มนวล บาดแผลพิกเซลที่เคยแตกร้าวเริ่มสมานตัว พลังงานที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของลูน่าไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มันคือพลังแห่งความผูกพันที่หลอมรวมจิตวิญญาณของเจ้าของและมอนสเตอร์เข้าด้วยกัน ทว่า ในขณะที่แสงสว่างเริ่มจ้าขึ้นจนทุกคนต้องหลับตา บั๊กมาสเตอร์กลับยิ้มมุมปากราวกับรอคอยจังหวะนี้อยู่ "ได้เวลาลอกเลียนแบบแล้ว" บั๊กมาสเตอร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับกดปุ่มคำสั่งลึกลับบางอย่างบนแผงควบคุมที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม ทันใดนั้น แสงสีทองจากร่างของลูน่ากลับถูกดูดกลืนโดยหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ และร่างของ 'ใครบางคน' ก็ก้าวออกมาจากแสงนั้น ร่างที่ดูเหมือนลูน่า... แต่เป็นสีดำสนิทและมีดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างจำลองนั้นก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมกับกรงเล็บที่อาบไปด้วยพลังทำลายล้างที่เขารู้จักดี ลูน่าในอ้อมแขนของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังของตัวเองที่ถูกพรากไป หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!