ลูน่าหายตัวไป

“อย่าขยับ! ถ้าแกไม่อยากให้ไอ้ตัวจิ๋วนี่กลายเป็นฝุ่นผงในระบบ ก็ถอยไปซะเรย์!” เสียงของบั๊กมาสเตอร์ดังก้องผ่านกำแพงหินที่สั่นสะเทือนของดันเจี้ยน ‘วิหารแห่งน้ำแข็งนิรันดร์’ เรย์หยุดชะงัก ฝ่าเท้าของเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากพื้นน้ำแข็ง แสงสลัวจากคริสตัลเวทมนตร์วับแวมราวกับลมหายใจที่กำลังจะขาดร่วง “ลูน่า...” เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังชายที่ถืออุปกรณ์แทรกแซงระบบตรงหน้า แต่เขากำลังกวาดสายตาหา ‘เงาสีขาว’ ที่เคยคุ้นเคย ที่มุมหนึ่งของห้องโถงลึก ลูน่า—จิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่เคยขี้เล่นและขี้อ้อน—กำลังถูกขังอยู่ในกรงเล็บพลังงานสีดำทมิฬ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอหม่นแสงลง ร่างกายที่เคยฟูฟ่องบัดนี้เปียกปอนไปด้วยหยดน้ำแข็ง ร่างจิ๋วสั่นเทาพยายามกระดิกหูที่ลู่ลงเพื่อฟังเสียงเจ้านาย แต่เธอก็ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เซนที่ยืนอยู่ข้างหลังเรย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเป็นคนนิ่งเงียบ แต่ในเวลานี้ ออร่าสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ไอ้สารเลว... แกกล้าดียังไงถึงทำแบบนั้นกับมอนสเตอร์ของพวกเรา” “มอนสเตอร์? ไม่หรอก... มันคือกุญแจ” บั๊กมาสเตอร์แสยะยิ้ม หน้ากากดิจิทัลของเขาบิดเบี้ยวตามจังหวะสัญญาณที่ขัดข้อง “โค้ดที่อยู่ในตัวจิ้งจอกนี่น่ะ เป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์หลักเข้ากับห้วงมิติที่ฉันสร้างขึ้น ถ้าฉันลบมัน... ทุกอย่างที่พวกแกพยายามปกป้อง ก็จะหายไปในพริบตาเดียว” เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ดีว่านั่นเป็นการยั่วยุที่อันตรายที่สุด “ลูน่าไม่ได้เป็นแค่โค้ด เธอมีความทรงจำ มีความรู้สึก และเธอคือชีวิต” เขาลดอาวุธลงในท่าทีที่ดูเหมือนยอมจำนน แต่ทว่านิ้วมือของเขากลับค่อยๆ ขยับไปแตะที่ ‘สายสัมพันธ์’ ของระบบที่เขาสร้างขึ้นเองผ่านทักษะเฉพาะตัว ‘หัวใจผู้เลี้ยงมอนสเตอร์’... หากเขาไม่สามารถสู้ด้วยกำลังได้ เขาก็ต้องสู้ด้วยความผูกพัน “ลูน่า ฟังนะ...” เรย์เริ่มกระซิบผ่านจิตสื่อสาร เสียงของเขาอ่อนโยนจนแม้แต่ความเย็นในดันเจี้ยนยังดูเหมือนจะจางหายไป “จำวันที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหม? วันที่เธอขโมยขนมปังในกระเป๋าฉันไปแล้วติดแหง็กอยู่ที่ช่องระบายอากาศ... วันนั้นเธอไม่ได้ต้องการแค่ขนมปังหรอกใช่ไหม เธอต้องการที่ที่ให้เธอได้กลับมาเป็นตัวเอง” จิ้งจอกหิมะในกรงเล็บพลังงานเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่หม่นแสงค่อยๆ ปรากฏประกายสีครามวาวโรจน์ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยเสียง แต่เธอกำลังรวบรวมพลังน้ำแข็งไว้ที่หาง ลูน่าไม่ได้พยายามจะแหกกรงออกมาด้วยพละกำลัง แต่เธอใช้วิธีเดียวกับที่เรย์เคยสอน... ‘การหลอมรวมใจ’ “แกกำลังทำอะไร!” บั๊กมาสเตอร์คำรามเมื่อเห็นข้อมูลในอุปกรณ์แทรกแซงของเขาเริ่มรวน “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าแกฝืนเชื่อมต่อต่อหน้าฉัน ระบบจะลบทิ้งทั้งคู่!” “ถ้าการปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดต้องแลกด้วยการที่ฉันต้องหายไปจากโลกนี้...” เรย์เงยหน้าขึ้น สบตากับศัตรูด้วยสายตาที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยว “งั้นฉันก็จะขออยู่กับเธอจนถึงวินาทีสุดท้าย” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงก้องกังวานจากเบื้องบนเพดานดันเจี้ยนกลับทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ และไม่ใช่เสียงของระบบ แต่มันคือเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เงามืดดำทมิฬที่ปกคลุมอยู่เหนือหัวของบั๊กมาสเตอร์ค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นร่างโปร่งแสงของใครบางคนที่ยืนอยู่บนยอดคริสตัลยักษ์—บุคคลที่ถือสิทธิ์คุมระบบที่เรย์และบั๊กมาสเตอร์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน “พอได้แล้ว ทั้งคู่เลย...” เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าใคร “ถ้าพวกแกยังทำลายของเล่นชิ้นนี้ทิ้ง ฉันคงต้องเป็นคนจัดการ ‘ผู้ดูแล’ ทั้งสองคนด้วยมือของฉันเอง” บั๊กมาสเตอร์หน้าถอดสีทันทีที่เห็นเงาร่างนั้น ขณะที่ลูน่าที่เคยสั่นเทา กลับตัวเกร็งขึ้นอย่างกะทันหันก่อนจะแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับเหล่ามอนสเตอร์จอมป่วนของเรย์ในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!